دَ شيرين يار يوسفزۍ دَ شاعرۍ نه انتخاب

[Gohar Nangyal]

2nd poetry Book of Shereen Yar Yousafzai
Nazm Brakha
تړُون


چې زما دَ خيال تصوير دے
چې زما دَ خوب تعبير دے
پۀ وفا کښې بې مثاله
پۀ ښکلا کښې بې نظير دے
چې خوددار دے هم دلدار دے
چې بادشاه دے هم فقير دے
هم مېوه ده هم سايه ده
لکه ډکے دَ انجير دے

[Gohar Nangyal]

ؤوايه چې
الله پـۀ ذات تنهــا دے
هـر چـا نـه بـې پـروا دے

نـۀ دۀ څــوک زېــږؤلـــی
نـۀ دے لـۀ چـا پيــدا دے

پۀ سيال دَ دۀ څوک نشتـه
دے يو دے او يکتا دے

[Gohar Nangyal]

آه!!! دروند پښتونه

نۀ شمله، نۀ دې جرګه شته
نۀ حجره، نۀ دې کټونه
نۀ چيلم شته، نۀ کسبيان شته
نۀ دې رعب او نۀ برېتونه

نۀ تۀ مشر هسې پاتې
نۀ دې هغه کشران شته
نۀ دې ''راشه'' نۀ دې ''درشه" ا
نۀ دې هغه دسترخوان شته

دروند پښتونه! ځان دې خوار کړۀ
تا لۀ ژونده جوړ بازار کړۀ

[Gohar Nangyal]

ښکلى دَ خپل کلى

دَ حيا پۀ تان ساتلى
نازؤلى ښۀ ښاغلى
جينکۍ لکه پېروى
هلکان ئې کلک کوټلى
راته ښکارى ئې پۀ وړاندې
دَ جهان ښکلى ناؤلى
پۀ زندان کښې راپۀ ياد شى
همه ښکلى دَ خپل کلى
ډېر مئېن پرې شيرين ياره
پۀ شعرونو مې نْمانْځلى

[Gohar Nangyal]

امن او ښکلا

دَ خـزان قاصـد پـۀ شـا شی
دَ سپـرلـــی قافلــه راشی
غـانټــولـونـه لالــه ګلـــــی
پـۀ دا پـولـــو پټــو بيـا شـی
اومـۀ خلـۀ غوټـۍ مـوسېږی
نګـهتــونــه پـۀ ګــــډا شی
بــوراګــان هســـې بـڼــېـــږی
بلبلان ســر پــۀ ثـنــا شـی

دَ وطـــن دا ګلستـــان مـــو
امـن امـن شـی، ښـکلا شی

[Gohar Nangyal]

ازادی او وطن

دَ وطـــن نــه چــرتـه لـــرې
دَ ظـالـم صَيّـاد ولـقــه کـښـې
يو مرغــۍ دَ سيالــو سيـالــه
وی راګېــره پـۀ پنجـره کښې

پۀ فَضا کښې چې سَيل وينی
نــو الــــوت دَ وطـن غـــــواړی
پـۀ خپــل بـڼ پسـې پـريشـانـه
خپلـــې جالــــې پســـــې ژاړی

ازادی کـــۀ لـــوې نعمت دے
خپل وطــن هــم يو جنت دے

[murad afghan]

shereenyar yousafzai interview with VOA.
YouTube - Shereenyar Yousafzai-Interview with VOA (Rehman Buneri) 06

[Gohar Nangyal]

اے درېغه
چــې پټـکـــــــے دَ امـامـــت وی
خــو شمــلـــــه دَ شجاعـــت وی

دَ مـطـــرب لــۀ دې ربـابــه
يـــو نـغــمـــــه دَ بـغــاوت وی

دَ شپـونـکــی لـۀ دې شپېليــه
بيـــا ټـپـــه دَ حـــــريــت وی

وفــادار کـــۀ جفـــاکــار وی
خـو يـو يار پـۀ هـر صورت وی

خيال مې باد ته دَ وخت وائی
پسـتـنـه يـو تېــر سـاعـت وی

[Gohar Nangyal]

خدايه! ا
دا اوتاک مې ګُلستان هسې ودان کړې
مګر دا چې ئې پۀ عمر جاودان کړې
وسيله ئې دَ خُوږ زړونو دَ درمان کړې
مرتبه ئې دَ جنت دَ سائبان کړې
سرچشمه ئې دَ نړۍ دَ امنيت کړې
عمارت دَ مِلتونو ورحَېران کړې
دمه ځاىْ چې دَ بادشاه هُم دَ ګدا وى
شناخت ئې خاص و عام باندې عيان کړې
هر مېلمه اَو مسافر ته زړۀ فراخه
برکت ئې دومره زيات دَ دسترخوان کړې
دَ جرګو او مرکو وَ احاطو له
يو مرکز ئې دَ همه پښتونستان کړې

څو تِيلى مې راټول کړى پۀ خوارو دى
دغه جاله پۀ امان لۀ هر طوفان کړې

[Gohar Nangyal]

دَ ځوانۍ پۀ حقله دَ درې پوهه شاعرانو نظر

ځوانى

غالب

ښۀ ساعت او روغ صورت وی
نو ځوانى هُم بادشاهى ده

خوشحال خټک

دَ بادشاه لۀ پيرۍ ښَه ده

کۀ ځوانى دَ مُصلى ده

رحمان مومند

چې ځوانۍ کښې تقوادار وى

مرتبه ئې دَ ولی ده

[Gohar Nangyal]

دَ وخت لېلا

ګُتو کښې زَر مټو کښې زور غواړى ښۀ

پۀ زړۀ کښې شور پۀ خلۀ کښې اور غواړى ښۀ
ښکلے محل پۀ رنګ له کور غواړى ښۀ
هر سهولت يو پۀ څلور غواړى ښۀ

دا چې قدم دَ خپل شباب اَخلى
ښه جائزه دَ ژوند دَ باب اَخلى
پۀ يو ساعت دَ ژوند حساب اَخلى
هر يو خراج پۀ آب و تاب اَخلى

دَ وخت لَېلا دَ مجنونانو نۀ ده

دَ بَبَر سرو نشيانو نۀ ده

[Gohar Nangyal]

ګران مشر اجمل خټک ته

دا زوال دې لاندې سر شه
لا کمال دې باندې بر شه
دَ مستۍ همه سپرلے هُم
بيا دې خور پۀ لر او بر شه
دَ رنګ رنګ نِګهت پېرونه
لۀ تور غره تر سپين غر شه
مابڼ چغه دَ وحدت کا
ايلم بْيَرته اوچت سر شه
بولان بيا له مْلا تړلے
خَېبر هُم ښۀ راببر شه
پۀ لنډى اَو اباسين کښې
غُرځنګونه زورَور شه
شى تازه دَ ګودر غاړه
راژوندے دې مازيګر شه
پاڅى پوک وَهى شپېلۍ ئې
شپونکے بيا پۀ ټپه سر شه
مطربان دې چنګ تر څنګ کا
هر مضراب ئې پۀ سُر بر شه
هر ساقى باده پۀ لاس کښې
ستا دَ تږو پۀ خوا ورشه
ډيوه بله پۀ حجره کښې
وحشت چاودے پۀ ځيګر شه
بيا درنو درنو پټکو کښې
شملې لَکې برابر شه
خداىْ مې چغه درته بانګ کا
راپَېدا دې ورک سحر شه
پۀ انګڼ کښې دې اتڼې
لۀ کوڅې دې وير بهر شه

هره شپه درته شوقدر
هره ورځ درته اختر شه
چاپ اوښکې مشالونه 2006

[Gohar Nangyal]

پوره پۀ هر کالى

دَ ښائِست يوه هستى ده
يا خو حُوره يا پرى ده
کۀ لۀ خط او خال مُشکى ده
نو لۀ زلفو عنبرى ده
ګُور کاکل ئې سياهى ده
سپين جبين ئې روښنائى ده
ځلانده ماهِ تمام ده
خو پۀ بام نۀ ده مخفى ده
دَ حُرمت، حيا پرده کښې
يوه نْغښتې باريکى ده
موىْ کمره، لاله لبه
پۀ چشمانو نرګسى ده
لکه ګُل وى خوشبوداره
هُم ښائِست دے هُم خوبى ده
پۀ قامت کښې لکه سروې
پۀ غړۍ کښې صراحى ده
سر تر پاىْ پۀ سُرور ډوبه
پۀ رګ رګ کښې ئې مستى ده
پۀ رګ رګ کښې ئې مستى ده
خو ښېوه ئې زاهدى ده
خوىْ کښې تلې فرښتو ته
لۀ جنته ئې بوټى ده
يا بُلبُله يا مېنا ده
دَ ګُفتار ئې شيرينى ده
پۀ بيان کښې وزن داره
دَ مفهوم ئې روانى ده
پۀ ادراک اَو فهم دواړه
لا سېوا تر هر سړى ده
هُم پۀ راز اَو پۀ رموز کښې
ډونګۍ زياته لۀ کوهى ده
علم داره، عمل ناکه
بې حسابه نايابى ده
شيرين يار ئې څۀ صِفت کا
دا پُوره پۀ هر کالى ده

[Gohar Nangyal]

مشر نځو خان ته
دَ دې کلــى ثانــى پلاره
نــر ســالاره لوىْ ســـرداره
سينــــــه وره، وضــــع داره
دَ خپل قام لــۀ غمـــه خواره
مُنـــــاره درپســــــې ژاړى
راشه بيــا ورتــه پــۀ لاره
کـۀ دا لارې دى غْــوَږ شـوى
ستـــا دَ اَس دَ ټـاپ دَ پـاره
سر لۀ ګــوره کا راپورته
ګـــوره! کـــلے تـــر بــازاره
دا منـم؛څـــۀ ځــان ځانــى ده
دَ هــر چا ده خپله چـــاره
هـــــــره چـــاره بـــازارى ده
خلــقـــه شـــؤلــــه ســـــودمــاره
مګــــــــــــر ستــا دَ نـــرې وينـې
يـــو څــو څـــاڅکــى تـــازه داره
دا دَ نـــوى کُــول ځـــلـمــــى دى
دَ خپــــــل وخـــت نه خبــــــرداره
لــــۀ مـــــــــړانــې عبـــــارت دى
پــۀ جــذبــه دَ ننـــګ ســرشـــاره
ا''اجــــازه “ دې يوه غـــواړى
دا دسـتــــه ده نــوره تْيــاره
باتــوران دى خــو بس دا چـــــې
اوس بــې مشـــره، بـــې ســالاره
څــۀ بــه ښــۀ وى کـۀ بيـا راغلـې
دَ تــا ډاډ تــه پـامـتــــــه داره
يا خپـل ســـــورے راپېـــرزو کا
پـــۀ دا هُـــــم دې منـت بـــاره
دَ دې کلــــــى ثـــانــــى پــلاره
نـر سـالاره! لــوى ســــــــــرداره

[Gohar Nangyal]

نوحه
(دَ يو مشر پۀ تلين)

دَ هوا قاصد خبر راوړو قَفَس ته
وې ئې: غَوږ شه! ستا لۀ کلى يو ابا لاړ
ما وې: ژبه دې شه ګُونګه، خلۀ دې ماته
څۀ درُوند غم پۀ خُونه راغے —”لوىْ لالا“ لاړ
دَ جنت رضوان ولاړ ئې هَرکلى ته
چې پاک روح ئې پۀ پرواز شۀ پۀ سما لاړ
هېڅ جامه ئې دَ ريا دَ زُهد نۀ وه
حقيقت کښې پۀ دا دؤر وو پارسا – لاړ
هُم خوددار وو، هُم دلدار وو – بلا ؤشوه
په يو ذات کښې چې فقير وو هُم باچا – لاړ
ښۀ پاکانو پکښې نْوَرى خپل لړلى
دَ دُنيا لۀ آب وَ ګِل؛ مګر صفا لاړ
مرتبه ئې دَ ”وَلى“ نه کمه نۀ وه
اُف! دَ مرګ پۀ بهانه رانه وېړيا لاړ
دَ حجرې دالان کۀ وير کا؛ وَرله ښائى
چې درست ”آب“ ترې مقدر ته پۀ رضا لاړ