Tweet
واه حضرت صاحب!- عبدالجمیل ممتاز
Saturday, 30 November 2013 12:40 لیکنه: تاند 6 تبصرې
Mujadidi
څانګې مقالې
اصلي لینک
خپروونکی: تاند
www.taand.com -
یو خو د خپلې ټولنې له دغه دستور سره نه یم همغږی، چې که یو ځل د یو چا لقب یا نوم پکې شهرت وموند، که هغه ښه یا بد وي او یا یې له شان او حیثیت سره جوړ هم نه وي، نو ایله بیله په مرګ ترې لېرې کیږي. لکه: زموږ په سیمه کې یو سړی لومړی ضابط ؤ، چې وروسته بیا آن د جنرالۍ رتبې ته ورسېد، خو په پیل کې چې په ضابط مشهور شوی ؤ، بیا تر مرګه هم په سیمه کې چا ورته د جنرال نوم وانخیست. همدغسې د دې پر عکس، یو تن د آغا صیب په نوم شهرت لري، البته پلار او نیکه يې په همدغه نوم یادیدل، دا چې هغوی څنګه اشخاص ول، خدای پرې پوهیږي، خو د خلکو له خولې چې ډیر پاک او باکماله خلک ول. اما دا اوسنی آغا صیب چې ما پخپلو سترګو لیدلی دی، په ده کې هغه ظرفیت نشته، کوم چې د خلکو تمه ورته کیږي او درناوی ورته لري. خو بیا هم له دې سره سره په همغه نوم ستایل کیږي، چې یوازې پلرونو یې د دغه نوم وړتیا لرله.
حضرت صاحب صبغت الله مجددي، افسوس د دومره لوی نوم، چې په دغسې کوچني سړي باندې ایښوول شوی دی، دا خوارکی اوس هم په دې ویریږي، چې که نور پخپل هیواد کې پاتې شي، نو خدای مکړه و به وژل شي.
زه خو حیران په دې یم، چې ده به د خپل ګوند مشري په څه ډول پر مخ وړله او د جهاد په دوره کې به یې کومه شیبه په سنګر کې تېره کړې وي او که هسې یې خپله ارابه چلوله. تېره ورځ مې یو چا سره د حضرت صاحب په اړه بحث کاوه، ډېرې خبرې مو لاندې باندې کړلې، خو د هغه یوه خبره ډېره پر ځای وه او د نخښې منځ یې ووېشت. هغه راته وویل: (وروره! څه په دې خبرو باندې سرخوږوې، کرزی غریب ایله لس کاله کیږي، چې امریکا پېژندلی دی، خو حضرت صیب له ۳۵ کالو راهیسې امریکا سره اړیکې لري، هغه امریکا ته تر کرزي ډېر وفادار دی).
د پنجشنبې په ورځ دا خبر خپور شو، چې حضرت صاحب له افغانستانه ووت، لومړی ترکیې ته او بیا به د ډنمارک په هېواد کې د بېغمۍ ساه اخلي. که څه هم له هېواده د وتو لامل یې خپله درملنه بللې، خو د ناروغۍ په پلمه تېښته، افغانانو ته ځکه یقیني ده، چې پخپله حضرت صاحب څو ورځې وړاندې د لویې جرګې په وروستۍ ورځ دا خبره ښه په ډاډ سره د ولسمشر وړاندې وکړه، چې که حامد کرزی د امریکا سره امنیتي تړون له کوم دلیل پرته او ژر تر ژره لاسلیک نکړي، نو دی به هجرت وکړي.
واه حضرت صاحب! تېښتې ته د هجرت نوم ورکول، ډېر په زړه پورې او نوی روایت نه دی؟ ته خو لاړې، خو زموږ دا پوښتنه دې بې ځوابه پرېښوده، چې هجرت په څه وخت کې له چا نه او ولې فرض شوی دی؟
ځه ښه شوه، چې ځان خو یې ژوندی ووېست، سړی باید خوشحاله شي، چې یو ستر، با همته او په افغانستان میئن شخصیت خو له افغانستانه سلامت ووت، خو د خواشینۍ خبره دا ده، چې دلته به دننه په هېواد کې څوک پاتې شي! کله چې حضرت صاحب د یو بل هجرت دسلاپ کوي، نو څنګه به پر دا نورو زړه وتړل شي، دوی هم سبا ته ګوره چې تر هغه هم پسې ورتېر شي.
عام ولس یې اوس هم لا نه مني، په حقیقت کې هېڅ داسې څه شتون نلري، چې د دغه بې وزله ولس د ستومانیو او قربانیو په بدل کې یې ورته ډالۍ شي. د سوداګرۍ په بازار کې هر ډول مذهبي، اخلاقي او سیاسي سودا ګرو ترې خپله ګټه پورته کړې او همغسې یې بېرته دا ولس پر ځای پریښی دی.
Saturday, 30 November 2013 12:40 لیکنه: تاند 6 تبصرې
Mujadidi
څانګې مقالې
اصلي لینک
خپروونکی: تاند
www.taand.com -
یو خو د خپلې ټولنې له دغه دستور سره نه یم همغږی، چې که یو ځل د یو چا لقب یا نوم پکې شهرت وموند، که هغه ښه یا بد وي او یا یې له شان او حیثیت سره جوړ هم نه وي، نو ایله بیله په مرګ ترې لېرې کیږي. لکه: زموږ په سیمه کې یو سړی لومړی ضابط ؤ، چې وروسته بیا آن د جنرالۍ رتبې ته ورسېد، خو په پیل کې چې په ضابط مشهور شوی ؤ، بیا تر مرګه هم په سیمه کې چا ورته د جنرال نوم وانخیست. همدغسې د دې پر عکس، یو تن د آغا صیب په نوم شهرت لري، البته پلار او نیکه يې په همدغه نوم یادیدل، دا چې هغوی څنګه اشخاص ول، خدای پرې پوهیږي، خو د خلکو له خولې چې ډیر پاک او باکماله خلک ول. اما دا اوسنی آغا صیب چې ما پخپلو سترګو لیدلی دی، په ده کې هغه ظرفیت نشته، کوم چې د خلکو تمه ورته کیږي او درناوی ورته لري. خو بیا هم له دې سره سره په همغه نوم ستایل کیږي، چې یوازې پلرونو یې د دغه نوم وړتیا لرله.
حضرت صاحب صبغت الله مجددي، افسوس د دومره لوی نوم، چې په دغسې کوچني سړي باندې ایښوول شوی دی، دا خوارکی اوس هم په دې ویریږي، چې که نور پخپل هیواد کې پاتې شي، نو خدای مکړه و به وژل شي.
زه خو حیران په دې یم، چې ده به د خپل ګوند مشري په څه ډول پر مخ وړله او د جهاد په دوره کې به یې کومه شیبه په سنګر کې تېره کړې وي او که هسې یې خپله ارابه چلوله. تېره ورځ مې یو چا سره د حضرت صاحب په اړه بحث کاوه، ډېرې خبرې مو لاندې باندې کړلې، خو د هغه یوه خبره ډېره پر ځای وه او د نخښې منځ یې ووېشت. هغه راته وویل: (وروره! څه په دې خبرو باندې سرخوږوې، کرزی غریب ایله لس کاله کیږي، چې امریکا پېژندلی دی، خو حضرت صیب له ۳۵ کالو راهیسې امریکا سره اړیکې لري، هغه امریکا ته تر کرزي ډېر وفادار دی).
د پنجشنبې په ورځ دا خبر خپور شو، چې حضرت صاحب له افغانستانه ووت، لومړی ترکیې ته او بیا به د ډنمارک په هېواد کې د بېغمۍ ساه اخلي. که څه هم له هېواده د وتو لامل یې خپله درملنه بللې، خو د ناروغۍ په پلمه تېښته، افغانانو ته ځکه یقیني ده، چې پخپله حضرت صاحب څو ورځې وړاندې د لویې جرګې په وروستۍ ورځ دا خبره ښه په ډاډ سره د ولسمشر وړاندې وکړه، چې که حامد کرزی د امریکا سره امنیتي تړون له کوم دلیل پرته او ژر تر ژره لاسلیک نکړي، نو دی به هجرت وکړي.
واه حضرت صاحب! تېښتې ته د هجرت نوم ورکول، ډېر په زړه پورې او نوی روایت نه دی؟ ته خو لاړې، خو زموږ دا پوښتنه دې بې ځوابه پرېښوده، چې هجرت په څه وخت کې له چا نه او ولې فرض شوی دی؟
ځه ښه شوه، چې ځان خو یې ژوندی ووېست، سړی باید خوشحاله شي، چې یو ستر، با همته او په افغانستان میئن شخصیت خو له افغانستانه سلامت ووت، خو د خواشینۍ خبره دا ده، چې دلته به دننه په هېواد کې څوک پاتې شي! کله چې حضرت صاحب د یو بل هجرت دسلاپ کوي، نو څنګه به پر دا نورو زړه وتړل شي، دوی هم سبا ته ګوره چې تر هغه هم پسې ورتېر شي.
عام ولس یې اوس هم لا نه مني، په حقیقت کې هېڅ داسې څه شتون نلري، چې د دغه بې وزله ولس د ستومانیو او قربانیو په بدل کې یې ورته ډالۍ شي. د سوداګرۍ په بازار کې هر ډول مذهبي، اخلاقي او سیاسي سودا ګرو ترې خپله ګټه پورته کړې او همغسې یې بېرته دا ولس پر ځای پریښی دی.