Tweet
څنګه نيكمرغه ورځ وه
څه بختورمهال وۀ
ګودر خالي وۀ
له غمازو نجونو
يواځې ته وې، دګودر په غاړه
په سپينو لپو دې، منګے ډكوۀ
چې مې دخيال شاهين
تر سترګو كړلې
اول به موسكه
بيا په سوچ كې لاړې
لكه چې ستا هم
زه ياد شوې ومه
بيا دې، په ما نظرشو
له ځايه پورته
وارخطاغوند ې شوې
خو ځان دې ونه بايله
ما سر تر پايه
درته وكتل په غټو غټو
بيا هم دمينې په دود
لكه حاجي چې دكعبې طواف كړي
داسې، دا ،ستا، له قامت وګرځيدم
بيا دې، تر څنګ كيناستم
ته شوې لږ لرې
مخامخ شوې راته
له خندا شنه شوې
راته ودې ويل :
څنګه ښكاريږم
ګلابي جاموكې ؟
ماويل : والله
لكه پري لكه، جنت كې حوره
آه، څومره ښكلې
او سپيځلې وه
دا ورځ د مينې
سهار ښايسته ،غرمه ښايسته، مازيګر هم ښايسته وۀ