Pashto, Dari & Urdu Poetry پښتو، دری او اردو شاعری

[Millatpal Noorzai]

Dear PF members, please share poems/verses that are classy and have literary significance, and refrain from posting poems/verses like: Shin Asman Zarray Zarray, Haan mujhe pyaar huwa Allah miyan, bacha jan e qataghan maida maida paii bezan etc. Lets archive the best of these three languages to people's avail for years if not for centuries.


I will start with Hamza Shinwari Baba:

نورې کيسې وايه چې اسانې دي
پرېږده د الفت خبرې ګرانې دي

رامې شي لېمو ته د ديدن په وخت
اوښکې څه ناپوهه رقيبانې دي

خدايږو چې کافر خو مې صهبا نه کا
لا خو زما اوښکې مسلمانې دي

سترګې مې لوستی شي د فطرت کتاب
مخ ته د آشنا چې شي اميانې دي

ستا د جلب شوق يې وې راپېښې شي
دا مې که سلګۍ دي خو مهمانې دي

ګران شو هسې ستا د عشق مۍ ولې
تل چې د عاشق وينې ارزانې دي

غم د هجر يو رټلی بل جواب
داسې مرض داسې دوايانې دي

ښکاري چې حمزه په زړېدو يې اوس
لا دې چې جذبې له پخوا ځوانې دي

[Admin Khan]

[Millatpal Noorzai]

تاثیر جذب شوق دکهائے هوئے تو ھیں
هم تیرا هر حجاب اٹھائے ہوئے تو ھیں

مجاز

[Admin Khan]

[Millatpal Noorzai]

Khatir Apriday/ خاطر آپریدۍ

غزل

بيا دې صحي نکړم په هغو سترګو
يو ځلې هم هغسې په مړو سترګو

خير دی که زما سترګې دې بدې شي
ته خو راته ګوره په دا ښو سترګو

زه دې کړم اشنا د شوګيرو سره
وړي مې خوبونه ستا اودو سترګو

زه يم چې د زړه په سترګو تا وينم
چا رڼا ليدلې په ړندو سترګو

څومره ترېنه وږي دي حيران يمه
سترګې د خاطر ستا د مړو سترګو

[Breshna]

[Millatpal Noorzai]

رحمت شاه سایل --- غزل

ما درله د ګل جنازه نه راوړه
راغلم خو په لاس کې مې لمبه راوړه

پاڅه خوبولې سترګې پرانیزه
ما درله د ورځ رڼا په شپه راوړه

توان د اودریدو لرې که نه لرې ؟
اوښکو مې تازه یوه قیصه راوړه

تنده مې پرې ستا د زلفو ماته کړه
دا هوا د چرته نه وږمه راوړه ؟

بې د یار له ذکره، فکره بل کمال ؟
روح له مې اسباب د ګناه مه راوړه

څړ یکه د سائل د زړه پرهر اوکړه
زلفې کړه خورې ورې ، ډیوه راوړه

[Millatpal Noorzai]

خوشحال خان خټک بابا
غزل


که زه نه وای عشق به تالره بلل څوک
په پالنګ به دې دا هسې درختل څوک
واړه عشق دی چې يې سر راته ګياه کړ
ګڼه! زه په ځان مين، د سر ښندل څوک
چې پتنګ ته روښنايي د څراغ ښکاره شي
نور له څراغه نه يې غواړي جار وتل څوک
بدرګه که محبت راسره نه وای
يک تنها به په خونخوارو لارو تلل څوک
ددې ميو پيالې ډېرو دي اخيستې
ولې ما غوندې به نه وي لايعقل څوک
د زنخ په چاه دې بند د شونډو مست وي
روغ هوښيار به په کوهي کې پرېوتل څوک
ته پخپله راته ووايې چې وايه!
ګڼه! زه، د مينې راز ښکاره ويل څوک
ته مې وژنه د قصاص اندېښنه مه کړه!
د خپل خون په تور به ونيسم يو بل څوک
ښه خو دا چې د چا نوم په کې ياديږي
په فاني دونيا به نه وي ژوندی تل څوک
تا پخپله سپينه خوله خوشحال ته ورکړه
ګڼه دی، دا هسې شونډې ښکلول څوک

[IamDZJ]

میں نفرت اور محبت دونوں میں شدت کا قائل ہوں
مجھے جذبوں کی یہ خانہ پُری اچھی نہیں لگتی

میں اپنی ذات میں بھی اک خلا محسوس کرتا ہوں
تمہارے بعد کوئی چیز بھی اچھی نہیں* لگتی

اچانک تیرے آنے کی خوشی کچھ اور ہوتی ہے
مجھے بادِ صبا کی مخبری اچھی نہیں لگتی

تجھے ہنستے ہوئے دیکھا ہے میں نے سب حوالوں سے
تیرے چہرے پہ یہ افسردگی اچھی نہیں لگتی

[Millatpal Noorzai]

Shakeb Jalali/شکیب جلالی


آکے پتهر تو میرے صحن میں دو چار گرے
جتنے اس پیڑ کے پهل تهے پاس دیوار گرے
مجهے گرنا هے تو اپنے قدموں میں ھی گروں
جس طرح سایه دیوار پہ دیوار گرے
تیرگی چهوڑ گئ دل میں اجالے کے خطوط
یہ ستارے میرے گهر ٹوٹ کے بیکار گرے
دیکھ کے اپنے در و بام لرز اٹهتا ہوں
میرے ہمسائے میں جب بهی کوئی دیوار گرے
وخت کی ڈور خدا جانے کہاں سے ٹوٹے
کس گھڑی سر پہ یہ لٹکی ہوئی تلوار گرے
ہم سے ٹکرا گئ خود بڑھ کے اندهیرے کی چٹان
ہم سنبهل کر جو بڑے چلتے تھے ناچار گرے
کیا کہوں دیده تر یه تو میرا چهره هے
سنگ کٹ جاتی ہے بارش کی جہاں دار گرے
دیکهتے کیا ہو شکیب اتنی بلندی کی طرف
نہ اٹھایا کرو سر کو کہ یہ دستار گرے

[Millatpal Noorzai]

Mumtaz Orakzai/ممتاز اورکزۍ

الوداع

یوڅـــوورځې به مـې زړه خپـــه خپــه وي
خـــونــــد به نه راکــــوي چاســــره خـبرې

یوڅوورځې به مې زړه هرچـانه مـوړ وي
یوڅـــوورځې به هرچــــانه ګـــــرځم لـرې

یوڅـــــوورځې به مې پــــام نه غلطــــېږي
دیارانـــوپه محفــــل کـې به هـــم تنـــګ یم

په وړه وړه کیــــسه بانـــدې به تـاوخـــورم
هېڅ بې هېڅه به له ځـان ســره په جنـګ یم

یوڅــــوورځـــې به جــــانانه بې کـــــراریم
یوڅوورځې به ســـګرېټ یــوبل پسې څـکم

یوڅـــوورځــــې به مې تنــــده نه مـــاتېږي
که څـــوډېرې دمنــــګي اوبه ســــړې څښم

یوڅــوورځې به دې ډېـــر ډېــــر یــادومــه
وچې شونډې اولنـــدې ســترګې به ګـــرځم

یوڅـــوورځـې به هــرچـــانه ګیــــله من یم
ژړغونې تکې ســرې ســترګې بـه ګـــرځم

یوڅــوورځې چې شي تېرې تلـونکیــه یاره
ســتاپه غـــم به نـــــورغمـــونه زورورشي

مــــا به وبـــــاسي د تــــا د یــــاد لـــه کاره
پـــدې کاربــه نــــورکارونـــه زورور شـي

ستاله خیاله به مې ورو وروکړي بې خیاله
مابه ځـــان سره رون کــــړي دځـــان فکر

ستاله غمـه به مې ورو ورو کړي بې غمـه
تـــورجـــادوبه شــي د ســـود اودزیان فکر

په کـټ کـټ به دیــــارانوســــــره خانـــــدم
ستاغمـــــونه به اریـــــان دریــان ولاړ وي

زمـــا پـام به وي غلـــط په نــــوروچـــارو
ســـــتايادونــه به اریـــان دریــان ولاړ وي

ته چې تللــــی وې اول داســـــې و شـــوي
ته چـې نن روان یې بیـــا داسې به کـــېږي

ځــه ورځـــــه یاره لـه مخـــه دې رڼا شـــه
زړه خپــــه نکــــړې پرما داسې به کـېږي.

[Millatpal Noorzai]

Salman Herati/سلمان هراتی

بی تو هوای خانه ی ما سرد می شود
برګ درخت باور ما زرد می شود
شب بی تو روی صبح نه می بیند ای دریغ
خورشید بی تو منجمد و سرد می شود
زیبا ترین بهانه در اینجا حضور توست
ورنه زمین هوایی و ولګرد می شود
در غیبت بهار درخت از چه بشکفد؟
باران که نیست باغیچه دلسرد می شود
امکان هر ترانه تویی ای ملایمت
ورنه ترانه زمزمه ی درد می شود

[Millatpal Noorzai]

Amanullah Selab Safi/امان الله سیلاب صافئ

تکــــــــل

راشه زما د زړه بيان واخله
لږ يې په جار او په قربان واخله

عقله زما غوندې مين شه اول
نوم مې بياهله د جانان واخله

چې لېوني ورنه په ډډه ګرځي
احوال ددې څيرې ګرېوان واخله

چې ستا رضا وي زه رضا يم اشنا
راځه زړګی رانه ارزان واخله

ترور اوتر دې د نظر په اميد
ددې تنکۍ مينې رومان واخله

په يو نظر که دې شهيد نه شومه
ناغه کې سر رانه تاوان واخله

د خوږې مينې په تکل ( سېلابه)
د خيال قدم په کهکشان واخله

[Millatpal Noorzai]

Pir Mohammad Karwan/پیر محمد کاروان

غزل

ښار دهوښيارانو دی اوزه دغره سړی يمه
تورې زولنې راپسې ګرځي ليونی يمه

ورکې مې تسبې دي دزنځير په کړۍ ذکرکړم
زرځله شهيديمه او زرځله ژوندی يمه

هره يوه مسره مې بس دتورو وينو لپه ده
نه يمه شاعر دسروغاټولو کنډولی يمه

مانه شيشې مه تاووه زه خو څه څراغ نه يم
نه مرم په طوفان کې عجيبه اور اورکی يمه

تاپه سپينولاسو باندې سين ته ورګوزارکړمه
کاڼی ومه تور خو اوس له شوقه شين غمی يمه

ځان مې په مريو کې دتار غوندې پټ کړی دی
زه دکومې چټې پرټټرباندې ځونډی يمه

کوڼ که وي جرس نو خپل ويده کاروان به ويښ کړمه
مات به شم په شرنګ دليونی دلاس بنګړی يمه

[Millatpal Noorzai]

سعدالله شاه


سحر کے ساتھ ہی سورج کا ہمرکاب ہوا
جو اپنے آپ سے نکلا وہ کامیاب ہوا
میں جاگتا رہا اک خواب دیکھ کر برسوں
پھر اس کے بعد مرا جاگنا بھی خواب ہوا
میں زندگی کے ہر اک مرحلے سے گزرا ہوں
کبھی میں خار بنا اور کبھی گلاب ہوا
سمندروں کا سفر بھی تو دشت ایسا تھا
جسے جزیرہ سمجھتے تھے اک سراب ہوا
وہ پوچھتا تھا کہ آخر ہمارا رشتہ کیا
سوال اس کا مرے واسطے جواب ہوا
ہماری آنکھ میں دونوں ہی ڈوب جاتے ہیں
وہ آفتاب ہوا یا کہ ماہتاب ہوا
نہ اپنا آپ ہے باقی نہ سعد یہ دنیا
یہ آگہی کا سفر تو مجھے عذاب ہوا