مارګولیس : افغانستان : لس کاله بې هدفه جنګ

[din]

لیکوال : اریک مارګولیس

منبع : اریک مارګولیس ډاټ کام

نېټه : ۲۰۱۱/۱۰/۸

« آزادي راوړونکي عملیات » چی په ډارونکې توګه یې د امریکا پواسطه د افغانستان لس کلن اشغال په غلطه را معرفی کړی دی ـ نن « مصیبت راوړونکي عملیات » ګرځېدلي دي . مشهور پوځی ستراتیژی جوړونکې ( تورن جنرال جې. ایف. سي. فیولر ) د جنګ اصلی هدف د خوښۍ وړ سیاسی پایلو حاصلول بولی ، نه د دښمنانو وژل .
خو دا هغه څه دی چی امریکا یې نن په افغانستان کی کوی . تر لس کاله جنګ وروسته چی په لږ تر لږه ۴۵۰ بلیونو ډالرو ، ۱۶۰۰ تلفاتو او ۱۵۰۰۰ زخمیانو سره ورته تمام سوی ، امریکا بیا هم خپل هیڅ کوم ستراتیژیکی یا سیاسی هدف نه دی ګټلی . په افغانستان کی د هر امریکایی عسکر کالنی مصرف یو ملیون ډالره دی . سي آی اې دلته ۸۰۰۰۰ ګومارلی او ایجنټان لری چی مصارف یې معلوم نه دي . امریکا په افغانستان او عراق کی یوازی په خپلو هغو پوځیانو چی په ایرکنډیشن خونو کی ژوند کوی د کاله څه باندی ۱۲۰٫۲ بلیونه ډالره مصرفوی .



دا لا څه ، تر ټولو شومه او ناولې ارزونه پخپله د امریکا د نصب کړي مشر حامد کرزي لخوا وسوه چی ویې ویل د امریکا دا جنګ « بې تأثیره ، او د ملکی انسانانو د وژلو سره تړلی دی . »



د واشنګټن لوی مقصد دا و چی د یو سیاسی حل و فصل له لارې هغسی افغان دولت رامنځته کړی چی واکمن رژیم یې : الف ـ په تمامه معنا د امریکا سیاسی ، اقتصادی او ستراتیژیکی ګټو ته مسؤل وی ؛ ب ـ د سپین پوستو افسرانو تر قوماندې لاندی یو مأدون سپاهی پوځ تشکیل کړی : ج ـ امریکایی پوځی اډې مستقر کړی تر څو ایران تهدید ، چین تعقیب او د کسپین د انرژۍ څخه ډکه سیمه کنټرول کړی .
خو په ظاهره ټولی ادعاګانی « د تروریزم او القاعده سره د جنګ » ، د افغانی ښځو د آزادولو او د دیموکراسۍ د راوړلو په نوم سوي دي . مګر د سي آی اې مشر لیون پنیتا اعتراف وکړ چی په افغانستان کی صرف ۲۵ ـ ۵۰ القاعده وال پاته دي او بس . نو چی داسی ده ، یونیم لک امریکایی او ناټویی پوځیان دلته څه کوی ؟
خو د امریکا اصلی هدف په ۲۰۰۷ کی د خارجه وزارت د مرستیال ( ریچرد بوچر ) لخوا واضحأ وویل سو او هغه دا چی : « افغانستان تر هغه حده باثباته کول چی د جنوبی او مرکزی آسیا تر منځ د یو داسی کانال او مرکزی نقطې په توګه راسی چی انرژي مخ پر جنوب ورڅخه تیره سی . »
د ترکمنستان ـ افغانستان ـ پاکستان د ګاز پایپ لاین چی امریکا یې د ۱۹۹۸ راهیسی په تلاښ کی ده ، باالاخره بشپړېدو ته نږدې سوی دی . خو دا چی هغه به د ورانکارۍ وړ وګرځی که یا ، وروسته به معلومه سی .
په عین حال کی واشنګټن په دې نه دی بریالی سوی چی په کابل کی یو ټینګ او مضبوط حکومت رامنځته کړی . د دې کار اصلی علت هماغه توکمیزه سیاست دی . د هېواد څه باندی نیمایی وګړی پښتانه دي چی طالبان هم د هغوی څخه راټوکېدلي دي . تاجک ، ازبک او هزاره اقلیتونه د پښتنو سره شدید مخالفت ښیی . دغو درو واړو ډلو د ۱۹۷۹ ـ ۱۹۸۹ پر مهال د شوروی نیونی سره مرسته کوله . هغوی همدا نن هم د امریکا او ناټو د اشغال سره مرستندوی دي .
د افغان اردو او پولیسو بشپړ اکثریت ، چی امریکا د کاله شپږ بلیونه ډالره په مصرفوی ، تاجک ، ازبک او پخواني کمونیسټان دي . نو ځکه پښتانه هغوی سخت دښمنان بولی . هو ، امریکا په دې توګه په افغانستان کی خپل سیاسی کور پر روانو ریګو جوړ کړی دی .
ناوړه یې لا دا چی ، د امریکا تر کنټرول لاندی افغانستان نن د نړۍ د ټولو څخه خطرناکې مخدره مادې یعنی هیرویًینو ۹۳٪ تولیدوی خو د ملګرو ملتونو له مخی طالبانو د خپل واک پر مهال دا تولید پای ته رسولی و . همدا نن د افغانستان مخدره ییز کاروبار خورا غوړېدلی او پرمختللی دی . امریکا خو طالبان متهم او ملامتوی ؛ مګر اصلی مجرمین هماغه په کابل کی لوړ حکومتی مقامات او تر امریکایی ملاتړ لاندی جنګسالاران دي .
د ملګرو ملتو یو لوړ مقام په دې وروستیو کی دا ومنل چی افغانی هیرویًینو تیر کال د ناټو په غړو هېوادو کی لس زره انسانان وژلي دي . په دې کی د روسیې ، یعنی د افغانی هیرویًنو د لومړني تم ځای تلفات شامل نه دي .

ځکه نو امریکا نن په جګه غاړه د نړۍ د ټولو نه غټ مخدره ییز دولت څښتن ګرځېدلی دی او هم د افغانستان د تاجکی مخدره ییزه مافیا ملګری دی .
امریکا په افغانستان کی په بلیونونو ډالره ضایع کوی . واشنګټن د هر هغه ډالر څخه چی دلته یې مصرفوی ، ۴۴ سِنټه یې د چین او جاپان څخه پوروی . امریکا په داسی حال کی چی د تش په نوم « د ترور پر ضد جګړه » کی یې ۱٫۲۸۳ ټریلیونه ډالره ضایع کړي دي ، لاکن چین لګیا دی منابع رانیسی او نوي ملګري او بازارونه خپلوی . د اسامه بن لادن روح به څونه ډیر پر خاندی .
امریکا د هغو زیږو او سرسختو پښتنو پر ضد دا جنګ چی افغانستان یې « د امپرتوریو په قبرستان » سره مشهور کړی دی ، نسي ګټلای . خو د واشنګټن استعماری جوړښتون بیا هم لګیا دی ستراتیژیکی افغانستان نه پریږدی ، خصوصأ په بګرام او کندهار کی د پخواني شوروی د هوایی اډو څخه نه تیریږی . امریکا همدا نن اخته دی په کابل کی د نړۍ خپل تر ټولو غټ سفارت جوړوی چی دا کلا په ۸۰۰ ملیونو ډالرو جوړیږی او ۱۰۰۰ پرسونل به کار پکښی کوی او د اجیرو یوه کوچنۍ وسلواله اردو به یې ساتی . آیا دا هرڅه د وتلو پلانونه دي ؟
په افغانستان کی د امریکا دغه ښویًدلیً جنګ همدا نن تر دواړو نړیوالو جګړو هم اوږد ثابت سو . په افغانستان کی د امریکایی پوځ پخوانی قوماندان جنرال سټنلی مک کریستل لږ څه مخکی وویل چی د دې هېواد په هکله د واشنګټن لید لورﺉ « په ویرونکې توګه ساده کړای سوی دی . » ځکه نو دا هر څه د حقیقت څخه مخ اړونه ده .
واشنګټن په افغانستان کی د کیشت یا احتمالی شکست سره د مخامخ کېدو له وجی زیار باسی چی هندوستان هم دغی شخړی ته ور پوری وهی . دغه ارتکاب او غټونکیً توکمیز ټکر به د افغانستان لپاره یوه بله بدمرغه لسیزه رامنځته کړی . پای benawa.om

ژباړن : نثار احمد صمد

سرپاڼه بېرته شاته

[noorzai]

Ten years ago, in response to the 9/11 attacks, our country went to war with Al-Qaeda and its Taliban protectors who had hijacked the great nation of Afghanistan and used it as their launching pad for terrorist acts against the world. Over the past ten years we have achieved a great deal in the cause of peace, security and development in Afghanistan and the world. Our world is safer today than ten years ago. Osama Bin Laden was killed and many other Al-Qaeda leaders are either dead or captured. We are closer than ever to defeating al Qaeda and its murderous network. Despite the enormous challenges that remain in Afghanistan, we’ve pushed the Taliban out of its key strongholds, Afghan security forces are growing stronger, and the Afghan people have a new chance to forge their own future. Today, Afghan forces have the security lead in seven provinces. The next phase of transition is expected to be announced soon, with the process on course to be completed by the end of 2014. Quality of life for Afghans have improved in all aspects. For example, yearly income of average Afghans has risen from $15 to $500. These alone, dear readers, should be an apparent indication of continued development. In addition, over 5 million refugees who were once forced by the Taliban to flee their native land have returned to their homes and demonstrated their vote of confidence in the political process and their Government. Afghanistan held successful Presidential elections and two successful Parliamentary elections. Most importantly, the new Afghan constitution ensures that all Afghan men and women have the same human rights. Women have a voice in the political sphere and have 68 of the 188 seats in the lower house of parliament. Afghans today enjoy more political, economic, and social rights than at any time in the history of the country. Free press is flourishing, and more than 16 private TV stations, 90 radio stations and 600 publications have been launched in the past 10 years. At least 90 judicial centers have been built or rehabilitated, and almost 900 judges have been trained. The days of public stoning and the beating of women in the streets are over. Women’s rights were protected when Afghanistan adopted the most enlightened democratic constitution in the region in January of 2004. In education, over 2,000 schools have been built or refurbished since 2001. There are now 13 state universities, 8 other state institutions of higher education, and a dozen private universities with 48,000 students countrywide; 20% of the students are female. For Kabul, these figures include 5 institutions of higher education, 14 faculties and more than 10,000 students. Dear readers, despite these enormous gains we still face challenges fighting terrorism, particularly when these terrorist hide behind civilians and use them as human shields. And as we reflect on ten years of war and look ahead to a future of peace, we must all continue our fight against the enemy of the people to ensure that Afghanistan and the world have the chance to live in peace and prosperity.