د اکرام الله ګران شاعري

[Yousafzai Pakhtun]

زما د زړۀ په کور دې ور نۀ لګي
چې ستا د دنګې ځوانۍ سر نۀ لګي

ما کۀ څوک وژني لاس ئې نۀ هم نۀ نيسم
زما په يو حالت کښې شر نۀ لګي

ستا په راتلو شم له ديدنه محروم
له خوشحالۍ نه مې نظر نۀ لګي

هغه دهقغان يم کۀ له لوږې مرمه
بغېر له مينې مې بل کر نۀ لګي

ستا د وعدو د ونې سېوري ته ناست
ګرمي د هجر ده خو نمر نۀ لګي

پېغلې په بڼ د اديرو بندې شوې
پکښې مېلې اوس د اختر نۀ لګي

په بړق خندا دې داسې پورته کړله
د مينې پښې په سمه غر نۀ لګي

د زړۀ سودا په ګودر څنګه وکړم؟
لنډے بازار په مازيګر نۀ لګي

ګرانه مجرم د زمانې کۀ شومه
خو انسانان مې لر او بر نۀ لګي

*********


چې دې خوله په اننګي پرېوته
يخه څله مې په زړګي پرېوته

د چا خيالونو په ګودر لاهو کړه
ستړې ستومانه په منګي پرېوته

ځار دې له دا رنګې دروغو شمه
چې دې وعدو کښې دو رنګي پرېوته

ستا د څنګل په اډاڼه ودرېده
ګني زما خو زندګي پرېوته

د بې نيازۍ رنګ دې راخور کړه په ما
زما له ذوقه بندګي پرېوته

مرګ دے کۀ دا مې دے عروج د ژوندون
چې خاموشي مې په زبېرګي پرېوته

روغ ګرېوانونه او موسم د سپرلي
څومره جنون کښې بې ننګي پرېوته

زلفې رخسار دې مخامخ ودرېدل
جوړ د حبشي او فېرنګي پرېوته

دا د نفرت لويه دنيا کښې ګرانه
فراخه زړۀ کښې مې تنګي پرېوته

***********

[Millatpal Noorzai]

ډیر په زړه پوری نظمونه او خوږه شاعری ده
ګران صاحب ته دی الله اوږد عمر ور په برخه کړی

[Khan Gul]

واه څه خوږه شاعري ده د اکرام الله ګران

[Yousafzai Pakhtun]

جانان دې قند نۀ شي شکره نۀ شي
د وږو سترګو له نظره نۀ شي

زۀ د خپل زړۀ په دشت کښې ورک مسافر
څوک دې زما په شان بې دره نۀ شي

دا کوم قاتل تهذيب پرې اور پورې کړو
د سوز ټپې د غرۀ د سره نۀ شي

خدايه دا خړ سېلاب پرې مۀ راولې
د کلي جونه بې ګودره نۀ شي

د زيارتونو جنډې ښخې پرې کړئ
ژوند چې مستي نۀ شي سندره نۀ شي

دلته د کاڼي غږ ته غوږ شي خلق
خو اورېدې د زړۀ خبره نۀ شي

د آئينې غوندې بې حسه نۀ يم
ښکلي په ځان دې بې باوره نۀ شي

ګران سپېلنے د مينې خلقو ته شه
چې دا دعا ئې بې اثره نۀ شي

***********

هغه ما نه مرور دے
په ما څومره بختور دے

چې جانان ګټي سر بائلي
زړۀ مې داسې جوارګر دے

ژوند مې زور اوبۀ اوبۀ کړو
بې پاياوه سمندر دے

ستا راتګ او قسم دواړه
يو دے پس، بل څومره زر دے

بې موسمه سترګې ووري
پشکال دے نۀ چېتر دے

ور د زړۀ مې بند رقيب ته
د حجرې مې ورته لر دے

غم زړۀ شين او مخ مې زيړ کړي
د رنګونو جادوګر دے

شور د پېغلو داسې ورک شو
بؤ بلا راته ګودر دے

په پلو ئې راجارو کړه
ګران ذره ذره کسکر دے

*******

[Yousafzai Pakhtun]

ګودر کښې د مودو په انتظار مازيګرے دے
زمونږ د مسافرو خو په لار مازيګرے دے

دا ستا د بړق خندا د بنګړو شړنګ چې پکښې نۀ وي
د داسې کلي څومره خواروزار مازيګرے دے

زيړي زيړي رنګونو کښې ښائست ئې يو په دوه شو
چې ګورم ورته ستا هسې بيمار مازيګرے دے

ډک زړۀ د ارمانونو د جيندي په غاړه پرېږدي
ليدلے چې چا دلته کښې يو وار مازيګرے دے

سکڼي سکڼي ماښام کښې بلاګانې به دې وخوري
منګے دې شابه راوړه لږ ايسار مازيګرے دے

زۀ غواړم چې له تا نه څو څو وارې صدقه شم
دا څۀ رنګ هره ورځ چې له تا ځار مازيګرے دے

مونږ خوي چې د خليل لرو ګلونه راته ښکاري
يه ګرانه کۀ د وخت په سور انګار مازيګرے دے

*************

درد به د مينې مې غزل ته رسي
دا چې د کاڼي زړګي تل ته رسي

کله نا کله ګمراهان د سفر
له ټولو مخکښې شي منزل ته رسي

خيال مې د ځان له پېچ و خم نۀ دے خلاص
بويه چې ستا د کمڅو ول ته رسي

زما جذبو ته چې بندونه تړي
له خاموشۍ نه به غوبل ته رسي

څوک په اجل باندې ژوندون ومومي
څوک د ژوندون په لار اجل ته رسي

عشق بې دليله پوخ يقين او ايمان
چې په تيرو د رڼا ځل ته رسي

ګرانه ايله پرې ښارئيې ويښې شوې
اور له جونګړو نه محل ته رسي

*********

[pekhawar]

Thanks for sharing. Keep it up and keep more coming.

[Yousafzai Pakhtun]

هر څۀ دې مري انسانيت دې نۀ مري
له دې دنيا نه محبت دې نۀ مري

ستا په لېمو تنده د زړۀ ماتوم
پکښې اوبۀ د مروت دې نۀ مري

د بې دليل ((انصاف)) له لاسه کۀ مرم
زما دليل زما حجت دې نۀ مري

د سرمايې بټۍ په دې ګرمه ده
غريب دې مړ شي خو غربت دې نۀ مي

زما د زړۀ په مشعل هر څوک دې ځي
خو په سيلو د رقابت دې نۀ مري

ستا د جفا لمبې کۀ ما سوځوي
دا د وفا د مينې پت دې نۀ مري

د ګران په قبر کۀ واښۀ زرغون شي
ياران ژوندي دې وي صحبت دې نۀ مري

**************

چې زړۀ زما بلد دے د حالاتو په لمبو کښې
بيا ولې وارخطا دے ستا په يو نظر کتو کښې

څوک خاورې شي ايرې شي د چا سيمه ګلستان شي
سپرلي او خزانونه ستا د سترګو اشارو کښې

صياده دا منمه بلبلان به بنديوان کړې
خوشبو به څنګه ګېره کړې نادانه ځولنو کښې

سودا د صبا کېږي د تيرو په دلالانو
اذان د سحر څوک وکړي د عرش په منارو کښې

بس غواړي قرباني د ارزوګانو زما مينه
دا ونه ښېرازېږي د شاخونو په رودو کښې

مونږ څۀ رنګ د جمود پړاؤ خپل ځان لره منزل کړو
حرکت چې مو ليدلے دے د زړۀ په درزېدو کښې

وريځې شي، باران شي، بيا د ګلو شي رنګونه
تحليل مې ګرانه وينې شي د زړۀ په اسوېلو کښې

***********

په ما ناڅاپه دې نظر پرېوتۀ
له ما نه زړۀ پرېوت ځيګر پرېوت

خدايه زما وژل اسان کړې ورته
نن ئې د لاسو نه خنجر پرېوتۀ

چا چې له مينې نه توبه ووېسته
خلاص له ايمانه شو کافر پرېوتۀ

لوئے بيابان ورته زندان ښکارېږي
ستا لېونے وۀ ستا په در پرېوتۀ

دا ستا د غېږ ارمان ئې ونۀ رژيد
کۀ مې جدا له تنې سر پرېوتۀ

په ټکڼۍ غرمه تيارۀ خوره شي
د زلفو سېورې دې په نمر پرېوتۀ

مخ ئې څرګند ګرانه آئين ته کړلو
د زړۀ دپاسه مې لوئے غر پرېوتۀ

********