دا دوه شعرونه د احمد خان ګدون وال صيب د غزل نه اغستي شوې دې.احمد صيب ډير ژوَر فکر اوپوهه لرې.
جانانه ته چي مي دَ زلفو په رَسو اُوتَړي
لکه د ژمې څاروي نمر ته په غَرمُو اُوتړي
په ما پيريان راشې ښائست چي په ژوبن کښي وېنم
لکه بے وَسه مي دَ لاسو او دَ پښو اوتړي
جانانه ته چي مي دَ زلفو په رَسو اُوتَړي
لکه د ژمې څاروي نمر ته په غَرمُو اُوتړي
په ما پيريان راشې ښائست چي په ژوبن کښي وېنم
لکه بے وَسه مي دَ لاسو او دَ پښو اوتړي

