Announcement

Collapse
No announcement yet.

Rokhana Sabawoon۔۔روښانه سباوون۔۔

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Rokhana Sabawoon۔۔روښانه سباوون۔۔

    ------------روښانه سباؤن------






    ( د سرزو کلي د ادبي ملګرو شعري تذکره )
    روښانه سباؤن



    مؤلف: فېروز آفريدي


    سروزي پښتو ادبي جرګه ضلع هنګو

    چې کتاب زما دے نو واک زما دے

    د کتاب نوم _______ روښانه سباؤن
    خورونکے _______ دلاور خان لېونے
    کمپوزر _______ آدم خان
    ترتيب و تاليف _______ فېروز آفريدي
    سروزي پښتو ادبي جرګه ضلع هنګو









    د "روښانه سباؤن" د شاعرانو په تذکره يو نظر


    ليک: فېروز آفريدي

    د ملګري دلاور خان لېوني په لاس کښې نيولې په مسوده مې چې نظر پرېوتو نو د هغه خوب تعبير راته څرګند شو. کوم چې ما او زما ملګرو شل پنځويشت کاله وړاندې ليدلے وو.
    دا هغه بذغلے وو چې اوس په هر طرف ته ترې ګورې ونې جوړې دي. د ټل، هنګو، کوهاټ په خاوره د ټل ادبي چمن او کوهاټ ادبي ملګرو داسې ادبي کرونده کړې ده چې اوس ئې فصلونه تيار دي.
    په دغه سلسله کښې بيا د داسې ملګرو لکه دلاور خان لېوني حوصله افزائي، تعاون او ډاډ د دغه فصلونو لکه د خصمانې کار کوي. کله چې مسوده زما د نظره تېره شوه نو د کلام او شاعرې په حقله د څۀ نظر وړاندې کولو نه اول ما دلاور خان صېب ته دا اووئيل چې که لږ انتظار وکړے شي او د نورو ملګرو کلامونه هم راغونډ شي او په دغه کتاب کښې موجوده د ملګرو شاعرانو نور کلامونه به هم ورزيات کړے شي. د شاعر او ليکوال په حقله د قاري په ذهن کښې يوه ثابته خاکه هم جوړه شي. او د کتاب ضخامت به هم په جوړ شي. په ځواب کښې دلاور خان صېب اووئيل چې زۀ په دې خبره ښۀ خبر يم چې د ملګرو شاعرانو کلامونه او ليکنې دومره پخې نۀ دي. او د مشرانو شاعرانو په شان يو واضح او کوټلے پېغام هم نۀ لري خو زما مقصد د دې خاورې په شاعرانو، ليکوالانو کښې د ادبي شعور راويښول دي. او يو قسم ډاډ او حوصله ورکول دي. خپل شاعران او د ليک خاوندان درنول دي. زمونږ په دې کوشش او حوصله دا زلمي شاعران انشاء الله د صبا دپاره د لارې مشالونه وګرځي. د دوئ دغه نوې شاعري به په پخه بدله شي. او د عوام الناس دپاره به د ګټې وړ وګرځي.
    د دلاور خان صېب دغه خبرې زما زړۀ ته پرېوتې او ما ته هغه وخت راياد شو چې زمونږ په ادبي ټولنه کښې به چې کوم نوي شاعران راتلل نو هغوئ ته به مونږ هم دغه شان خبرې کولې.
    په دغه تذکره کښې د اتو شاعرانو اديبانو کلامونه شامل دي. چې ځنې پکښې نوآموزه دي. او ځنې که په عمر واړۀ دي خو په فن پاخۀ دي. ځنې ليکوال پکښې اعلٰى تعليم يافته دي او ځنې پکښې متعلمين دي. د دلاور خان په تاکيد د درې نورو شاعرانو کلامونه هم شامل کړے شوي دي.
    د دوئ په شاعرۍ کښې لکه د نوآموزه شاعرانو رومانيت غالب دے. خو ورسره ورسره د نني حالاتو او پښتنو ته د راپېښو ستونزو او کشالو انځورګري هم شته.
    شاعر او ليکوال د معاشرې د اصلاح او رغونې په فکر کښې وي. رومانوي خيالونه د امن او ژوند د خوند رنګ د زياتولو سوب ګرځي. چې هم دغه فکر چا سره مل شي بيا هغه د تخريب نه لرې ګرځي. او د تعمير او د ژوندون د مثبت اړخونو رابرڅېره کولو په تکل کښې وي. په دغه وجه شاعر او اديب د يو مبلغ کار کوي. چې يقيناً د احترام او قدر وړ کار دے.
    په دغه سوب شاعر او اديب بائيد چې په هر ځائے او هر وخت وقدرولے شي. او د احترام په سترګه ورته کتل پکار دي.
    د دغه تذکرې شاعران نن که نواموزه دي. صبا له به د يو سنجيده او معتبر فرد ځائے نيسي. دوئ د کلاشنکوف او ټوپکو په ځائے د قلم او کتاب سره مينه لري. څرګنده خبره ده چې ټوپک او کلاشنکوف د ورانکارۍ دپاره دي او قلم او کتاب د رغونې کار کوي.
    زۀ هيله کوم چې د سروزو کلي د دغه شاعرانو ملګرو کلامونه به د خپلې علاقې او اولس پرته ټول پښتانۀ په مينه ولولې او د دوئ ډاډګيرنه به په خلاص زړۀ وکړي.
    په اخر کښې د دې کتاب د تدوين او ترتيب په حقله به دا اوايم چې ما د خپل وس او فهم مطابق د شاعرانو ليکوالانو په کلامونو خپل نظر اچولے دے. کېدے شي چې په دې کښې غلطيانې وي او دا هم کېدلے شي چې په تقديم و تاخير کښې زما نه څۀ نه څۀ خطاګانې شوې وي. نو زۀ د هر چا نه بخښنه غواړم.

    فېروز آفريدي
    پېښور ٢٧ مارچ ٢٠٠٩ء


  • #2
    پېژندګلي

    نوم: دلاور خان لېونے
    د پلار نوم: غنچه ګل
    کلے: سروزي
    قوم: بنګش
    تاريخ پېدائش: ١٩٦٦ء
    قطر ته د تلو کال: ١٩٨٦ء
    روزګار: ټرانسپورټ

    قدرمن دلاور خان لېونے زمونږ د پاک پښتو ادبي ټولنې قطر په اولسي ادبي ملګرو کښې شامل دے. د دلاور خان په حقله څۀ وېنا کول ما ته اسان هم دي او مشکل هم. اسان ځکه چې دا خوږ انسان زۀ ډېر د نزدو نه پېژنم. او مشکل داسې چې د دوئ د خوږلت او عظمت داستان که زۀ ليکم نو دغه عظيم انسان به ډېر زيات شرمسار غوندې شي. وجه ئې دا ده چې د دومره تعلقاتو، منډو، ترړو او د ژوند د تمام اسائشو او خوشحالو باوجود دا سړے ډېر په Low Profile کښې په ژوند تېرولو کښې خوښ دے.
    د دلاور خان په حقله بس دومره قدرې وئيل غواړم چې دا هغه کس دے چې د تکليفونو او مشکلاتو په وخت کښې د ټولو وړاندې ليدې کيږي. او چې کله د انعام و اکرام وخت راشي نو د ټولو وروستو ولاړ وي.
    د دلاور خان لېوني شخصيت دومره د روغو ريښتونو او تاودو جذبو مجموعه ده چې د نني دور هيڅ قسمه بد شکله او بې خونده رنګونه پرې نۀ خېژي. د يوې نظريې لاندې ژوند تېروي. او هغه نظريه د باچا خان نظريه ده چې د خپل خوار اولس په غم او درد تړلې ده. د دلاور خان په شاعرۍ کښې د وخت د ناکړدو ژړا ده. د پښتون اولس د ويښيدو پېغام دے. د مينې او محبت درس دے. او د روڼ مستقبل زېرے دے. دلاور خان شاعري د اولس د خېر ښېګړې، د قام د اتفاق او اتحاد او د وطن د بيا رغونې رنګونه لري.
    خيالات ئې پاخۀ دي. شعري محاسن د لفظونو بندشونه او د مصرعو تراکيب ئې لږ کمزوري دي. وجه ئې د مروجه پښتو لهجې د سيمې نه د لري والي او بيا د مصروفيت له کبله د مطالعې کمي ده. د دلاور خان د ذات نه بې شمېره فائدې خلقو ته رسي. زۀ اُميد لرم چې د موصوف شاعري به هم د قام او اولس په ګټه تمامه شي.




    غزل
    زۀ که بوډا شوم ستا يادونه مې زلمي ساتلي
    د زړۀ په وينو مې د مينې پسرلي ساتلي

    مانه زما د لېونتوب پوښتنې څله کوې؟
    تۀ د سرو ګلو چم کښې اوسه ما ازغي ساتلي

    نور بس د زغم پياله شوه ډکه صبرېدلے نشم
    ډېر پټ رازونه مې تر نن پورې ژوندي ساتلي

    ما ته د هغې دنياګۍ جهنم مۀ يادوه
    سرۀ اننګي مې په تڼاکو د زړګي ساتلي

    د حُسن زور ته ټينګېدل دومره اسان خو نۀ دي
    سرې سرې سکروټې په زړګي کښې هر سړي ساتلي

    يوه خونه ده زۀ ئې کمه ادا وستايمه
    د يار نازونه په زړۀ پورې لېوني ساتلي

    ــــــــــــــــــــ










    غزل

    تۀ مې شوې غزل زۀ دې شاعر شومه
    لاړم ستا په زلفو کښې راګېر شومه

    ما خو به د غرۀ سره خپل سر وهۀ
    زور اومه جانانه تاته زير شومه

    تا چې په مُسکي نظر راوکتل
    هيڅ نۀ ووم جانانه خو اوس سېر شومه

    دا ګيله مې ځکه نن ريښتونې ده
    زۀ دې يادومه تا نه هېر شومه

    جنګ او په سنګر راسره اودرېږه
    تۀ مهم شه ميان زۀ دې شمشېر شومه

    بل ځائے د خبرې ځواب نۀ لرم
    راغلم په خپل کور کښې ببرشېر شومه

    ما وے چې زما به شي رضا به شي
    زۀ لېونے دغه ځائے کښې تېر شومه

    ـــــــــــــــــــ









    غزل

    ستا تصوير ته مې کتل
    خپل تقدير ته مې کتل

    چې آزاد وطن ته ګورم
    هر آسير ته مې کتل

    د ژوندون په سوراړ کښې
    د کور وير ته مې کتل

    وائي رابه شي جانان نن
    زړۀ زهير ته مې کتل

    چې د څۀ په طمع ناست دے
    يو فقير ته مې کتل

    بې خبره د حالاتو
    بس لکير ته مې کتل

    ما وے زر به لېونے شي
    چې زنځير ته مې کتل

    ــــــــــــــــــ



    غزل
    يو په ريګزار زندګي بل ستا په رخسار زندګي
    ځکه خو خاورې شوه اشنا د ستا د يار زندګي

    ظاهر ئې ګوري په باطن ئې د چا فکر نشته
    د مسافرو وي هر وختې په انګار زندګي

    يو د وصال ارمان ئې پټ وي د هجران لمبو کښې
    بل ژوندون هره ګړۍ د انتظار زندګي

    د نن ارمان ئې د صبا اميد کښې داسې پټ دي
    لکه زندان کښې کړي پخپله څوک په دار زندګي

    دا لېونے ترې راستون نۀ کړې يوه خبره
    د ازادي مئينان غواړي د اختيار زندګي

    ــــــــــــــــــــــــ









    غزل

    وخته نور مې هيڅ يو ارمان نشته دے
    چرته مې دنيا کښې درمان نشته دے

    خُله ځکه سړه د هشنغر شوله
    دلته مړانے باچا خان نشته دے

    ننګ چې ئې خوبي ټول عالم ته وو
    هغه ننګيالےخوشحال خان نشته دے

    چا چې به سړې جذبې راويښې کړې
    هغه مقرر ولي خان نشته دے

    دلته کښې څۀ غږ د انقلاب نشته
    وائي ملنګي اجمل خان نشته دے

    خوار اولس او خوار پښتون ئې نخښه ده
    چرته د سائل بل جانان نشته دے

    ډېر به لېوني زما په شانې وي
    چرته لېونے غني خان نشته دے

    ــــــــــــــــــ




    غزل

    ستا يادونو کښې مې ژوند دے
    سرۀ اورونو کښې مې ژوند دے

    ما خپل زړۀ په وينو لوئے کړو
    په غمونو کښې مې ژوند دے

    لږ د حال پوښتنه وکړه
    ډېر دردونو کښې مې ژوند دے

    يو خوا اور بل خوا اوبۀ دي
    شنو خالونو کښې مې ژوند دے

    ستا د مينې لېونے يم
    زنځيرونو کښې مې ژوند دے

    ـــــــــــــــــــــــ

    غزل
    يو د دې دور په يارانو باندې نۀ پوهېږم
    بل کلي وال يم سوداګانو باندې نۀ پوهېږم

    کۀ څۀ خبره دې په زړۀ وي نو صفا ئې کوه
    زۀ دې په ناز او اداګانو باندې نۀ پوهېږم

    تا چې په ولنو ولنو زلفو کښې ګلونه کېښول
    زۀ دې په دومره بلاګانو باندې نۀ پوهېږم

    ستا د راتلو سره سينه کښې مې زړۀ وخوږيږي
    ستا د نظر دې قاتلانو باندې نۀ پوهېږم

    که لېونۍ خندا مې غواړې درته وبه خاندم
    زۀ د مکېز په خنداګانو باندې نۀ پوهېږم

    ـــــــــــــــــــ

    غزل
    خپله مو بندي ګوګل کښې وساتل
    تا زړونه د زلفو ول کښې وساتل

    شنۀ خالونه تورې ورېځې لږې وے
    چې تا راته غمي چارګل کښې وساتل

    ما د زړۀ په کور کښې ځائے ورکړے وو
    دوئ راته پردي کابل کښې وساتل

    ډېرې مايوسۍ پرې ختمې شوې دي
    ځکه ئې ازغي په ګل کښې وساتل

    څومره مړنۍ پښتنه پېغله ده
    پت ئې پټ په خپل درشل کښې وساتل

    داسې لېونے به بل ونۀ مومې
    راز د زړۀ ئې ستا اوربل کښې وساتل

    ـــــــــــــــــــــــ

    پېژندګلو

    نوم: نادر خان تخلص: جمالزۍ
    د پلار نوم: حاجي ظاهر شاه
    د پېدائش نېټه: اګست ١٩٨٦ ميلادي
    د زېږېدو ځائے: دوآبه، ضلع هنګو
    مستقل عنوان: محله کُندر خېل، قوم طوطا خېل، ولسوالي سيد کرم، ولايت پکتيا افغانستان.
    حال: سروزئ کلے تحصيل و ضلع هنګو، سرحد، پاکستان
    دخوښې شاعران: مصري خان خاطر، غني خان بابا، احمد بنګش.

    "ژوند او فن"
    نادر خان جمالزے هم په لنډ بحر کښې شعر ليکي. زاړۀ مضامين ئې په لنډ بحر کښې ځائے کړي دي. جمالزۍ لا وړوکے دے. دومره عمر ئې نۀ دے. بيا هم ښۀ شعر ليکي. که مشق سخن ئې جاري وساتلو نو انشاءالله ښۀ شاعر به ترې جوړ شي.










    سندره
    (د ښار پېغلوکۍ)

    تۀ ئې د خان لُور ګلې جوړه ئې سيالۍ سره
    زۀ د غريب زوئے يم زما کار دے غريبۍ سره

    تۀ په شيشي محل کښې اوسې زما غريب جونګړه ده
    تۀ لرې څو ګاډي زا کور کښې يو کچره ده
    وبه نشي زما غريب د ستا د مالدارۍ سره

    تۀ که چرته وغواړې هر څوک دې طلبګار دے
    غواي به ترې يو لاکهـ روپۍ لسو ته تيار دے
    زما تر څنګ به رانشي هيڅوک له يو روپۍ سره

    تۀ ګرځې پارکونو کښې زمونږ کلي کښې غرونه دي
    تۀ مازيګر ځې په چکر هلته پېغورونه دي
    وبه نۀ کړې ياره ژوند زما د نادانۍ سره

    تۀ آزادي غواړې زمونږ د ښځو آزادي نشته
    تۀ ئې خوښوې په خپله هلته بې ستري نشته
    وائي جمالزۍ چې ياري نۀ کړمه ښارۍ سره

    ـــــــــــــــــــــــــ

    "د سفر مړينه"

    نور مې نۀ پرېږدي وړي مړے مې په زور
    تورو خاورو کښې ئې جوړ کړو راته ګور

    پر تابوت راته چاپېره لوئے واړۀ دي
    خوږ ديدن ته مې رانغله خپله مور

    چې په کټ مې په ژړا نۀ شولې مورې
    بيا په خړو خاورو مۀ جوړوه شور

    ستا عنبرينې زلفې ما ته خورې نۀ کړې
    وايه ياره اوس به ئې کړې چا ته سمسور

    اوس مې ژړا او مورجانې تصويرو ته
    تورې خاورې شو د ستا د زړۀ ټکور

    جمالزي باندې راتاؤ د غم تيارې دي
    جوړه کړې ئې غوغا ده لور په لور

    ـــــــــــــــــــــــ




    غزل

    په خدائے بې تا نۀ لرم بل جانانه
    خو صرف تۀ ئې زما خپل جانانه

    زما د زړۀ درد د زړګي څړيکه شوه
    تا چې په کړس کړس وخندل جانانه

    ما وے ناصح دے نصيحت به کوي
    ستا په کوڅه کښې سپي غپل جانانه

    زړۀ مې تا ښکار کړو لکه زاڼه د ډنډ
    ويشتلې نشي رغول جانانه

    يو ځل خو راشه زما ياره شپې له
    چې دې اودۀ کړم په څنګل جانانه

    زما د مينې تږے زړۀ به موړ شي
    چې اننګي دې کړمه ښکل جانانه

    تۀ په سنګار شولې سنګار دې کوو
    ما ارمانونه سوزول جانانه

    تا د خپل حُسن تماشه کوله
    ما مې يادونه ژړول جانانه

    تا لا رقيب سره وعدې کولې
    ما جمالزي درته کتل جانانه

    ــــــــــــــــــــــ

    غزل
    تورتمونه دي او زۀ يم
    ستا غمونه دي او زۀ يم

    د ډيوې رڼا ته ناست يم
    ستا يادونه دي او زۀ يم

    ټوله شپه په ژړا سر يم
    بس ويرونه دي او زۀ يم

    سر مې تل په زنګانو وي
    ستا سوچونه دي او زۀ يم

    سور پالنګ راته سور اور شي
    انګارونه دي او زۀ يم

    سر وهلې بر وهلې
    تيندکونه دي او زۀ يم

    په يارۍ کښې دې بدنام شوم
    تهمتونه دي او زۀ يم

    له کور بهر وتلے نۀ شم
    پېغورونه دي او زۀ يم

    لکه ګل داسې رژېږم
    خزانونه دي او زۀ يم

    جمالزيه پکښې خوښ يم
    ستا يادونه دي او زۀ يم

    ــــــــــــــ

    يو څلوريزه

    ما پرې سوزوي نخرې کړې نورې
    بيا ئې کړې دا غټې سترګې تورې
    نوره دې دا پېغله لور در منې کړه
    سوال درته کومه زړې ترورې

    ــــــــــــــــــ










    زړۀ

    تۀ خو ئې زما زړۀ
    څوک به ئې دا ستا زړۀ

    مۀ کوه دهوکې ياره
    راکړه په وفا زړۀ

    تا خو وے د ستا يم
    چا کړې تۀ جُدا زړۀ

    ما دا خلق ليدلې وه
    تا به وې چې نا زړۀ

    نۀ کوي وفا جانان
    ما مې زوروا زړۀ

    زۀ خو دې ساتم زړګے
    تۀ ساتې د چا زړۀ؟

    تا ته تر ما ښکلي ډېر
    زۀ څوک کړم پېدا زړۀ

    زۀ جمالزي ستا يم
    ما مې هېره وه زړۀ

    ـــــــــــــــ



    Comment


    • #3
      پېژندګلو

      نوم: نادر خان تخلص: جمالزۍ
      د پلار نوم: حاجي ظاهر شاه
      د پېدائش نېټه: اګست ١٩٨٦ ميلادي
      د زېږېدو ځائے: دوآبه، ضلع هنګو
      مستقل عنوان: محله کُندر خېل، قوم طوطا خېل، ولسوالي سيد کرم، ولايت پکتيا افغانستان.
      حال: سروزئ کلے تحصيل و ضلع هنګو، سرحد، پاکستان
      دخوښې شاعران: مصري خان خاطر، غني خان بابا، احمد بنګش.

      "ژوند او فن"
      نادر خان جمالزے هم په لنډ بحر کښې شعر ليکي. زاړۀ مضامين ئې په لنډ بحر کښې ځائے کړي دي. جمالزۍ لا وړوکے دے. دومره عمر ئې نۀ دے. بيا هم ښۀ شعر ليکي. که مشق سخن ئې جاري وساتلو نو انشاءالله ښۀ شاعر به ترې جوړ شي.


      سندره
      (د ښار پېغلوکۍ)

      تۀ ئې د خان لُور ګلې جوړه ئې سيالۍ سره
      زۀ د غريب زوئے يم زما کار دے غريبۍ سره

      تۀ په شيشي محل کښې اوسې زما غريب جونګړه ده
      تۀ لرې څو ګاډي زا کور کښې يو کچره ده
      وبه نشي زما غريب د ستا د مالدارۍ سره

      تۀ که چرته وغواړې هر څوک دې طلبګار دے
      غواي به ترې يو لاکهـ روپۍ لسو ته تيار دے
      زما تر څنګ به رانشي هيڅوک له يو روپۍ سره

      تۀ ګرځې پارکونو کښې زمونږ کلي کښې غرونه دي
      تۀ مازيګر ځې په چکر هلته پېغورونه دي
      وبه نۀ کړې ياره ژوند زما د نادانۍ سره

      تۀ آزادي غواړې زمونږ د ښځو آزادي نشته
      تۀ ئې خوښوې په خپله هلته بې ستري نشته
      وائي جمالزۍ چې ياري نۀ کړمه ښارۍ سره

      ـــــــــــــــــــــــــ

      "د سفر مړينه"

      نور مې نۀ پرېږدي وړي مړے مې په زور
      تورو خاورو کښې ئې جوړ کړو راته ګور

      پر تابوت راته چاپېره لوئے واړۀ دي
      خوږ ديدن ته مې رانغله خپله مور

      چې په کټ مې په ژړا نۀ شولې مورې
      بيا په خړو خاورو مۀ جوړوه شور

      ستا عنبرينې زلفې ما ته خورې نۀ کړې
      وايه ياره اوس به ئې کړې چا ته سمسور

      اوس مې ژړا او مورجانې تصويرو ته
      تورې خاورې شو د ستا د زړۀ ټکور

      جمالزي باندې راتاؤ د غم تيارې دي
      جوړه کړې ئې غوغا ده لور په لور

      ـــــــــــــــــــــــ

      غزل

      په خدائے بې تا نۀ لرم بل جانانه
      خو صرف تۀ ئې زما خپل جانانه

      زما د زړۀ درد د زړګي څړيکه شوه
      تا چې په کړس کړس وخندل جانانه

      ما وے ناصح دے نصيحت به کوي
      ستا په کوڅه کښې سپي غپل جانانه

      زړۀ مې تا ښکار کړو لکه زاڼه د ډنډ
      ويشتلې نشي رغول جانانه

      يو ځل خو راشه زما ياره شپې له
      چې دې اودۀ کړم په څنګل جانانه

      زما د مينې تږے زړۀ به موړ شي
      چې اننګي دې کړمه ښکل جانانه

      تۀ په سنګار شولې سنګار دې کوو
      ما ارمانونه سوزول جانانه

      تا د خپل حُسن تماشه کوله
      ما مې يادونه ژړول جانانه

      تا لا رقيب سره وعدې کولې
      ما جمالزي درته کتل جانانه

      ــــــــــــــــــــــ

      غزل
      تورتمونه دي او زۀ يم
      ستا غمونه دي او زۀ يم

      د ډيوې رڼا ته ناست يم
      ستا يادونه دي او زۀ يم

      ټوله شپه په ژړا سر يم
      بس ويرونه دي او زۀ يم

      سر مې تل په زنګانو وي
      ستا سوچونه دي او زۀ يم

      سور پالنګ راته سور اور شي
      انګارونه دي او زۀ يم

      سر وهلې بر وهلې
      تيندکونه دي او زۀ يم

      په يارۍ کښې دې بدنام شوم
      تهمتونه دي او زۀ يم

      له کور بهر وتلے نۀ شم
      پېغورونه دي او زۀ يم

      لکه ګل داسې رژېږم
      خزانونه دي او زۀ يم

      جمالزيه پکښې خوښ يم
      ستا يادونه دي او زۀ يم

      ــــــــــــــ

      يو څلوريزه

      ما پرې سوزوي نخرې کړې نورې
      بيا ئې کړې دا غټې سترګې تورې
      نوره دې دا پېغله لور در منې کړه
      سوال درته کومه زړې ترورې

      ــــــــــــــــــ










      زړۀ

      تۀ خو ئې زما زړۀ
      څوک به ئې دا ستا زړۀ

      مۀ کوه دهوکې ياره
      راکړه په وفا زړۀ

      تا خو وے د ستا يم
      چا کړې تۀ جُدا زړۀ

      ما دا خلق ليدلې وه
      تا به وې چې نا زړۀ

      نۀ کوي وفا جانان
      ما مې زوروا زړۀ

      زۀ خو دې ساتم زړګے
      تۀ ساتې د چا زړۀ؟

      تا ته تر ما ښکلي ډېر
      زۀ څوک کړم پېدا زړۀ

      زۀ جمالزي ستا يم
      ما مې هېره وه زړۀ

      ـــــــــــــــ



      پېژندګلو

      نوم: فهد تخلص: عاجز د پلار نوم: ميم الله
      پېدائش: ١٩٨٦-٣-١٧
      ضلع و تحصيل: هنګو
      محله: صديق اکبر، سروزئي
      قوم: بنګش

      فهد د وړوکي عمر شاعر دے. په شعر کښې ئې د هجر او فراق ذکر دے. د مينې انګازې دي، د محبت سندرې دي. فهد له پکار دي چې د استاذانو شاعرانو سره ناسته پاسته وکړي او د مطالعې عادت خپل کړي.


      غزل
      تندر په سر نن مازيګر زما په سر پرېوتو
      زما اشنا کډه په سر په پېښور پرېوتو

      راته ئې اووې خفه نشې خېر دے بيا به راشم
      ما وئيل چې ستا د جدائي راباندې غر پرېوتو

      زړۀ مې په کوکو کوکو ژاړي چې جانان نشته دے
      سترګې مې شته دے خو د سترګو مې نظر پرېوتو

      چاته اوژاړم او چاته به فرياد وکړمه
      زما د زړۀ کور په رڼا وو هغه نمر پرېوتو

      جانانه راشه چې د زړۀ کور مې آباد شي په تا
      په تا پسې زما عاجز د زړۀ کنډر پرېوتو

      ـــــــــــــــــــــــــ


      غزل
      دا ستمونه او غمونه دې درتم که اشنا
      لکه د غر په ما امبار دي لږ ئې کم که اشنا

      راځه د مينې يو جرګه به په مشرانو اوکړو
      که زۀ دې ګرم کړمه ته سر زما قلم که اشنا

      په چغو چغو همېشه مې پاڅوي د خوبه
      د خدائے دپاره لږ په ما باندې کرم که اشنا

      ستا هر ستم ته خو اشنا زۀ هرکلے وايمه
      قدم چې اخلې تۀ ستم په هر قدم که اشنا

      صبا تور داغ بيا په لمنه څوک در پورې نکړي
      يو ځل فهده ځان ته داسې خو تۀ ګرم که اشنا

      ــــــــــــــــــــــــ


      غزل
      ما خو اوليدو جانانه طوفان راغلو
      په سپرلي کښې مې په ګلو خزان راغلو

      په ځان پوئے نۀ شوم د غرۀ په لور روان شوم
      مخکښې ګورم چې اشنا بيابان راغلو

      اخر بيا اشنا د عشق مزار ته لاړم
      هر سړي ته اشنا خپل خپل جانان راغلو

      راروان شوم اشنا زۀ ستا په طلب کښې
      سرخوړلے مې بيا مخ ته کامران راغلو

      هر عاشق به مې کتلو چې خوشحال وو
      هغه وخت کښې ياره ما ته ارمان راغلو

      ورته پته وه چې يار مې بې وفا دے
      عاجز بيا هم په کوڅې د جانان راغلو

      ــــــــــــــــــــــــ

      غزل
      هر خوا ته سپرلي دي هواګانې دي
      بيا جانان راغلے خنداګانې دي

      خيال کوه زړګيه چې خطا نشې
      وروستو محبت کښې ژړاګانې دي

      بيا دې رقيبان لاس نه نيولي دي
      جوړې راته هر خوا بلاګانې دي

      لږ خو ورته غلے شانې ودرېږه
      کډې د حسينو راروانې دي

      اے فهده هر چا ته نصيب رسي
      ما ته خو دا سمې لارې ورانې دي

      ــــــــــــــــــــ

      Comment


      • #4


        پېژندګلو

        نوم: فهد تخلص: عاجز د پلار نوم: ميم الله
        پېدائش: ١٩٨٦-٣-١٧
        ضلع و تحصيل: هنګو

        محله: صديق اکبر، سروزئي
        قوم: بنګش

        فهد د وړوکي عمر شاعر دے. په شعر کښې ئې د هجر او فراق ذکر دے. د مينې انګازې دي، د محبت سندرې دي. فهد له پکار دي چې د استاذانو شاعرانو سره ناسته پاسته وکړي او د مطالعې عادت خپل کړي.


        غزل
        تندر په سر نن مازيګر زما په سر پرېوتو
        زما اشنا کډه په سر په پېښور پرېوتو

        راته ئې اووې خفه نشې خېر دے بيا به راشم
        ما وئيل چې ستا د جدائي راباندې غر پرېوتو

        زړۀ مې په کوکو کوکو ژاړي چې جانان نشته دے
        سترګې مې شته دے خو د سترګو مې نظر پرېوتو

        چاته اوژاړم او چاته به فرياد وکړمه
        زما د زړۀ کور په رڼا وو هغه نمر پرېوتو

        جانانه راشه چې د زړۀ کور مې آباد شي په تا
        په تا پسې زما عاجز د زړۀ کنډر پرېوتو

        ـــــــــــــــــــــــــ


        غزل
        دا ستمونه او غمونه دې درتم که اشنا
        لکه د غر په ما امبار دي لږ ئې کم که اشنا

        راځه د مينې يو جرګه به په مشرانو اوکړو
        که زۀ دې ګرم کړمه ته سر زما قلم که اشنا

        په چغو چغو همېشه مې پاڅوي د خوبه
        د خدائے دپاره لږ په ما باندې کرم که اشنا

        ستا هر ستم ته خو اشنا زۀ هرکلے وايمه
        قدم چې اخلې تۀ ستم په هر قدم که اشنا

        صبا تور داغ بيا په لمنه څوک در پورې نکړي
        يو ځل فهده ځان ته داسې خو تۀ ګرم که اشنا

        ــــــــــــــــــــــــ


        غزل
        ما خو اوليدو جانانه طوفان راغلو
        په سپرلي کښې مې په ګلو خزان راغلو

        په ځان پوئے نۀ شوم د غرۀ په لور روان شوم
        مخکښې ګورم چې اشنا بيابان راغلو

        اخر بيا اشنا د عشق مزار ته لاړم
        هر سړي ته اشنا خپل خپل جانان راغلو

        راروان شوم اشنا زۀ ستا په طلب کښې
        سرخوړلے مې بيا مخ ته کامران راغلو

        هر عاشق به مې کتلو چې خوشحال وو
        هغه وخت کښې ياره ما ته ارمان راغلو

        ورته پته وه چې يار مې بې وفا دے
        عاجز بيا هم په کوڅې د جانان راغلو

        ــــــــــــــــــــــــ

        غزل
        هر خوا ته سپرلي دي هواګانې دي
        بيا جانان راغلے خنداګانې دي

        خيال کوه زړګيه چې خطا نشې
        وروستو محبت کښې ژړاګانې دي

        بيا دې رقيبان لاس نه نيولي دي
        جوړې راته هر خوا بلاګانې دي

        لږ خو ورته غلے شانې ودرېږه
        کډې د حسينو راروانې دي

        اے فهده هر چا ته نصيب رسي
        ما ته خو دا سمې لارې ورانې دي

        ــــــــــــــــــــ

        پېژندګلو
        نوم: عاشق
        تخلص: جلبل
        د پلار نوم: پياؤدين
        پېدائش: ١٩٨٨-٢-١٥
        محله خړخېل، تحصيل و ضلع هنګو
        قوم: بنګش پته: سروزئي

        شل کليز عاشق جلبل د شاعرۍ په مينه مست دے. او د خپل استعداد مطابق شعر ليکي. جلبل ته د نورو شاعرانو د معياري شاعرۍ مطالعه ډېره ضروري ده. چې د شعروادب په قواعدو ضوابطو خبر شي.
        زما يقين دے چې د جلبل د پښتو ژبې سره بې کچه مينه به يوه ورځ ضرور خپل رنګ راوړي، او انشاء الله د نورو ملګرو په شان ښۀ شعرونه وليکي.



        لوبه
        کيږي ستا د لاسه په ما ګرانه
        نور راپورې مۀ خانده جانانه

        ګوره رقيبان د چا خپليږي نه
        تۀ په ځان پوهيږي نۀ نادانه
        نور راپورې مۀ خانده جانانه

        زړونه خو په يو نظر د خلقو وړي
        ټوله زمانه درته حېرانه
        نور راپورې مۀ خانده جانانه

        شپه ورځې ژړېږمه په تا پسې
        ګرانه ګذاره ده بې له تا نه
        نور راپورې مۀ خانده جانانه

        تا باندې مئين خلق به ډېر وي
        خلقو ته جلبل دے بدګمانه
        نور راپورې مۀ خانده جانانه

        ـــــــــــــــــــــ

        تعارف
        نوم: مسلم ګل مفلس ولد ښائسته ګل
        د زېږېدو نېټه: ١ جنوري ١٩٧٢ء
        کلے: سروزئ تعليم: اېم اے
        د خوښې شاعران: رحمت شاه سائل، ايوب صابر

        مسلم ګل مفلس يو لوستے شاعر دے. په شعر کښې ئې پختګي شته دے. په غزل کښې ئې رومانوي رنګ ليدلے شي. په دې کتاب کښې ئې ډېره کمه شاعري شامله ده. نۀ پوهېږم چې سبب ئې څۀ دے؟
        دا شاعر که خپلې شاعرۍ سره کمېټېډ پاتې شو نو په راروان وخت کښې د نورې ښې شاعرۍ طمع ترې کېدلے شي.



        غزل
        د زړونو مېنځ ته اچولے تا دے
        د مينې اور دا لګولے تا دے

        شمېر مې کوو څوک ترېنه پاتې نۀ دي
        دا هر يو تن ته رسولے تا دے

        د شمعې غاړې کښې چې نۀ ښکاريږي
        پتنګ خو ګوره سوزولے تا دے

        بلبل چغار کوي بيا نه رادرومي
        سپرلے خو اوګوره سپېځلےتا دے

        که پکښې کور جوړوې راشه ګرانه
        دا زړۀ مې هسې هم سپړلے تا دے

        ترس دې زما په سپينه ږيره نۀ شي
        زما دا عمر رژولے تا دے

        ـــــــــــــــــــ








        سپرلے او جانان
        تا نه مې غوښتے وو په پاڼو کښې جانان سپرليه
        څنګه به ښکاري په ګلونو کښې روان سپرليه

        ستا ويړي شوي پاڼې سرې دي که د يار شونډې؟
        په يو موسم کښې چې هم نۀ ښکارې ويران سپرليه

        د صبح دم شبنم وريږي د هر ګل په پاڼه
        زما د يار په مخ چې اوښکې شي باران سپرليه

        تۀ چې رنګونه خوروې د غر لمن ښائسته کړې
        داسې مې يار هم خوروي په مخ زلفان سپرليه

        ــــــــــــــــــــــــ



        دوه شعرونه
        ستا د ديدن په تصور مې روژې ماتې نۀ دي
        ساقي راواړوه ماښام دے مونږ اول تږي يو

        اچولي ئې په خاوره کښې رنګونه رنګارنګ دي
        مفلسه دا درب د ښکلي شان پېژندګلي ده

        ـــــــــــــــــــــــــ

        تعارف
        نوم: ياسين شريف
        د پلار نوم: حاجي لعل شريف
        تخلص: شريف
        تعليم: نشته
        پېدائش: ١٩٧٥ء
        د خوښې شاعر: رحمت شاه سائل، ډاکټر محمد اعظم اعظم
        کلے: سروزئي

        ياسين شريف په لنډو بحرونو کښې د غزل ليکلو کوشش کړے دے. ښکلي ترکيبونه او منفرد استعارې ئې په شعرونو کښې استعمال کړي دي. په شاعرۍ کښې ئې د رومان او هجر مضامين په ځانګړي توګه په ځائے کړي دي.
        په شعر کښې ئې موسيقيت او رموزيت شته. داسې شاعران برجسته انداز لري او سامعين ترې خوند اخلي.


        غزل
        لاړه د محفل شمع مې مړه شوله
        خدايه د غزل شمع مې مړه شوله

        څومره زۀ بې وسه او مجبوره ووم
        ما ورته کتل شمع مې مړه شوله

        جوړ په رقيبانو اخترونه شو
        غم شو زما مل شمع مې مړه شوله

        شپه وه د هجران له غمه ډکه وه
        ډېر مې وژړل شمع مې مړه شوله

        نۀ شومه خبر شريفه څۀ اوشو
        خدايه په څۀ چل شمع مې مړه شوله

        ـــــــــــــــــــــــ

        غزل
        تا تېرۀ باڼۀ باندې
        ويشتے يم په زړۀ باندې

        زړۀ ته مې راپرېوتې
        نمر په پرېوتۀ باندې

        ساه مې په وتو کښې ده
        راشه څۀ بهانه باندې

        هر وختې مې کړے دے
        ننګ په پښتانۀ باندې

        سترګو نه مې توئے شولې
        اوښکې ګرېوانۀ باندې

        ما شريف لږ پرېږدوه
        خوب ته مړواندۀ باندې

        ـــــــــــــــــــــــ

        غزل
        لاړله د زړۀ دنيا مې ورانه شوه
        کډه د جانان چې مې روانه شوه

        وران ويجاړ کنډر کلے راپاتې شو
        ښکاري د رقيب خونه ودانه شوه

        زۀ ئې په کوڅه کښې چې نن وليدم
        نېغه ودرېده راته حېرانه شوه

        شونډې ئې شوې وچې رنګ ئې زيَړ شولو
        خدائے ګو چې بيماره له خفګانه شوه

        ښکلې وه شريفه دا کوڅه په يار
        ځکه خو په تلو د جانان ورانه شوه

        ــــــــــــــــــــــــ


        زبېر خان کاکړ

        د مسافرو پښتنو دا کمال دے چې ځان ئې د خپل کار روزګار نه علاوه په څۀ نه څۀ طريقه په نورو فنونو هم مشغول ساتلے دے. څوک د رباب د ترنګ سره مشغول دې چا شاعري خپله مشغوله جوړه کړې ده او څوک په لوبو او داسې نور قسم کارونو باندې ځان مصروف کړے دے.
        په دغه مسافرو کښې يو وتلے نوم زبېر خان کاکړ هم دے چا چې د مسافرۍ ورځې شپې د يارانو سره په ګپ شپ او ټوقو ټقالو کښې ځان مشغول ساتلے دے. زبېر خان کاکړ په ١٩٨٤ء کښې قطر ته راغلے دے. او تر اوسه پورې د قطر په سور اړه مېرو او شګلنو زمکو د ژوند ورځې شپې تېروي.
        زبېر خان کاکړ پخپله شاعر نۀ دے خو د شاعرانو په مېنځ کښې د ناستې له کبله په شعر او ادب ښۀ پوهيږي. د شعرونو په انتخاب ورته خدائے تعالٰى ښۀ پوهه ورکړې ده. او د خپل ښائسته انتخاب له کبله په دوستانو کښې ئې ځان له جوت مقام حاصل کړے دے. زبېر خان کاکړ يو زړۀ سواندے شخصيت لري او په خپل کار کښې ورسره لېبر او د هغۀ ډرائيوران ډېر خوشحاله دي. په خپله محله او چم ګاونډ کښې د خېر ښېګړې کارونه تر سره کوي.
        د زبېر خان کاکړ د دوستانو حلقه ډېره وسيع ده. د دوستانو په مېنځ کښې چې کله کښېني نو د خنداګانو سپرلي خوروي. زبېر خان کاکړ په خپل ټول ژوند کښې چا سره زياتے نۀ دے کړے. هر چا سره په خندا خوشحالۍ راشه درشه کوي.
        د پاکستان د قومي ادارو، لکه يو بي اېل، پي آئي اے او پاکستاني سفارتخانې سره ښۀ تعلق ساتي. د مونځ اودس ښۀ پابند دے. او د خېر ښېګړې په په کارونو کښې د خپل وس مطابق بقول د دۀ خپله ونډه اچوي.


        ـــــــــــــــــــــــ

        تعارف
        نوم: حېرت ګل
        د پلار نوم: پياؤي
        تخلص: دلريش
        پېدائش نېټه: ١٩٧٤ء
        کلے: سروزئي
        د خوښې شاعر: حمزه بابا او ډاکټر محمد اعظم اعظم

        د حېرت ګل د اواز سحر تقريباً په ټوله پښتونخواه پروت دے. ما چې کله هم دا ځلمے چرته په مشاعره کښې ليدلے دے. هر چا ورته په ترنم کښې د غزل اورولو فرمائش کړے دے. دلريش له الله پاک د اواز هغه ملکه ورکړے چې د دۀ د شعر تاثير ئې يو په څو چنده کړے دے. او اورېدونکے د دلريش د شعرونو په خوږو نۀ مړيږي. دلريش ګل يو متحرک انسان دے. کله په کوهاټ، کله په ټل، کله پېښور، چارسده او کله کله د ملک نه بهر په دوبۍ او قطر کښې هم په مشاعرو کښې د خپل اواز او شعر خواږۀ وېشي.
        د دلريش شاعري په شاعرانه محاسنو پوره او پخه ده. زيات زور ئې په غزل دے. او حقه خبره دا ده چې ډېر ښۀ غزل ليکي.


        غزل
        خدايه څۀ په زور ژوندون
        تېر مې کړو بې کور ژوندون

        مونږ ته دعاګانې کړي
        ډېر مې شه د مور ژوندون

        ښۀ کوئ بد مۀ کوئ
        وړاندې شته د ګور ژوندون

        هغه چې بې وروره وي
        څۀ به وي د خور ژوندون

        ظلم په دلريش مۀ کړه
        شي به درته اور ژوندون

        ــــــــــــــــــــــــ

        غزل
        زما ژړا کښې د خُلې څۀ سوې سندره وځي
        چې مسافر جانان مې کله د خپل دره وځي

        سرتوره اودرېږم لاسونه په دعا اونيسم
        يوه دعا مې د مئين زړګي له سره وځي

        اوس به د بام په سر څۀ نوې تماشې جوړوي
        خدائے خبر زړۀ که مې د نن له مازيګره وځي

        د مسافر د زري چاودي ژوندانۀ نه قربان
        کله چې خپل بچي ورياد شي له سفره وځي

        په ټوله لاره د ګودر په وړه خور قهريږي
        جينۍ چې کله د خپل کوره مروره وځي

        مونږ سره هيچرته تام کيږي نه د وخت ملګري
        دلريشه لاس ته مې راغلې ده کونتره وځي

        ـــــــــــــــــــــــــ

        غزل
        د سترګو جنګ څومره ارزان پرېوتو
        چې مې په غېږه کښې جانان پرېوتو

        خدائے دې هر چا ته خېر ورورسوي
        په دغه لوري خو طوفان پرېوتو

        لکه چې ګل داسې ښکاره شوے راته
        په سرو جامو دې چې باران پرېوتو

        چې به خوشحال ووتل د بل په غم کښې
        غم د هغه سړي په ځان پرېوتو

        تۀ د ځوانۍ په خوب اودۀ پرته ئې
        دلريش دې لاړ په بيابان پرېوتو

        ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

        پېژندګلو
        نوم: احمد رحمان بنګش (د قلم نوم: احمد بنګش)
        د پلار نوم: حاجي محمد رحمان (مرحوم)
        د پېدائش نېټه: ١٠ جنوري کال ١٩٧٦ء
        کلے سروزئي
        تعليمي قابليت: اېم اے انګريزي ادب او لسانيات، اېم اېس سي ابلاغ عامه او جرنلزم (صحافت)، بي اېډ، اېم بي اے. حالاً په انګريزي ادبياتو کښې د اېم فل په مطالعه بوخت دے.
        پېشه: استاذي او صحافت.
        د خوښې شاعران: مصري خان خاطر، ډاکټر اعظم اعظم، رحمت شاه سائل او غني خان.

        احمد په يو وخت کښې د ټين اېج دوه نوميالي شاعران احمد فراز او پروين شاکر خوښوي خو بل طرف ته ستر فلسفي، مفکر او سنجيده شاعر اقبال ئې هم خوښ دے. اوس نۀ پوهيږو چې دا د احمد بنګش ذهني کشمکش نتيجه ده او که بې کچه خوداعتمادي؟
        زما خيال دا دے چې احمد بنګش يو پوهه انسان دے. خو د محرومۍ احساس بې سکونه کړے دے. بحېثيت مجموعي احمد بنګش د مستقبل په ښو شاعرانو کښې خپل نوم روښانه کولے شي.
        انګريزي کښې: John Keats جان کيټس او W. Wordsworth ويليم ورډزورتهـ
        عربي کښې: احمد البغدادي الکندي المتنبي
        اردو کښې: احمد فراز، پروين شاکر، اقبال.

        واضحه دې وي چې احمد بنګش په انګريزي او عربي او فارسي ادبياتو کښې هم وسيع مطالعه لري او په خپله په انګريزي، اردو او پښتو ژبو کښې شاعري کوي. په دې سربېره په پښتو ژبه کښې ئې ګڼ شمېر لنډې قيصې او ډرامې هم ليکلې دي او ليکي ئې. په کلام کښې رومانويت او مقصديت دواړه په بشپړ توګه موجود دي.











        وطن ته پېرزوئنې

        زما د ننګ او د غېرت نخښه ئې
        وطنه تۀ زما د پت نخښه ئې

        د بدو سترګو په امان اوسې تل
        تۀ خو دنيا کښې د جنت نخښه ئې

        اے د اقبال او د رحمان وطنه
        تۀ په رښتيا د ذهانت نخښه ئې

        ستا هرې دشتې او صحرا نه قربان
        تۀ مې والله چې د عزت نخښه ئې

        په تا ډاډه د شرق او غرب مسلمان
        تۀ د يووالي او وحدت نخښه ئې

        ځار دې له شنو او دنګو غرونو شمه
        تۀ خو د مينې او الفت نخښه ئې

        د احمد سر او روح لوګے شه له تا
        تۀ د شېر خان د شجاعت نخښه ئې

        ـــــــــــــــــــــــــ

        غزل
        نور مې د ژوند شمع مړه کيږي که راځې نو راشه
        سلګۍ مې راغلې روح مې خيژي که راځې نو راشه

        زما د ذهن د خيالونو ګلورينې لېلا
        نور مې په سترګو تيارۀ کيږي که راځې نو راشه

        اے د خوبانو، ګلورينو ماه جبينو ميرے
        زړۀ مې په تا پسې درديږي که راځې نو راشه

        چې تل به ورک وو ستا د تورو زلفو خيال کښې ګُلې
        اوس درنګ ساعت له فنا کيږي که راځې نو راشه

        چې به مې هر وختې پرې ستا د راتلو لارې کتې
        سترګې مې تل لره پټيږي که راځې نو راشه

        د ستا د مينې د اسير احمد بنګش جنازه
        بس درنګ ساعت له پورته کيږي که راځې نو راشه

        ــــــــــــــــــــ



        WHEN I’LL BE NO MORE

        A lot of changes has seen the world
        Ever is flying time a winged bird;
        Life is but death and so death is life
        Day brings night, night day this I’ve heard.

        Nothing remains so ever the same,
        Health neither wealth and nor any fame;
        Childhood, youth then is old age to come,
        Life is but so as an imposed game.

        Time is to come when remains this line
        Of my being it will be a sign;
        While my being be ancient tale then,
        To world remind me this verse of mine.

        Then I will be like a song sung once
        Which was then unsung and quite young once.


        ــــــــــــــــــــــــ
        پېژندګلو
        نوم: محمد انور بنګش
        د پلار نوم: محمد رئيس
        د زېږېدو ځائے: کلے سروزئي ضلع هنګو
        د زېږېدو نېټه: ١٩٨٨-٢-٥
        تعليم: بي بي اے (آنرز)
        کاروبار: طالبعلم

        تېر کال په زرعي يونيورسټۍ کښې په يوه مشاعره کښې دا زلمے د اول انعام حقدار ګرځېدلے وو. زۀ په هغې مشاعره کښې يو جج ووم، او اباسين يوسفزے صېب مشر مېلمه وو.
        ما چې څنګه د دې شاعر تصوير او کلام په دې کتاب کښې وليدو. نو ما وپېژندو. زۀ د دې زلمي شاعر مستقبل ډېر ځلنده وينم. په دومره وړوکي عمر کښې دومره معياري او پخه شاعري يقيناً چې د اورېجنل شاعر دلالت کوي. انور بنګش په شاعرۍ کښې د يو ويښ او بېدار شاعر پېغام اورېدے شي. د انور په شاعرۍ کښې پښتو قوم ته د راپېښو کشالو منظر هم ليدے شي. د فطرت د ښکلاګانو نندارې هم پکښې شته د سبق او نصيحت انګازې هم پکښې اورېدے شي. په ډېر لږ وخت کښې بۀ دا شاعر خپل جوت مقام حاصل کړي.








        غزل
        ستړے مزل ختمول غواړمه منزل غواړمه
        بس د ارمان غېږه کښې نور دمه کېدل غواړمه

        نور د رېبار په خله باور نۀ کوم خپله درځم
        نن ښۀ ښکاره ستا په کوڅه کښې لوغړېدل غواړمه

        ستا د ښائست لمبې چې وينم څنګه صبر شمه
        زۀ په لمبو مئين پتنګ پرې سوزېدل غواړمه

        د پښتانۀ تهذيب زلمے يم په پښتو مئين يم
        پښتنو پېغلو لوپټې لاندې اوربل غواړمه

        چې هم جانان وي هم سپرلے وي هر خوا سرۀ ګلونه
        يو مازيګر داسې د عمر په بدل غواړمه

        نور د ظلمت په حصارونو کښې ژوند ګران شو راته
        د انقلاب وزرې غواړم الوتل غواړمه

        غمونه ډېر شو زما شونډو نه ئې چل هېر کړے
        ګنې زړګے لرمه زۀ هم خندېدل غواړمه

        وايم چې زۀ انور د نمر په شانې وځلېږم
        همت کوم خو ستا مدد ورسره مل غواړمه

        ــــــــــــــــــــــ






        نظم
        عشق

        نه پوهېږم چې دا څۀ دي عشق سکون دے که عذاب دے
        چې دا ګل دے که بلبل دے دا قرار که اضطراب دے

        چرته اور چرته شبنم دے کله تر دے کله بحر
        چې دا وير دے که نغمه ده چې دا سوال دے که جواب دے

        يو خوا پروت دےپه سجده کښې بل خوا ناست په مېکده کښې
        د زاهد د لاس تسبېح دي د ساقي جام د شراب دے

        دغه خود که بې خودي ده دا مستي ده که نيستي ده
        دا دروغ دي که رښتيا دي حقيقت دے که سراب دے

        چې ئې ګورې مېخانه ده بس رندان دي او ساقي دے
        هم تقوىٰ ده عبادت دے هم امام دے هم محراب دے

        کله سر په زنګون ايښے کله شين په خندا ښکاري
        دا د عقل انتها ده که يو فهم لاجواب دے

        زۀ په دې ورته حېران يم چې هم درد دے هم دوا ده
        کله ټول جهان تيارۀ کړي کله پړق وهي مهتاب دے

        په سوچونو لېونے شوم خو دا راز مې معلوم نۀ کړو
        چرته ګل پشان غوړيږي چرته وريت کباب کباب دے

        کله سر وهي په کاڼو کله خاورې په سر نولي
        دا مجنون دے که فرهاد دے که انور خانه خراب دے

        ــــــــــــــــــــــــ

        غزل
        کوم لټون لوړې ژورې د ژوندون لټوم
        خپلو خاموشو ارمانونو له جنون لټوم

        دې خپل تنها او لېوني زړۀ مشغوله دپاره
        د صحرا شګې چاڼَوم پکښې مجنون لټوم

        وخت که هر څو راته بهانې د ستمونو ګوري
        زۀ هم پښتون يم په دردونو کښې سکون لټوم

        دا چې هر ځائے ايرو ته ناست يم پکښې لاس وهمه
        دا پکښې سوي اندامونه د پښتون لټوم

        فرهاد په غرو او قېس په دشتو کښې چې اونۀ مونده
        څۀ لېونے يمه چې مينه په لټون لټوم

        يوه ورځ مې بلې نه بدتره شوه انوره ځکه
        د وخت کتاب کښې د صبا په ځائے پرون لټوم

        ــــــــــــــــــــــــ

        آزاد نظم
        د سپرلي اوښکې

        سپرلے راغلو
        شاړې بنجرې ئې آبادې کړلې
        په هر يو لور ئې رنګيني خوره کړه
        خو يوه ورځ مې
        د هرې پاڼې په مخ
        دهر يو ګل سترګو کښې
        سپرلے حېران خفه خفه اولېدو
        ما اووئيل "اے د خوشحالو ويشونکيه!"
        ولې خفه ئې مړاوے مړاوے ښکارې
        وئيل ئې "څنګ بې حسه چم ته راغلم"
        چې نۀ څوک
        زما د راتګ سندرې وائي
        نۀ څوک د مينې په ټالونو ځانګي
        ګودر خالي دے هم ميلې ورانې دي
        ما ورته اووئيل چې
        ستا ګيله په ځائے ده
        خو
        دا د مظلومو پښتنو کلے دے
        لږ خو دې زمکې ته په غور اوګوره
        که تا پرې شين ريخمين قالين خور کړے
        دوئ هم د وينو سور څادر خور کړے
        ستا په چمن کښې که ګلونه خاندي
        د دوئ هم په زړۀ او ځيګر
        د سور ګلاب په شان زخمونه خاندي
        که تا هوا د مستۍ ډکې راوړې
        دوئ هم سيلۍ د اسوېلو راوستې
        چې به ئې تا ته هر کلے وئيلو
        چې به ئې د مينې په ټالونو زانګل
        يا خو د تورو خاورو لاندې شولو
        يا ناست دي وير کوي په چغو ژاړي
        سپرليه!
        دا ځل ئې تۀ کړه د ښکلا نندارې
        دا ځل ترې تۀ خوند او مزې واخله
        پښتون د خپل جرم سزا موندلې
        جرم ئې دا دے چې پښتون پېدا دے
        سپرليه! بيا چې راځې
        نو دا يوه خبره ياده لره
        زمونږ ګلونه مستي نۀ ده پکار
        زمونږه چم ته چرته امن راوړه
        په خله ئې هيڅ اونۀ وئيل چپ پاتې شو
        خو
        د هر يو ګل د هرې پاڼې په مخ
        د سپرلي سترګو نه څو اوښکې توئ شوې
        ځنې ناپوهه نادانانو اوئيل
        "اوګورئ پرخه په ګلاب پرته ده"

        قطعه
        هر يو محفل ئې د ليدو قابل دے
        د لېونو مازيګري له راشه
        د کهنډراتو سېل ته هم ځي خلق
        چرته زما دې وران زړګي له راشه

        ــــــــــــــــ











        غزل
        څۀ په ادا څۀ په چل ول څۀ په تدبير رنګوي
        عشق د بادشاه په صورت هم رنګ د فقير رنګوي

        د خيال فنکار مې کړي راټول د پسرلي رنګونه
        د فراق شپه کړي شوګيره د يار تصوير رنګوي

        نازکو شونډو له ئې رنګ د ګلابونو راوړي
        خمارې سترګې ئې د ميو په تاثير رنګوي

        نن چې مسکۍ شوه ښکاري حال مې د ژوندون بدليږي
        د زړګي وينې مې جوړ پاڼې د تقدير رنګوي

        څنګ ورته اووايم چې بس دےنور ستم مکوه
        خدائے ګو دا خيال مې د جفا په تور ضمير رنګوي

        کله ئې شونډې ښکلوم کله اوربل خوروم
        خدائے به مې کله دا خوبونه په تعبير رنګوي

        هر يو غزل ئې آئينه ده د جنون ملګرو
        انور د مينې په رنګونه خپل تحرير رنګوي

        ــــــــــــــــــــــــ



        پېژندګلو
        نوم: فيروز افريدي
        وطن: باړه خيبر ايجنسي
        روزګار: بزنس
        مقيم :قطر

        فيروز افريدے په کال ۱۹۶۰ کښې په باړه خيبرايجنسي کښې پيدا شوے دے او په کال ۱۹۸۴ کښې د روزګار په سلسله کښې قطر ته تللے دے.
        فيروز افريدي د قطر نورو ملګرو سره په يو ځاېئ د پښتو ژبې او ادب د پاره خدمت کوي.
        په نثر او نظم دواړو صنفونو کښې طبع ازمائي کوي.
        د ګران ملګري ښاغلي دلاور خان په خصوصي تاکيد ئې خپل شعرونه د سروز ادبي ملګرو په دا شعري مجموعه کښې شامل کړي دي.
        نظم
        امن
        د ساحر لدهيانوي د نظم پښتو ژباړه د لږ ډير بدلون سره

        معززو شريفانو انسانانو

        وينه خپله که د بل بدن څڅيږي
        د ادم د نسل وينه ده بهيږي

        جنګ خو جنګ وي که په شرق وي که په غرب وي
        د دنيا د امن وينه به توئيږي

        بم په کور که په سرحد باندې غورځيږي
        سل کورونه د روحونو پرې ورانيږي

        په اورخپل که د بل چا پټي سوزيږي
        لوږي تندې به په هر لوري زياتيږي

        دا ټينکونه چې په وړاندې وروستو کيږي
        د وطن زمکې په شاړو کښې بدليږي

        څوک سندرې د بري وائي څوک ساندې
        ژوند په مړو باندې وير کوي ژړيږي

        جنګ په خپله يوه لويه مسئله ده
        په جنګونه مسئلې نه هوا ريږي

        اور او وينه به څه درکړي انسانانو
        مختاجي او لوږه نوره سيوا کيږي

        معززو شريفانو انسانانو
        جنګ به نکړو جنګ کښې هر څه تباه کيږي

        چي رڼا زما او ستا په کور کښي راشي
        دا د امن شمع پريږدئ چې بليږي

        د خپل ځان د زبادولو په خاطر نن
        ضروري نه ده انسان چې دې قتليږي؟

        که د کور تورو تيارو ته رڼا غواړئ
        ضروري نه ده چې کور د لمبه کيږي

        جنګ په نورو سنګرونو هم کول شي
        ضروري نه ده چې وينه د توئيږي

        د ژوندون په مخ د عقل سترګې هم شته
        لېونتوب د پکښي هر وخت نه غړيږي

        راشئ ورکې دا تيارې د بد بختئ کړئ
        مشالونه د فکرونو د بليږي

        ځئ چې جنګ وکړو د هغه بلاګانو
        چې د امن د کارون مخې ته کيږي

        جنګ د داسې تفرقو سره چې وکړو
        په دا کار به امن نور هم سيوا کيږي

        چې وحشت او بربريت سره جنګ وکړو
        چې په دې به د تهذ يب لمن پلنيږي

        جنګ د لوږې غريبۍ سره دې وشي
        چې د ژوند د خوږو خوند پرې سېوا کيږي

        ــــــــــــــــــــــــــ




        غزل
        د بې لارو وکدارانو جنګ پکار دے
        چې په دا به د بې وسو ځان خلاصيږي

        جنګ د وشي د زردارو ستمګرو
        چې انسان د غلامئ نه ازاديږي

        جنګ د هغې فلسفې سره د وشي
        چې د امن د خيالونو په ضد کيږي

        ځئ چې داسې دنيا جوړه کړو د مينې
        چې د امن فرشتې پکښ اوسيږي

        ــــــــــــــــــــــــــــــ


        غزل
        په صفت د څوک مکين د پاس اسمان کړو
        څوک په نفس د را بهر د خلد مکان کړو

        چې انا او ضد دې مل زما افغان کړو
        خدايه پاکه ژوند دې ډير راته اوس ګران کړو

        دا زما د خپله لاسه په ما کيږي
        چي زما غلام د نن زما سلطان کړو

        دا د خپلو خطاګانو سزا مومي
        پښتنو چې خپل وطن د جنګ ميدان کړو

        نور د صبرد زغملو توان مو نيشته
        ډير دې اوږد دا د صبر امتحان کړو

        پاکه خدايه ستا په لوئي کرم به کيږي
        په دا خپل تدبير کښي پاتې د انسان کړو

        لويه خدايه بس د امن دعا غواړم
        د فيروز دې که پوره دغه ارمان کړو










        غزل

        چې په ښۀ لګمه ښۀ يم
        چې په نه لګمه نه يم

        زه چې څه يمه په تا يم
        بې له تانه به زه څه يم؟

        ستا په ساه کښې زما ساه ده
        ته چې نه ئې زه به نه يم

        ستا دا مهر چې په ما وي
        ستا د نوم سره به زه يم

        چې د بل په غم کښې ژاړي
        ټک د غم چاودلې زړه يم

        په خطا لاره په نه ځم
        چې په پل د ستا د پله يم

        مسافر د کوره تللے
        مرور د خپل کاله يم

        ما رانيسه زما ياره
        زه فيروز درنه په تله يم

        ــــــــــــــــــــــــــ






        افغانئ خودکشه پېغله

        نوټ: په ځان وژونکی بمی بريد کښی افغانئ خودکشه پېغله والوته

        زما خورې زما لورې
        ځوانی مرګې او مجبورې
        هغه کومه دا سې ګټه؟
        يا تاوان نه ځان ژغورل وو؟
        يا جنت چرته ګټل وو ؟
        چه د ځان ټوټې ټوټې کړو؟

        زما خورې زما لورې
        ځوانی مرګې او مجبورې
        ما له دومره جواب راکړه
        چه تا ولې داسې وکړل؟
        هغه کوم داسې حالات وو؟


        داسې کومه مجبوری وه؟
        يا حرص وو که هوس وو؟
        که د چا ظالم د لاسه
        خپل ناموس وو تا بائېللې؟
        يا بدل د چا د ظلم
        پرېخودل درته پېغور وو
        يا د دين فرقے د پاره
        ځان وژل په تا يو پور وو؟
        زما خورې زما لورې
        ځوانی مرګې او مجبورې

        تا خو سترګې کړلې پټې
        خو زما سترګې شوې ټيټې
        په بېديا باندې بربنډ پروت
        ستا ټوټی ټوټی وجود دے
        اندامونه د ښکاره دی
        د وجودپرده د نشته
        د حيا ستر د مات دے



        ګل وجود د سخا نالئ کښې
        وارث نه لرې ميرات دے
        ټول مخلوق د تماشه کړی
        په اخبار کښې هم راغلې
        بې حجابه ستا تصوير دے
        افغانئ خودکشه پېغله
        ليک ترې لاندې دا تحرير دے

        زما خورې زما لورې
        ځوانی مرګې او مجبورې

        ــــــــــــــــــــــــ

        پېژندګلو
        نوم:امت حسن بنګش
        وطن: نرياب ضلع هنګو
        روزګار: تجارت
        مقيم :قطر

        امت حسن بنګش په کال ۱۹۵۹کښې د ضلع هنګو په نرياب کلي کښې پيدا شوے دے او ۲۵ کاله وړاندې د روزګار په سلسله کښې قطر ته تللے دے.
        د قطر نورو ملګرو سره د پښتو ژبې او ادب د پاره خپل ټول صلاحيتونه په کار راولي.
        په نثر او نظم دواړو صنفونو کښې طبع ازمائي کوي.خو په شاعري کښې ئې زيات کار کړې دے
        د شاعرئ ئې يو کتاب د ځوښ په نوم چاپ شوې دے.
        د ګران ملګري ښاغلي دلاور خان په خصوصي وينا د سروزو ادبي ملګرو په دا شعري مجموعه کښې ئې خپل شعرونه په ډيره مينه راپېرزو کړي دي.

        غزل

        زاړه لفظونه اوس معنې بدلوی
        ځکه رشتې خپلې نامې بدلوی

        دا عجب نه ده چه پرې تېر وتمه
        خلق غرض لره څهرې بد لوی

        پت د خپل لوظ او وعدې نه ساتی
        څوک چه وعدو باندې وعدې بدلوی

        هغه به څه د چا ملګری جوړ شی
        چه په هر ګام څوک قافلې بدلوی

        لکه چه زور د بې رخئ ونيوو
        امت چه لار ستا د کوڅی بدلوی

        ــــــــــــــــــــــــــ

        غزل

        ستا د جفا خبره نه چيړمه
        هغه رښتيا خبره نه چيړمه

        ښکليه چه تۀ پۀ ملامت ئې ما ته
        زۀ خو هغه خبره نه چيړمه

        تۀ پۀ زړو خبرو ځان خلاصوې
        زۀ د بېګا خبره نۀ چيړمه

        زۀ د هغوئ سره چه شر جوړوی
        بده او ښه خبره نه چيړمه

        کومه وعده د کړه پوره اوايه
        خو زۀ خو دا خبره نه چيړمه

        ـــــــــــــــــــــــــــ

        پېژندګلو
        نوم:وزير بادشاه جانان
        وطن: پستوې ايف ار کوهاټ
        روزګار: سول فورمين

        مقيم :قطر

        وزير بادشاه جانان په کال ۱۹۴۷ کښې په پستوني ايف ار کوهاټ کښې پيدا شوے دے او ديرش کاله وړاندې د روزګار په سلسله کښې قطر ته تللے دے.
        وزير بادشاه جانان د قطر نورو ملګرو سره د پښتو ژبې او ادب دپاره خپل ټول صلاحيتونه په کار راولي.
        په نثر او نظم دواړو صنفونو کښې طبع ازمائي کوي.
        د شاعرئ ئې دوه او د نثر ئې يو کتاب د افسانو چاپ شوي دي.
        د ګران ملګري ښاغلي دلاور خان په خصوصي وينا د سروزو ادبي ملګرو په دا شعري مجموعه کښې ئې خپل شعرونه په ډيره مينه راپېرزو کړي دي.


        دې فنکار ته شم حېران زۀ....
        نظم

        دې فنکار ته شم حېران زه...
        دې دنيا ته چه زه ګورم
        دا ښائست چه زه ئې وينم
        هر يو څيز لره چه ځير شم
        د ښائست يوه نمونه
        _________________

        Comment


        • #5
          دې فنکار ته شم حېران زه...
          نظم

          دې فنکار ته شم حېران زه...
          دې دنيا ته چه زه ګورم
          دا ښائست چه زه ئې وينم
          هر يو څيز لره چه ځير شم
          د ښائست يوه نمونه ده
          په دا ويړه ښائسته زمکه
          دغه غرونه دريابونه
          ځنګلونه ابشارونه
          حېوانات که نباتات دی
          هر څيز زړۀ لره کوزيږی
          په هر څيز سترګې خخيږی
          د جمال ئې حساب نشته
          د کمال ئې حساب نشته
          هر يو څيز چه نظاره کړم
          بيا راستون شمه انسان ته
          چرته سيال ئې موندې نه شی


          په دې دومره کائنات کښې
          که په زمکه چرته ګورم
          که لټون وکړم اسمان کښې
          ښه چه ځير شمه خپل ځان ته
          بيا دې دومره لوئ جهان ته

          هوش مې هم په لړزېدو شی
          عقل هم په ټپرېدو شی
          بيا په شا شم له خپل ځان نه
          چرته لاړ شم له دنيا نه
          عقل شل شی غلې پاتې
          سترګې پټې کړم تيارۀ شی
          بيا څه بله رڼا اوشی
          هله زه په دې ګومان شم
          بېرته خپل خپل وجود ته راشم
          پوئ په دغه يوۀ راز شم
          چه ئې سترګې ليدے نه شم

          دې فنکار ته شم حېران زه
          ډېر شم ډېر شم په لړزان زه



          چه تخليق ته ئې پسخېږم
          دۀ ته څنګه به مخ کېږم؟
          خو په دا مې يقين پوخ شی
          نه دې نه فنا کېدونکې
          نه يم زه بل خوا له تلونکي

          که وی دا او يا هغه وی
          خامخا به راسره وی
          زه په ګران يمه ډېر ګران يم
          زه بې شکه چه جانان يم

          ــــــــــــــــــــ


          زه چه ټول سلګۍ سلګۍ شوم!!!

          د ستا په څلی مې لاس
          ستا د خازې نه بوسه
          خپو ته دې ودرېدمه
          چه مې يٰسين شروع کړو
          مرۍ مې ګنډه شوله
          سترګې را ډنډ شوې زما
          ويښتۀ ازغی ازغی مې
          داسې پرکاله شومه
          تا رانه لاس چاپېر کړو
          وېښتو کښی ګوتې زما
          سترګې مې وچې کړې *تا
          بيا په ورو ورو دې اوئيل
          ولې خفه ئې بچې؟

          دلته به ته هم راشے
          بيا به خبرې کوو
          اوس لاړ شه بره لاړ شه
          لږ دې د پلار څلی ته
          زما سلام هم ورکړه



          سترګې مې پرانستلې
          لاړم د پلار څلی ته
          هلته کاکا مې هم پروت
          خوا کښې مې خور ورسره
          زما يو بل کاکا جان
          چه ما ليدلے نه دے
          وړوکی وروڼه مې هم

          دلته اوده قرارے
          د غټ څادر د لاندے
          نه ئې اواز راخېژی
          نه ئې ښکالو اورمه

          لږ د قبلې مې ترېنه
          نيکۀ بابا اوده دے
          مېنځ کښې د مور او پلار مې
          يوه نيازبينه وراندار
          په ټولو لاس مې راښکۀ
          د چا خازه مې بوسه
          په چا مې لاس اوهه


          سوره ملک مې شروع
          خو غونې غونې شوم ټول
          سترګو کړو مات بشکال

          ګرېوان چه تر مې شولو
          غږ د بابا مې راغې
          له غوږو پورے اورے
          ولې نيازبينه بچيه
          دومره سلګی مه کوه
          دومره مې مه لړزوه

          کاکا خبر به د شی
          راغلو کاکا مې راغلو
          په اوږه لاس ئې زما
          خور مې موسکۍ غوندې شوه
          ولې قربان روکيه
          سترګې د سرې ولې دی؟
          وراندار مې هم راغلله
          ولې روکيه ولې؟
          ورور د رټلې ئې که؟
          مشتاق څه وئيل درته


          يا خفه کړې رياض
          لاړ شه روکيه لاړ شه
          د جوهر مور ته وايه
          زما د لوری سلام
          هلته لږ نور په قبله
          غږ کړو استاذ مې اواز
          راشه جانانه راشه
          چه زه د چف کړمه لږ
          چا د نظره کړلې
          چه ټول سلګۍ سلګۍ ئې
          لاړ شه ادم بابا ته
          هلته درود و سلام
          په پاک رسول اوايه

          زړۀ په قرار به د شی
          بيا درومه کور ته لاړ شه
          هلته کښې مور د جوهر
          په انتظار کوڅه کښې




          اے مسافر جانانه
          ورشه ارام وکړه لږ
          وچې کړه اوښکې بچے

          دې ارام ګاه ته بچے
          کله چه ته هم را شے
          بيا به خبرے کوو
          لاړ شه اوس کور ته لاړ شه
          اے مسافر بچيه
          اے مسافر بچيه


          Comment


          • #6
            thanks allot for sharing it wid us ..feroz sir.. Can i pick some poetry for my designing work.

            Comment


            • #7
              walay na ..pa dwaroo stargo aftab jana

              Comment


              • #8
                beautifull!!!

                Comment


                • #9
                  salamoona

                  za nan online shwam..
                  pekhawar ke yam
                  aw staso daira daia manana...

                  Comment

                  Working...
                  X