Pashto, Dari & Urdu Poetry پښتو، دری او اردو شاعری

[Millatpal Noorzai]

Pir Mohammad Karwan/پیرمحمد کاروان

زمونږ ده کلی هغه دنګه جینۍ


زمونږ د کــــــلي هغـــــه دنـــګه جيــنۍ
هغه په سپين کې غــــنمرنــــګه جيـنۍ
اوس يې ها سور سالو لمبـــه نه وهـــي
اوس په پستو ګوتو چمــــبه نـــه وهــي
ها چې سندرې يې په لاس رانـــــيــــوې
د بام کوترې يــــې پـــــه لاس رانـــــيوې
اوس يې د ټول کلي بـــامــونه وران دې
سپين د کوترو يې سلامــونه وران دې
خړو اوبو يې سور پــــيــــزوان وړی دی
ژيړ مازيګر يې تـــــرابــــــــــان وړی دی
چا يې په غشو کشــــمالـــــي وژلـــــــي
چا ترې يـــــــادونـــــه د لالـــــي وژلــــې
سپيرو سليو تريــــــــنه شـــال وړی دی
د چړو څوکو يې شين خـــــــال وړی دی
نه يې ځونډې نه يې بنګړي پــاتــي دي
بس تش کودي يې د ګړي پــاتــــــې دې
تش له بنګړو يې مړوندونه پــــاتـــــــې
ډک يې د ورور کمربندونه پـــــــاتــــــې
غم ، د وطن د غره د لمنځې په څـــــــير
زړه کې يې وغځيد دګونځې په څــــيـر
په هديرو ګــــرځــــي ملــــنګه جيـــــنۍ
هغه دژوند په شـانــــې دنــــګه جـينۍ
لکه غوټۍ د غــــاټول تــــولــــې پټــــې
په سره کفن کې تـــرې همـــــزولـې پټې
ټولو غـــمــونـــو ته يې دا پـــــــريښــــې
د عرش پــــر لاره يــــې دعـــا پــــرايښې
زړه يې په ټــــولـــــــو پـــــــسې داغ داغ
د ژوند ددښتې دا غــــاټــــــول داغ داغ
لکه رنځوره ژيـــــــړه پــــاڼـــــه جيـــــنۍ
ها غنمرنګه هغه سکــــاڼــــــــه جـــينۍ
اوس په اختر د جونو پنډې نـــه شتـــــه
اوس د ګودر د جونو پنډې نــــه شتـــــه
هغه مــــــلالــــــه او خـــــماره جـــيــنــۍ
ها چمبه مـــاره ټپـــــــــه مــــاره جيـــنۍ
ټولې ټپې يــــې اوس ټـــپي ټــــــپي دې
غرونه تپـــې يـې اوس ټـــپي ټپــــي دي
ستونی يې بــــــس د يــــه قــربان هديره
زړ يې د هر يو ه ارمان هـــــــــديــــــــــــره
په نيمو شپوو ليونۍ چيغه وکــــــــړي
لکه ويشتلې هوسۍ چيـــــغه وکـــــړي
ويښه دنيا وې ځان په خوب واچـــــوي
پرده ددې پر ليــــونـــــــتوب واچـــــوي
ها د اوبو غــونـــدې بـــې رنــګه جينۍ
هغه په مـــينه کـې ملــــنګـــه جــيــنــۍ
ستوري تسبې کړې پـــرې مولا يادوي
نوم د وطن مې په بــــيا بــــيا يــــــادوي
سترګې پــــه لـــــــوري د مــــولا واړوي
هسې نــــه بــــل مـــــخې دنـــــيا واړوي

[Millatpal Noorzai]

Masham Khattak/ماښام خټک


ستا په یوه ناره قامونه د دنیا رارسي
زما د چیغو انګازې فقد تر ما رارسي

زما د بر کلي له شر نه یره هسې نه وه
زه پرې خبر ومه چې تاو به یې تر ما رارسي

[Millatpal Noorzai]

Khushal Baba/خوشحال خان بابا
له پښتونه ګیله
بيا لـــــــــــــه کـــــومه راپيداشو دا بهار
...چې په هر لوري يې ملک کړ يو گلزار
ارغوان دي، ضمپران،سوسن ،ريحان دي
يــــــــــــاسمين دي، نسترن ،نرگس، گلنار
د پسرلــــــــــي گلونه ډېر په هر رنگ شته
ولـــــــــــې سره لاله دي، لا په کې اوڅار
جونه موټى موټى گل ږدي په گــرېوان کې
د ځوانـــــــــــــــــانو گلدستې دي په دستار
مغني پـــــــــــــــــــــــه چغانه ليندۍ کېږده
په نغمو په پردو وغــــــــــــــــواړه هر تار
ساقي راشه ډکې، ډکـــــــــــې پيالۍ راکړه
چــــــــــــــې د ميو په مستۍ شمه سرشار
پښتنو زلميو بيا لاسونه سره کـــــــــــــړل
لکـــه باز منگولې سرې کړي په خپل ښکار
سپينې تــــــــورې يې گلگونې کړې په وينو
په اهاړ کــــــــــــــې شگفته شول لاله زار
ايمل خان دريا خان دواړه مرگ يې مه واى
هيڅ تقصير دواړو، ونه کـــــــړ وار په وار
د خيبر دره يې سره کــــــــــــــړله په وينو
په کــــړپه يې هم روان کــــــــــــړ دندوکار
تر کـــــــــــــــړپې تر باجوړه سمې غرونه
په لړزه په زلــــــــــــــزله شول په بار بار
په هغه لـــــــــوري چې کيږي پنځم کال دى
هره ورځ د سپينو تورو خـــــــــــــــــرپهار
چې په دا لــــــــــوري زه راغلم حبطه شوم
زه مـــردار يم ،کـــــــــــه داخلک دي مردار
په لښکر لښکر نــــــــارې شوم ورته ستړې
دا کاڼه راته نه مهيرک وايي نه چــــــــــــــار
چې احـــــــــــوال د يوسفزيو رامعلوم شول
لواغـــــــــــــــــــر و ما ته ښه وه نه دمغار
د خټکو سپي بهتر تــــــــــــــــــــر يوسفزيو
کــــــــه خټک دى هم په خوى تر سپي بېکار
درست پښتون لـــــــــــــــه کندهاره تر اټکه
سره يو د ننگ په کــــــــــــار پټ او آشکار
گــــــــوره څو جنگونه وشول په هر لوري
ولـــــــــــــــــــــې هيڅ ديوسفزيو نشته عار
اول جنگ د لـــــــــــــــــوړې شا د تهترو و
چې څلوېښت زره مغل شــــــول تار په تار
خويندې وروڼه يې پــــــه بند د پښتنو شوې
اس، اوښان، هاتيان، ولجــــــــه کتار کتار
دويم جــــــــــــنگ مير حسيني په دوابه کې
چـــــــــــــــــــــــــې وټکېده سر لکه د مار
بيا لـــــــــــــه پسه د نوښار د کوټ جنگ و
چــــــــــــې مې وکېښ تر مغلو خپل خمار
بيا له پسه جسوت سنگه، شجــاعت خان و
چې ايمل يــــــــې په گنداب ويوست د مار
شپږم جنگ مکــــــــرم خان شمشېر دواړه
چې ايمل کــــــړل په خاپښ کې تار په تار
چې زما په ياد دي لــــــوى جنگونه دا دي
د هلکوپه هـــــــــــــــر لوري نشته شمار
همېشه فتح و نصرت دى لاتــــــــراوسه
پس لـــــــــــــــه داده بيا تکيه په کردگار
اورنگزيب راته يو کال وشو چې پروت دى
په صورت حيـران پرېشان په زړه افگار
کال په کال امــــــــرايان دي چې پريوځي
چې توفان شولــــې لښکرې کوم يې شمار
خزانې د هندوستان دي راخــــورې شوې
سره مهران دي ننوځي په کـــــــوهسار
دا د هيچا په اتلس فکـــــــــــــــــر نه وه
چـــــــــــــې به دا کارونه شي په دا ديار
د بادشاه د بدنيتۍ کـــــــــــــــــمى نشته
په بد نيت يې ازار واخيست د خپل پلار
ځکـــــه اوس د چا باور ورباندې نه شي
هم بدنيت دى هم بـــــــــــد قول هم مکار
بلــــــــه هيڅ ليدله نه شي په دا منځ کې
يا مغل د منځه ورک يـــــا پښتون خوار
که گردش د آسمان دا دى چې ليده شي
کــه د خداى رضا په دا وي راغى وار
آسمان هرکلـــــه پيرى يا يکرنگي نه کا
گه په کام د گــل جاروزي گاه د خار
په دا هسې وخت چې وخت د نام و ننگ دى
دا بـــــــــــې ننگه پښتانه کړه څه رفتار
پښتانه چــــې نور څه فکر که ناپوه دي
بـــــې د تورې خلاصى نشته په بل کار
تـــــــــــر مغلو پښتانه په تورو ښه دي
کـــــــه په پوهه پښتانه واى څه اوښيار
اولسونه چـــــــــــــــــــــې سندوبله وکا
بادشاهان ورته سجود کــــــاندي اختيار
کـــــــــــــه نفاق که اتفاق که جهل پوهه
د هــــر چا د خداى په لاس ده هره چار
اپردي، مومند، شينواري گوره څه کـــا
د مغلو لښکــــــــــــر پروت په ننگرهار
زه تنها په کـــــــې په غم د نام و ننگ يم
يوسفزيه فـــــــــراغت په کښت و کار
اوس چې هسې بې ننگي بې ناموسي کا
عاقبت به ورښکاره شي خپله چـــــــار
مرگ رضا په پوهه ښه تر دا ژوندون دى
دعزت سره چې نه وي زيست روزگار
همېشه به په جــهان کې ژوندون نه وي
د خوشحــــال خټک به پاتې شي يادگار
د دريمې خور اول کال د عضو (١) و
ما چــــې وې په برمنوال کې دا اشعار

[Breshna]

[Millatpal Noorzai]

Suleman Laiq/سلیمان لایق


که قوت د انقلاب د چيغو نه وای
مړه نبضونه د وطن به خوځول چا
که د وينوطوپان نه وای پاڅولی
دا په خپل غلاف کي مړه به پاڅول چا
چا به زړه نيوه په شوق دنمرود اور ته
دا زاړه بت پرستان به شرمول چا
چا به هسي سور شبخون واهه په برخو
ليکل شوی د تقدير به بدلول چا
څوک ورتلله تور ديوانوته په غېږه
د پېړيو يرغمل به خلاصول چا
چا به ږغ دبغاوت کړ په دوږخ کي
زندانونه د عذاب به نړول چا
تور اوسپين د وطن پلور او وطنپال به
بېلول، سره کول کره کول چا
دا ناولي د جنت ټېکه داران به
په پلورلو د وطن باندي نيول چا
چا سوګند ته کښېنول د خدای په کورکي
داکافر مسلمانان به لوڅول چا
چا به ميږي خلاصولې له لېوانو
د داړونکو اوربوزنو به ځپل چا
دپېړيو مسخ شوي بنيادونه
د وطن نوي ارمان ته سمول چا
د کنګل ځپلوغرونو په رګو کي
ويده شوي ارمانونه ويښول چا
چا به وړل په ډکو غېږو دلمر غشي
تور دېوان د ترږمۍ به ويشتل چا
دا له مخي فاسد شوي تور فکرونه
بې له هسي بغاوته ورکول چا
او په شونډو د پېړيو د ګونګيانو
آياتونه د پاڅون جاري کول چا
چا به لاره خلاصوله د لمر کور ته
له تل پاتي ترږميو به ایستل چا
سور قاتل او تور ملا وطن تلاقه
د انصاف پاکه تله کي تلل چا
درواغجن وطن پلورنکي مشران به
ناخبره ولسونو ته ښودل چا
او د تور او سره د وينو په غورځنګ کي
وطن پاله و وطن پلوره بېلول چا
تاړاکونه چي تېرشوي دي په شپو کي
زېږېدليو د ړنا ته به ويل چا
چا کرلي په مالوچو کي سکروټي
په سپين پوښو تورداغونه لګول چا
څوک به مست په سپېده داغ راته جومات ته
د ويده ملاپه ږيره به توکل چا
په محراب کي چا وېشل ويلي اورونه
خوبولي د افيون به مستول چا
د سحر د رګينيو په نغري به
د لمرونو غورځنګونه سیخول چا
په تيارو که د رڼاوو بری نه وای
په ناپايه هسک به ستوري ځلول چا
که تياره وای برلاس شوی په ړناوو
څراغونه به له مرګه خلاصول چا
دا غمجنه شپه به چا سبا کوله
میلیونونه سحرونه به ژغورل چا
چا به خاورو ته بخښل د ژوندون زړی
په بېديا به بارانونه اورول چا
که په سترګو د جانان کي شراب نه وای
فریادونه د مستۍ به جګول چا
چا ایستو له ساړه عقله عربدې ته
له ژوندونه ډک جامونه را کول چا
د غرڅه وو په يوه ځغلنده نظر
د مرګونو تقديرونه قبلول چا
د تيارې د قاف د پیغلو په کاکل به
د رنګه وړانګو غمي قطارول چا
که لمبه د درخو نه وای په ادم کي
مړه تارونه د رباب به غږول چا
چا به څڼي د يار زمويلې په منګولو
ځنځيرونه د جادو به ماتول چا
چا به شونډو کي کرلې سرې مچکي
بل اورونه به په ګل کي نيالول چا
چا به اور چښه د غوټيوپه پيالو کي
جل وهلی په سکروټو اوبول چا
څوک به مخامخ ورخوت د ګلو باغ ته
په ټټر به ئې برجونه ماتول چا
د انار د غوټيو په شبنم به
په غجو ښار پېريو کي لمبل چا
د پرانستو ګرېوانو نو په سپېدو به
د لېوال نظر ګلونو کېنول چا
د بندي حورو د څڼو په څپو به
سپين مرسل د آزادۍ به کتارول چا
چا ایستلی سرې مچۍ د ګلو ټول ته
په ګبین به دژوند لوښي ډکول چا
که دسولو تنده نه وای په انسان کي
تر اېرو لاندي اورونه به لټول چا
دا د نوي هوډ غښتلي شاعران به
هنګامې د آزادۍ ته هڅول چا
که د پيښو د زمان معجزه نه وای
د «ننګيال» غوندي زمن به زېږول چا
د «باقي بريال» د سترګو په تياره به
د ایمان زرین لمرونه خورول چا
که د دغو شاعرانو چيغي نه وای
د تاريخ ساړه رغلی به سړول چا
د وطن د اتلانو داستانونه
نوي نسل د سبا ته رسول چا
د پښتون د غلام ذهن په تياره به
څراغونه د ړناوو بلول چا
چا اوبدل په برګ افق کي د لمر غشي
په ښکلا به ماښامونه لمبول چا
دا آزاد غرونه، ځنګلونه او درې به
د رنګين شعر په لمر کي ډوبول چا
دتودې ميني د اوښکو په باران به
د وطن تږي ځوځان به اوبه کول چا
که د شعر جرس مړ وای په وطن کي
قربان سوي د مېړانوبه ویاړل چا
چا به ستایل د توپان ترې تم شوي
دا نوم ورکي سربازان به يادول چا
که لايق په خپلو خلګو مين نه وای
دا په ينو سره شعرونه به لیکل چا
د ځوانۍ د هوسو تاوده کلونه
هنګامې د آزادۍ ته و قفول چا

[Breshna]

[ATTACH]6797[/ATTACH]

[Millatpal Noorzai]

Salim Raaz/سلیم راز


د وصال ګټې مو تاوان کړے دے
ملا پۀ نيمه شپه ازان کړے دے

پۀ ما چې مړ ئې نو ژوندے څنګه ئې
عجب تپوس رانه جانان کړے دے

تيرو دَ زلفو کښې هم لار پېژنو
مونږه باؤر پۀ خپل وجدان کړے دے

سجدې پۀ زړۀ کښې اهرمن ته کوی
پۀ خلۀ قسم ئې دَ يزدان کړے دے

تل پۀ مزل دے خو منزل نۀ مومی
جادو چا داسې پۀ کاروان کړے دے

خلک تېر وخت پسې منګلې مروړی
وختونو مونږ پسې ارمان کړے دے

رازه! ضمير ته ملامته نۀ يو
زما هر حس پۀ ما احسان کړے دے

[Millatpal Noorzai]

Hamesh Khalil/همیش خلیل


په آواز د خپل ضمير چې زنداني وه
دا زما د سر خوړلي ژوند ځواني وه

چې شوه تيره په تيارو او زولنو کې
ياره! ستا د محبت مهرباني وه

چې له داره سلامت پښتو ته راغلم
فيصله په لوې دربار کې آسماني وه

ددوؤ سترګو د فیضونو له تاثیره
د ګریوان للمه مې ټوله باراني وه

ماچې وينې تويوې پځايې د اوښکو
بدخشان کې د لعلونو ارزاني وه

اوس په خوب کله په خيال کې راته راشې
هغه وخت چې ستا د وصل پريواني وه

ستا د عشق له زلزلې نه امان غواړم
چې راغلې په ځواني ناګهاني وه

له ماښامه تر سحره ختمه نه شوه
ستا د زلفو قیصه څومره طولاني وه

لکه موج په سمندر کې ناقراره
د هميش زندګي لاړه طوفاني وه

[Breshna]

[ATTACH]6799[/ATTACH]

[Shehbaz Khan]

Teregama che sta da darwazi sara nezdi,
Dwa stargi da cha khkari da tanbi sara nezdi ..

Da kaar na da ghunghat day na da kaar da mulakhano,
Teregi patangaan da sri lambi sara nezdi ..

Khpal zan ba shi mayan darbandi khwla ba darna wakhli,
Sri shwandi ma odrega aayeni sara nezdi ..

Dewi che da sharaabo mekhwaran pi balawi,
Krai jor zama mazaar da mekhani sara nezdi ..

Har khwa na lewani sta kosi ta ra chalegi,
Abaad sho naway kalay sta kosi sara nezdi ..

[Shehbaz Khan]

Salim Raaz/سلیم راز


د وصال ګټې مو تاوان کړے دے
ملا پۀ نيمه شپه ازان کړے دے

پۀ ما چې مړ ئې نو ژوندے څنګه ئې
عجب تپوس رانه جانان کړے دے








خلک تېر وخت پسې منګلې مروړی
وختونو مونږ پسې ارمان کړے دے

Da shairoona paki dier aala di .. asi kho tol shairoona kha di kho da dier zabardast !!

[Breshna]

[Millatpal Noorzai]

Jalal Amarkhel/جلال امرخیل



زمونږ د پلونو نښانې ورانوې
سینده؛ تور داغ دې له سینې ورانوې

له کتابچې نه چې نامې ورانوې
جینۍ ؛ د چا د درد کیسې ورانوې؟

زه چې خبره جوړوم ، جوړوم
ته یې همداسې ورانوې ، ورانوې

زمونږه زړونه ، غمه نه ماتوې
د ماشومانو اشیانې ورانوې

زما نیټه جوړې اوږده ده چې ته
په دېوال کرښې جوړوې ، ورانوې

ملا ؛ ازار به درله ملا ماته کړي
ته چې جومات له میخانې ورانوې

یه د ګمان بلا ؛ په ځان ولګې
د خلکو جوړې یارانې ورانوې

جلاله ته د محبت بندونه
د ورځې شل وارې تړې ، ورانوې

[Millatpal Noorzai]

Sanaullah Zaheer/ثناءالله ظهیر

اپنی مستی، کہ ترے قرب کی سرشاری میں
اب میں کچھ اور بھی آسان ہوں دشواری میں
کتنی زرخیز ہے نفرت کے لیے دل کی زمیں
وقت لگتا ہی نہیں فصل کی تیاری میں
اک تعلق کو بکھرنے سے بچانے کے لیے
میرے دن رات گزرتے ہیں اداکاری میں
وہ کسی اور دوا سے مرا کرتا ہے علاج
مبتلا ہوں میں کسی اور ہی بیماری میں
اے زمانے میں ترے اشک بھی رو لوں گا ، مگر
ابھی مصروف ہوں خود اپنی عزاداری میں
اس کے کمرے سے اٹھا لایا ہوں یادیں اپنی
خود پڑا رہ گیا لیکن کسی الماری میں
اپنی تعمیر اٹھاتے تو کوئی بات بھی تھی
تم نے اک عمر گنوادی مری مسماری میں
ہم اگر اور نہ کچھ دیر ہوا دیں ، تو یہ آگ
سانس گھٹنے سے ہی مر جائے گی چنگاری میں
تم بھی دنیا کے نکالے ہوئے لگتے ہو ظہیر
میں بھی رہتا ہوں یہیں ، دل کی عملداری میں

[Shehbaz Khan]

Gunahgar de kram pa sa (Rahman Baba)
Waley na gorey wa ma ta sam pa sa… Zyatawey da gham zadow gham pa sa
Sta pa gham ke che ma weene alam jari.... jaraway rasara nor alam pa sa


pa matlab de da sro shundo na poyegam
che da zrah weenay may ske her dam pa sa no
Za Rahman pakhpala gram yum che mayan yumma
Che da nor alam may buli gram pa sa
Ay sanama sazawar de kram pa saa
be kasoora gunahgar de kram pa sa


Pak laman may da sta husan banday daagh shuwa
Da mansoor ghuntay pa daar de kram pa saa
Da faraiba khanda de ma mumtaz ta ukra
ra bahara da nokhaar de kram pa saa


Gham khori kho dasay nashi wa gham khoray
Che za dalta darta nast yuma ta kor ay
Ghal kho ghla da sir-ao-maal pa nimma shpa ke pa ranra wrazay zama da zargi chor ay
A kho Khuday wo che sta makh ay srey lambey kro
A lambay shuwaly zama pa gogal poray


Da Rahman pa Ashiqui ke kamay neeshta
No bya sala ayenna ke zaan ta goray


Lewanay shum nan may yaar lidalay nade
Ma da dwo jahano sardar lidalay nade
Che paisa warsara nawe khud ghareeb wee
Ma ghareeb saray hokhyaar lidalay nade


Hera wanna khpala khpala mewa nissi
Ay pa narinj ke may anaar lidalay nade


Za Rahman da Muhammad (saw) dar khakob yumma
Ma dada pa shant darbar lidalay nade