Pashto, Dari & Urdu Poetry پښتو، دری او اردو شاعری

[Shehbaz Khan]

Aaj tak sheikh kay ikram mein jo shay the haram,
Ab wohe dushman-e-deen raahat-e-jaan tehri hay

Hay wohe aariz-e-laila wohe sheerein ka dehan,
Nigah-e-shauq ghari bhar ko jahan tehri hay

Aatay Aatay yun'he dam bhar ko ruki hogi bahar,
Jatay jatay yun'he pal bhar ko ghaza'n tehri hay

Hum nay jo tarz-e-faghaa'n ki the qafas mein ejaad,
Faiz gulshan mein wohe tarz-e-bayan tehri hay

[Breshna]

راز و نیاز


ستا لار مي لنډول چي پر اغزو درته درتلم
په اور کي لوبیدلم پر لمبو درته درتلم

چي ته وې که دي خیال و که نامراده تصویرونه
د اوښکو په ځولۍ کي په سلګو درته درتلم

تندي ته مي تراشلې د مرمرو له خوبونو
سجدې مي درلیږلي پر لیمو درته درتلم

پوه نه سوم چي د کوم جنون اثر وم تیر ایستلی
ګونګی نصیبه څنګه په سوالو درته درتلم

د ستورو په حساب مي ویښي شپي سبا کولې
د ورکو مساپرو په ګامو درته درتلم

د چا د ازل پور وم جهاني دلته راوړی
د عمر د محبس پر زولنو درته درتلم

[Breshna]

غزل

وريځې دي باران دى سفر ښه نه دى
پا تې شه موسم دبهر ښه نه دى
ډير ې بدې سترګې درته ځيري دي
كا ڼي چۍ دخلكو نظر ښه نه دى
مه وركوئ راز دمينې ښكلو ته
دو ي با ندې بيخې اوس باور ښه نه دى
ما ته يوحكيم وی سترګو وړې ده
خال يې دسرو شونډو په سر ښه نه دى
ټولو كليوالو په يوه غږ ووى
وران دې شي دكلي ګودر ښه نه دى
نه كينم محفل كې نوره نه كينم
سترګو مې څارې شرر ښه نه دى

[Shehbaz Khan]

چرگ تۂ

خوراک کوی د سپی او مسئلے دۂ ملایانو،
بانگونۂ د بلال او لنگوٹی د چنگڑیانو،

پرتوگ دی یارۂ نشتۂ او شملۂ نیغۂ د خان،
شل شزی دی ساتلے او سحر کوے ازان،

پۂ جنگ کشی بھادر، او مستانۂ لکۂ چنگیز
پۂ مینۂ کشی بے شرمۂ بے پروا لکۂ انگریز،

اوربوز دی د قاضی د طبیعت دی د ھٹلر،
آواز دی د پخنڑو او انداز د منسٹر،

انجام دی تبخی دئ اے مجنونۂ د ڈیران،
یو ورز بۂ روستئی بانگ اوکڑے ڈوڈئی بۂ اوکڑی خان،

[Shehbaz Khan]

چـــــــــــــــه مستې او ځـوا نـې وې اوجـــا نـــــان وې او ډ ک جــــــام

ډ یــر کــلــونــه، لـږ یـــاران ، اوغـمــګـــیـن غــــــــونـــدی مــاښــــام

عشق څه اور وې او څه نور وې زړه لمبی لکه تــــــــــــــــــــنــور وې

پـه د ی ژوند بـه زه ورزار کړم جــنـتـونــه ســــتــــا
تـــمـــــــــــــــــــام

خـو دا ګــټـه په دی وکړی چـه هـیـڅ رنګ له قرار نــــــــشــــــــــتـــــه

هــر ساعـت ، هر رنګ دژوند، ستا دوخــــــــــت بــــی کـس غــلام

ا و جــنــت کــی مــلا وائــې وخـــــــــــــت بــــه وی زمــا غـــــــــــــلام

دی چه ورک شې او زه شته شم، ټول به وران می شــې تـمــــــــــام

چـه زه ټــول عـمـر زلمی یـم ، زلمی تـوب به یـو عــذاب شـــــــــې

ځکه اوس را باند ی ګران د ی ، چه ئې خیشت شې زرتــــــــمــــام

تــل سـپـوږمـي د څــوار لسمــی، تــل جانان دشـپـاړ ســـــــــمــــي

تـل ځـوانـې ، سـیـنــد د شـرابــو ، د ا د وزخ کــــــــــــــه ا نـــعـــــــام

د ي د نــیــا پــســی بـــه ژاړم، دا تـیـاره هـــــــــــــلا ل بــه غــــــواړم

هـــره ورځ بــه یـــا د ومـــــــــــــــــــــــه ، نـــرئ لــــړه د
مـــا ښــــــــــا م

ټنګ د حورو وفــا دارو، بی وفـا جــانــا ن بـــه غــــــــــــــــــــــوا ړم

ستا ا د م په ذات ښکاری دی ، د ښکاری خونـــد کــوی هر ګــــام

د مستی د سـیـنـد پــه غاړه ، ثوابـــې روژی بـــه نــــــــیـــــــــــــســـم

ا ســویـــلـې بـه کوم یــا د وم بــه د ســاقـــــې نـــیــــــمـګــړی جــــام

هـریـو شی چه ابـدې شې ، یــو افــــــت شــــې یــو عــذ ا ب شـــــې

بــس یــــو تـــا ســـــره مــــزه کـــــــــــــــــه د ا ا ذ ل ، ا
بــــــــد ، د وا م

بـنــد ه نــوی رنــګ مـــحــل کــې نـوی نـوی جـانـــــــــــــان غـــواړې

بی بـان کې سره ګلـونـه ، تـوره شــپـه ، چـرا غــــــــــان غـــــــــواړی

تـل تــیـاره کښی دی ورکـیـږې، تـل رڼا کښـی هــم ورکــــــیــــــږې

دی بـچی د تــغـیـر دی ، یــو حالـت کـښـی نـه ټــــیــــنـــــګـــیــــږې

که دا ســتــا جـنـت لـه یــــــــوړه ، دا فــطــــــــــــرت او دا وجـــــــــود

یـــو څـــو ورځو کښې به سوځې ، پـه سرو سترګو بـــه ژړبـــــــږې

ای د لــــوئ فـضــل ما لــکه ، ما لــــه دا دنــــیـــــــــــــا جـــنــــت کـه

فارمـولــه یــې ده اســانـه ، د د ری تــوکــــــــــــــو نـــه جــــوړیـــــږې

لــکه ویــلـی مې دې سرکښې ، بـــس جـــانـــــــــان ځــوانــې او جام

چــــه زمــا لــیــونــی سـر پـــری کلــه کلـــــــه مــشـــغــو لـــــیــــــږې

او هــــغـــه بــــل د مرګ پـــس مــې مــلا جان پــسـی خیرات کــــــه

تــــش د حـورو پـــه خــو بـــونــو که د خــــوار ګـــذاره کــــــــــیـــږې

مالــه دلــتـه یــوه راکه غــونــــډه ، مــســتــه ، تـــــکــه ســـپــیــنـــه

مینه ناکه ، ســپــیــنـــه شــمــعه ، چـــه لــمـــــــبــې وهـې بــلـــیــږې

شــــــل رنـــګـــونـه ئې پـه نظرکښې ، شــــل مزاجـه پـه ځیګر کښې

دســـپــرلې هســی خــو یــو نــــه، کلـــه لــــمـــــر کـلــه اوریـــــــــــږې

یــو څرمــنــه کــــښــی د نــــنـــه ، یـــــــــــو حـــرم د
جــیــنـــکـــــو وې

کلــه مــــســتــه او ســــر شــــاره ، کلــه غــلــۍ شـــــې شــــرمــیـــږې

او زمــــا د ی ســتــړی زړه کـــښـې شــل رنــګـونـه اور لمبه کـــړې

چـــــه دا اور هســی ســوزیــــږې ، د لــښــتــو هــســی ګـــډ یـــــږې

چـــه پـــه یــو بــی تــاب نــظــر مـې داســی مـسـت داسی نشه کړې

مــیــخـانــۍ ورتــه حــیــرانــۍ او ســاقــی ورتــــه پــــســخــیـــږې

دهــــغــــی زور بـــــــد ل کښــې مـــــالــــــه د لــتـــه یــــوه
راکــــــــه

دابـــد ټـــــولـــــه ځـــوانـــی مــــې ، د څـو کـالــو مــشـــغــولا کـــه

که دانــه کئ ای جــانــانــه ، ســـــر بـــی حــوری دی ســنــبــال کـــه

نـه می هـغـلــتـــه پـــکار دې ، نــه مــی د لـتــه کښــی یـــا د یـــږې

غټی غټی ، ســپیـنې سپــیــنې ، چـه نـه سـوال نــه مـنــت غواړې

ارتــــی بــیــرتـی ، وږی سـتــرګـی ، پــه بـخــملو بـــه لــــغــړیــږې

ربّــــه ! ای جـــانـــانــــه ربـــهّ ! دغــه یـــو سوا ل خـــــو مــنـظـورکه

ګـنـــی لاړ غــنـــې د مــړ شــــو ، ورپـــــســـی ئــــــې ژبــی کــیــږې

[Breshna]

کوه طور

راځه زه به غزل درته لیکم ته راته ګوره
په تورو به دی شونډي مچوم ته راته ګوره

د زړه په شیش محفل کي دي تصویر پیوندومه
په خیال کي به دي زلفی لوبوم ته راته ګوره

محفل ته مي راوړی نذرانه دي وزرونه
بورا رنګه به ځان کبابوم ته راته ګوره

پښیمانه مي تندی دی د ځوانۍ له سرکښیو
محراب ته دی سجدي درپسي وړم ته راته ګوره

بوډی لاس به می نیسي له ګلرخ ساقي جامونه
زلمۍ زلمۍ پیالې به تشوم ته راته ګوره

د عمر له دوږخه مي ځنځیر درته راوړی
دانه دانه توبه مي ماتوم ته راته ګوره

ازل مي په غوټیو کی نصیب نه و ساتلی
سینه به په اغزیو سولوم ته راته ګوره

درځم له لیونیو وینو مست او رنګیدلی
جنون ته به مي کاڼی ژړوم ته راته ګوره

کاڼه به می په چیغو کم غوږونه د وختونو
شین چتر د اسمان به لړزوم ته راته ګوره

وعده مي له فرهاده سره نوی کړه جانانه
تیشه مي پر تندي باندي در وړم ته راته ګوره

نصیب له جهاني سره جوړه یمه راوړی
زخمي سلګۍ په اوښکو اوبوم ته راته ګوره

[Shehbaz Khan]

Tere gham ko jaa'n ki talaash thi, tere jaa'n nisaar chale gae
Teri rah mein karte the sar talab, sar-e-rahguzaar chale gae

Teri kaj-adaai se haar ke shab-e-intzaar chali gai
Mere zabt-e-haal se rooth kar mere ghamgusaar chale gae

Na sawaal-e-vasl, na arz-e-gham, na hikaaytein na shikaaytein
Tere ahd mein dil-e-zaar ke sabhi ikhtyaar chale gae

Ye humin the jinke libaas par sar-e-roo siyaahi likhi gayi
Yahi daagh the jo saja ke hum sar-e-bazm-e-yaar chale gae

Na raha junoon-e-rukh-e-wafa, ye rasan ye daar karoge kya
Jinhein jurm-e-ishq pe naaz tha wo gunahgaar chale gae

Tere gham ko jaa'n ki talaash thi, tere jaa'n nisaar chale gae
Teri rah mein karte the sar talab, sar-e-rahguzaar chale gae

Teri kaj-adaai se haar ke shab-e-intzaar chali gai
Mere zabt-e-haal se rooth kar mere ghamgusaar chale gae

Na sawaal-e-vasl, na arz-e-gham, na hikaaytein na shikaaytein
Tere ahd mein dil-e-zaar ke sabhi ikhtyaar chale gae

Ye humin the jinke libaas par sar-e-roo siyaahi likhi gayi
Yahi daagh the jo saja ke hum sar-e-bazm-e-yaar chale gae

Na raha junoon-e-rukh-e-wafa, ye rasan ye daar karoge kya
Jinhein jurm-e-ishq pe naaz tha wo gunahgaar chale gae


Faiz Ahmad Faiz

[Arooj Khan]

تم بھی خفا ہو لو گ بھی برہم ہیں دوستو
اَب ہو چلا یقیں کہ بُرے ہم ہیں دوستو

کِس کو ہمارے حال سے نسبت ہے، کیا کہیں
آنکھیں تو دشمنوں کی بھی پُرنم ہیں دوستو

اپنے سِوا ہمارے نہ ہونے کا غم کسے
اپنی تلاش میں تو ہمی ہم ہیں دوستو

کچھ آج شام ہی سے ہے دل بھی بجھا بجھا
کچھ شہر کے چراغ بھی مدہم ہیں دوستو

اِس شہرِ آرزو سے بھی باہر نکل چلو
اَ ب دل کی رونقیں بھی کوئی دم ہیں دوستو

سَب کچھ سہی فرازؔ پر اِتنا ضرور ہے
دُنیا میں ایسے لوگ بہت کم ہیں دوستو

[Arooj Khan]

(Bal-e-Jibril-002) Agar Kaj Ro Hain Anjum, Asman Tera Hai Ya Mera
(اگر کج رو ہیں انجم, آسمان تیرا ہے یا میرا) If the stars have strayed...

Allama Iqbal ......

Agar Kaj Ro Hain Anjum, Asman Tera Hai Ya Mera
Mujhe Fikar-e-Jahan Kyun Ho, Jahan Tera Hai Ya Mera?

If the stars have strayed—To whom do the heavens belong, You or Me?
Why must I worry about the world—To whom does this world belong, You or Me?

Agar Hangama Ha’ay Shauq Se Hai La-Makan Khali
Khata Kis Ki Hai Ya Rab ! La-Makan Tera Hai Ya Mera?

If the Placeless Realm Offers no lively scenes of passion and longing,
Whose fault is that, my Lord?—Does that realm belong to You or to me?

Usse Subah-e-Azal Inkaar Ki Juraat Hui Kyun Kar
Mujhe Maloom Kya, Woh Raazdan Tera Hai Ya Mera?

On the morning of eternity he dared to say ʹNoʹ,
But how would I know why—Is he Your confidant, or is he mine?

Muhammad (S.A.W.) Bhi Tera, Jibreel Bhi, Quran Bhi Tera
Magar Ye Harf-e-Shireen Tarjuman Tera Hai Ya Mera?

Muhammad (PBUH) is Yours, Gabriel is Yours, The Qurʹan is Yours—
But this discourse, This exposition in melodious tunes, Is it Yours or is it mine?

Issi Koukab Ki Tabani Se Hai Tera Jahan Roshan
Zawal-e-Adam-e-Khaki Zayan Tera Hai Ya Mera?

Your world is illuminated by the radiance of the same star
Whose loss was the fall of Adam, that creature of earth, Was it Yours or mine?

[Breshna]

کوه طور

بیا د سیند پر غاړه ناست یم تصویرونه جوړومه
ستا د زلفو د خیالونو ځنځیرونه جوړومه

بیا د خپل ازل په اوښکو بیا د خپل تقدیر په ساندو
د نسکوري پیالې خوب ته تعبیرونه جوړومه

دخپل زړه د عرش په کور کي کرشمې د جانان ګورم
د یاغي تندي سجدی ته محرابونه جوړومه

د رقیب نصیب له لاسه د هستۍ مځکه اغزي سوه
د خالق پر لمن ځان ته خپل ملکونه جوړومه

د توبې پر کور پیره وي د زاهد مکاري سترګي
د خلوت زڼي ئې سوځم ګناهونه جوړومه

چیرته زه چیرته جانان چیرته لاري دي د وصل
زه د خپل جنون په کور کي منزلونه جوړومه

زما په ویښ قسمت کي نسته جهاني د دیدن سترګي
د خیالونو په محفل کي خپل خوبونه جوړومه

[Breshna]

شپیلۍ

زه درته راغلم د قدم نښی دي وې ته نه وې
د ښار پر شونډو دی سندري ګرځیدي ته نه وي

په کور، په کلي، په محل کي بس یوه کیسه وه
په هر محفل کي لکه شمع بلیدي ته نه وي

لکه له غیږي د ماشوم څخه الوتي کیسه
د خاطرو پر پاڼه پاڼه اوریدي ته نه وي

خدای دي کرلی و د سترګو په محل کي تصویر
په هره اوښکه کي له ورایه ځلیدې ته نه وې

د سرو لمبو له کروندو څخه دي کوچ کړی و
په هر پانوس هره مینا کي سوځیدي ته نه وې

د ربابونو په کوګل کي دي آواز کرلی
په هر شهباز هره نغمه کي شرنګیدې ته نه وې

څه هنګامه دي د بلبلو په سهار ګده کړه
لکه نسیم د ګل پر سیمه تیریدې ته نه وې

د جهاني د خیال وطن دي په یرغل نیولی
هره غزل، هره مصرع کي مي راتلې ته نه وې

[Arooj Khan]

کوئ تو درد جگاؤ بڑی اُداس ھے شام
چراغ خوں سے جلاؤ بڑی اُداس ھے شام

میں جسکو سُنکر پِگھل جاؤں موم کی طرح
وہ غم کا قِصہ سُناؤ بڑی اُداس ھے شام

وفا کے ذِکر پر کیوں ھو گیئ آنکھیں نم
نا بارشوں کو بُلاؤ بڑی اُداس ھے شام

میں دشتِ ھِجراں کی قیدی پُکارتی ھوں تمھیں
زرا قریب تو آؤ بڑی اُداس ھے شام

وہ جسکے دم سے شاز ذندگی میں خوشیاں تھیں
اُسے تو ڈھونڈھ کے لاؤ بڑی اُداس ھے شام

[Breshna]

کوئ تو درد جگاؤ بڑی اُداس ھے شام
چراغ خوں سے جلاؤ بڑی اُداس ھے شام

میں جسکو سُنکر پِگھل جاؤں موم کی طرح
وہ غم کا قِصہ سُناؤ بڑی اُداس ھے شام

وفا کے ذِکر پر کیوں ھو گیئ آنکھیں نم
نا بارشوں کو بُلاؤ بڑی اُداس ھے شام

میں دشتِ ھِجراں کی قیدی پُکارتی ھوں تمھیں
زرا قریب تو آؤ بڑی اُداس ھے شام

وہ جسکے دم سے شاز ذندگی میں خوشیاں تھیں
اُسے تو ڈھونڈھ کے لاؤ بڑی اُداس ھے شام

I wish it was translated .

[Breshna]

شپیلۍ


لکه پتڼ وزر می وړمه د سره اور تر کلي
خالقه ژوند مي نصیب مه کړي د پیغور تر کلي

دونه لا نه یم لیونی هوښیاروې مې ولې
د تندې کرښو راوستلی یم د تور تر کلي

د وصل شپې مي د هر خوب سره پیوند وهلی
د جلادانو له تیغونو بیاد ګور تر کلي

ماته مي شناختو د شهید پلټن کیسه کړي ده
چي ګیدړان راځي د شنه زمري د کور تر کلي

زه قلندر یم په یوه قبله باور لرمه
هره ټپه مي ځي میراته د لاهور تر کلي

اوس دي تڼاکو ته پر لاري دي د مالګي غرونه
دردونه څنګه خطاباسې د ټکور تر کلي

نن جهاني په ستړو منډو رباتونه وهي
د تهمتونو سنګسارونو شور ماشور تر کلي

[DaZahroJaam.]