Tweet
د ګلپاڼو اتڼ/شعري ټولګه) شاعر جیلاني جلان
| یکشنبه, 07.04.2013, 07:36 PM | (670 لیدل شوی)
د درد موسيقيخير که غريبان يو يا کوو په سادګۍ کې ژوند
ګله ! جنت بويه د ضمير په ازادۍ کې ژوند
وار دی د طبعيت د خنديدو جانانه زور کوه
ښه په شرنګ غږېږي د سپرليو په شپيلۍ کې ژوند
ځي ورپسې واړه ژوندي سري د اميد پر پښو
سپور دکاينا ت د ښکلاګانو په بګۍ کې ژوند
ته زما د روح د غوټۍ شونډو کې خوږه موسکا
ته لکه هنر زما د درد په موسيقۍ کې ژوند
دا مو د حيا سمبول دی د ا مو دسينګار ګاڼه
تاته لوپټه کې ژوند او ماته په شړۍ کې ژوند
نن به دې جلانه غرنی خوی رومنتيک کړمه
کېنه چې د ژبې غوندې درکړم په خولګۍ کې ژوند
۱۳۸۵/ وری/۶
اریوب ځاځي خېرمېنه
يو وجود
ګرد يم كه غباريم دپښوپل ته درنږدې يمه
تاپسې دخپل زړه غوندې وتې له پردې يمه
ستاخوږوخبروته جانانه دومره تږى يــم
ته وا تلوسه دمينانودكيــسې يـــــمه
څه ساده باده يم دومره ستربدلون كې پوه نه شوم
اوس هم شاګردۍ كې دپيمخې زمـــانې يمه
زه اوته دمينې په يوه وجود كې ژوندكــوو
ته يې د ډيوې رڼا اوزه بيخ دډيوې يـــمـه
هسې دخپل روح خوارو اوږوباندې ورباريمه
وجلانه! سيورى دژوندون دجنازې يمــه
۱۳۸۵/ مرغومى/۲۱
کابل
د زمانې بادونه
د زمزمو په اوبو مينځم مينه ناکې کيسې
لکه ياسين داسې خوږې دي د عشق پاکې کيسې
غرونه مو منځ کې دي خو غرونه به خدای ونړوي
زه کوم تاته ، ته کوه ماته ، دعا کې کيسې
په لوپټې کې دې جانانه څڼې ښې پټوه
د زمانې بادونه هم کوي بېباکې کيسې
د ستا پر شونډو سره ګلونه کيسې سرې سکروټې
زمونږ پر شونډو وينې وينې او تڼاکې کيسې
ستا جلان هم کله سندرو کې څه داسې وايي
لکه زلمی ناوې ته وکړي شررناکې کيسې
۱۳۸۳/ کب/۱۹
اريوب ځاځي خېر مېنه
د ښکلا اينې
ته مې ژوندۍ کړې که ما خپل وجدان ته مړينه ورکړه
ستا په خاطر مې د خپل سر قاتل ته وينه ورکړه
منې ! اوبو هم ترې تصوير ستا د ځوانۍ وغوښته
ما چې چينې ته ستا په نوم هينداره سپينه ورکړه
نن خو سکڼي ماښام ته ډېر خېر پېښوې ملګرو
جانان د سرو شونډو وعده له ماسپښينه ورکړه
د کايناتو د ښکلا اينې ژباړمه اوس
چې تخيل ته مې رڼا ستا له جبينه ورکړه
جلانه ! دومره اسان نه دي پسرلي د څڼو
مونږه يې سيوريو ته هم غېږې غېږې مينه ورکړه
۱۳۸۳/ سلواغه /۲۳
د ځاځي بابا ادبي غونډه
نكريزې
کېنه چې شيبې دې اختريزې کړم
پاڼې د ګلاب درته نکريزې کړم
تاومې کړه له غاړې نه رڼې لېچې
پرېږده چې هيندارې ماښاميزې کړم
دا ځل که په سره شړۍ کې راغلمه
نجونې د ښاريو به غرييزې کړم
خدای که مې همداسې شرنګ کې وساتي
ډېرې زمانې به سندريزې کړم
ګرځمه جلان د ترنم پر غرو
مړې سترګې ديار چې څلوريزې کړم
۱۳۸۵
اريوب ځاځي خېر مېنه (د لوی اختر شپه )
بله ډېوه
د خپل ارمان غوندې يم وړاندې ځمه شاته راشم
د جګ غره کاڼی شوم چې وخوزم بيديا ته راشم
زه چې څېړل د ژوند د هرې فلسفې شروع کړم
په نتيجه کې يې ضرور د ستا ښکلا ته راشم
د څڼو رنګ چې مې شي ساز د طبعيت درو کې
د ذات اوبه شم د شپې تور رګ کې سما ته راشم
لمر چې سر پورته کړي د بلې ډېوې رنګ واړوي
داسې چې زه د زړه نه ولوېږمه تاته راشم
يون مې د غشو پر سرو تکيه په خدای جلانه
مور مې هم مړه ده دعا چانه واخلم چا ته راشم
۱۳۸۴/ تله /۱۴
افغان ادبي بهير کابل تايمني
د ښايست ګلدره
سره د مخ کاسه دې له غروره کړه
ګرانه! نن دې بيا د چا مور بوره کړه ؟
ولې ؟ دې وژلو د ا وژلی كس
تا خو سره په مړه ښامار کې توره کړه
بيا د کوم ښايست ګلداره ويښه شوه؟
چا مې نن دا ښۍ سترګه رنځوره کړه ؟
ښکلې مې کړه اخ توبه مې ښکلې کړه
نن مې د خمار د پښو مزدوره کړه
سپينه اينه يې تپي تپي کړه
وخت چې د جلان مينه توروره کړه
۱۳۸۲/ لړم/۱۰
کابل
کليمه داره
هلته ساينسدان د لوړ تخنيک په تار ډبره تړي
دلته ګل ژبې سمندر په يوه خبره تړي
خود به د شپې پر پاسني مخ ټوله شپه رڼا وي
دنګه د لمر غوندې رڼه ټوټه له سره تړي
غرونه که هر څو لوړ شی مخه د لمر نشي نيوای
وخت څه نادان دی زولنوکې مې سندره تړي
په بنګاليو کوډو نشي دوزخ مخيه ! واوره.
پېغله زمونږ کليمه داره له ټټره تړي
د ايينې د سپين ورغوي د پړک پيڅې پسې
جلان ورک يارته د مين زړه مر غلره تړي
۱۳۸۳/ چنګاښ/۲۲
کابل رشاد ادبي کره کتنه.
وژني مې ګام په ګام
عجب کيفيت لري دا زړونه ځکه زر پټوي
خوږو ليمو کې چې ګل دښت ګل دښت نظر پټوي
خېر دی که کېناستم د ستا د لوپټې سيوري ته
واورې هم کله کله غېږو کې سپين غر پټوي
خوله يې په پښو کې ده په يو چړپ زر هيندارې ژويي
اوس د جوهرو پسرلي يو جادوګر پټوي
وژني مې ګام په ګام خو بيا هم مينه ناک دی جانان
د سندرغاړي سل عيبونه يو هنر پټوي
کاږه شکست کې جلان تمه د ژوندون نلري
بيړۍ چې ماته شي ضرور يې سمندر پټوي
۱۳۸۳/ مرغومى/۱۵
کابل پوهنتون
د اوښکو ژبه
جانان چې کاڼی شي د غوښې له قالبه ووځي
زمونږ له سترګو نه د سپينو اوښکو ژبه ووځي
ګرانه ! بيلتون دې زمانې لره پيکه کړم داسې
لکه د ځوان شاعر غزل چې بې مطلبه ووځي
چې پسې وژاړم ښه وژاړم د مه مې وشي
لکه ناروغ نه چې په يخو اوبو تبه ووځي
ياغي جذ بې دې له خيالي ځوانۍ نه وښويدې
لکه تيرې تيرې ليشې له پاخه کبه ووځي
جلانه ! بيا به دې پښتون ايمان کې څه پاتې شي؟
د مينې وړانګه که د مينې له مذهبه ووځي
۱۳۸۳/ زمری/۲۰
کابل
غنم رنګ ستورى
ستا د سترګو سيوري مې ليدلي دي
دوه غنم رنګ ستوري مې ليدلي دي
ځه چې پر ګلابو دې نن ولمانځم
اى ! د بڼ پر لوري مې ليدلي دي
ګرانه! د رڼا د مينارې پر سر
ستا د نامي توري مې ليدلي دي
يو شاعر غلام بل تخيل غلام
دوه تنه كمزوري مې ليدلي دي
وړي جلانه! زړه پوښتنه نه كوي
دې چم كې سر زوري مې ليدلې دي
۱۳۸۲/ سلواغه /۱
كابل
د ګلپاڼو اتڼ
د ښكاري نظر د تورو غشو ښكاريو
د دردو په څېر په سرو پرهارو بار يو
څو سيكې ستا د مسكا لرو په زړو كې
شكر سختې غريبۍ كې هم مالدار يو
موږ ساده يو خو په خپله سادګۍ كې
د شړيو د تارو په څېر ګلدار يو
مه مو وژنه د ښايست مور به كړې بوره
مونږ بچوڼي د سپرليو د سردار يو
په تڼاكو پښو په كاڼو په ازغيو
رسيدلي د سپينچكو تر بازار يو
د ديدن وړانګين لاسونه را اوږده كړه
د ارمان په ګړنګونو كې ايسار يو
د ګلپاڼو په اټن پسې جلانه
ليوني يو خپلو زړو نه راګوزار يو
۱۳۸۳/ وري/ ۸
رشاد ادبي كره كتنه تايمني كابل
کټ مټ
ستا ليونۍ سترګې له سپينو کاڼو تور اخلي
د فلسفو خبرې ځکه دلته زور اخلي
د ديدنونو مسلمانې شيبې څومره ښې دي
زه له ګلاب، ګلاب ،ګلاب ځېنې ټکور اخلي
پرون يې تاپسې دنيا چڼ کړه خبريې کنه؟
سپينچکه! لمر درنه يو څو جلوې په پور اخلي.
زه بې سواده يم په ټکي باندې نه پوهېږم
جانان د خولې ازمېيښت هم لکه کانکور اخلي
کټ مټ جانانه ! والله ستا قهر ته ورته ښکاري
د ستا جلان ځکه په غبرګو لپو اور اخلي
۱۳۸۲/ لیندۍ/۱۲
کابل
د يادونو سوداګر
نظر د مينې مې د حسن سيپارې تخنوي
لكه سحر نسيم د ګل شونډې پستې تخنوي
زړه را نه غواړي د پستو څڼو وږمې ملګرو
بيا مې د اوښكو په رڼو ګوتو ليمې تخنوي
ستا د يادونو سوداګر زما د تن كلي كې
اوس ښه بلد شو د زړه پټې دروازې تخنوي
كه مې په ژبه وكرلې دا څه شرم نه دى
زېړوكى لمر هر مازديګر كې ګلدرې تخنوي
كله مسكى شي كله غونډې جلوه ګرې پيڅې
دا شوخكى نظر د چا دى؟ ايينې تخنوي
دا چې مې سترګو كې راشين شو د سكروټو ګل فرش
د خوب لمن راته جلانه شوګيرې تخنوي
۱۳۸۰/ لیندۍ/ ۵
اریوب ځاځي
ښكل يې كړه للو دي
ستا د مخ جلوې كه پېغلتوب ته رسېدلي دي
زما هم اميدونه زلمېتوب ته رسېدلي دي
چم ته د جانان چې ښايستونو غېږې وركړلې
پوه شوم چې سپرلي هم مينتوب ته رسېدلي دي
پام كوه د شوخ نظر خاونده غضب مه شينده
دلته ګريوانونه ليونتوب ته رسېدلي دي
ښكل يې كړه للو دي د چا ياده تخنوه يې مه
اوس، اوس پرهارونه ايله خوب ته رسېدلي دي
هغه دي جلانه د ادب د ايينو پيڅې
څومره په هنر، هنر اريوب ته رسېدلي دي
۱۳۸۰ /لړم /۲۰
اريوب ځاځي خیرمېنه
یادونه: دغزل مې دشپې په خوب کې وویلو .کله چې ویښ شوم ټکي په ټکي مې یاد وو او ومې لیکه.
لپې له سخا ډكې
د ښتې دغاټولو يې روانې دمخ رنګ پسې
غرونه په ګونډو ګونډو ښويېري په يو دنګ پسې
دې ته تعجب سترګې مې شوې لپې له سخا ډكې
اوښكې وروړي در ګرده كور ته په ملنګ پسې
سرمو په تلي وي مونږ د ځان قتل غوښتونكي يو
تل ګرځوو زړونه د قاتلو سترګو جنګ پسې
څه ماشوم عادت لرې له ځانه څه خبره شه
دا دې شيخ توبې تړي، دستا د بنګړو شرنګ پسې
زر شه ساقي جانه! د مودو تندې اخيستي يو
ترك زړونه موچوي خدايګو، نور د جام په كړنګ پسې
لږ تم شه جلانه يو غزل په حسن وليكه
اوس راځي ملكه د ښايست د رباب ترنګ پسې
۱۳۸۱/ ورى/ ۴
اريوب
بابولالې
رب چې خورې كړې په فطرت د ښايستونو څڼې
مونږه به هم لولو هميش په نظرونو څڼې
سپرلى په شونډو له مستۍ نه بابولالې وايي
پاسته نسيم ته اوړي را اوړي د ګلونو څڼې
زاهده ته پوه شه او خداى پوه شه چې خوند نكوي؟
دا چې كږې وږې پرتې دي په خالونو څڼې
پكې تصوير مې د ښكلوكې جانان لولپه شو
د خيال هيندارو كې مي شنې شوې د اورونو څڼې
لمر د شغلو په ګوتو بيا د كنډو زړه تخنوي
پر زړو مو و غزيدې بيا د اميدونو څڼې
په هغه وخت راځي غوږو ته د مچكو خرپ خرپ
دا لوړ چنار چې لمبوي په ګودرونو څڼې
اوس مې جلانه د شهيد ارمان مزار په پيڅو
ډيوې د وينو بلوي د پرهارونو څڼې
۱۳۸۰/چنګاښ /۷
اريوب ځاځي خېرمېنه
بې كچې ټكور
د ايينو په دښتو اور ورېږي اور ورېږي
لا پرې هغه مړ شوى نه وي چې بيا نور ورېږي
د لمر سپينوكو وړانګو ټولې كړئ لمنې ترېنه
هسې نه تورې شي په دې كوڅو كې تور ورېږي
ملګرو لويې حوصلې كړئ د غرور كلى دى
دلته د هر يوه لفظ لفظ ځنې زور ورېږي
لږ پكې ونغاړه كرم چې نور مې نه ځوروي
ستا د نظر تندر خو زما د زړه په كور ورېږي
خدايه! دا كوم ښكلي ګلونه د خندا شيندلي ؟
نن مې دردونو باندې بې كچې ټكور ورېږي
ټوټې ټوټې شي د جلان په وير لړلې ټنډې
هلته خاموشه خاموشي ده دلته شور ورېږي
۱۳۸۲/ چنګاښ/۲۸
اريوب ځاځي خیرمېنه
د شيدو جام
د ګلو بدرګه چې ګام په ګام ورسره ځي
په مست او سندريز تګ مې ګلفام ورسره ځي
د مخ له ايينو نه يې ګېډۍ جلوې زنګېږي؟
که پيڅه کې د سپينو شيدو جام ورسره ځي
دا دوې کوترې دي د نامعلوم جادوګر لوڼه
د سرو پاپيو تلو کې روغ بام ورسره ځي
دستا د کلی خوا ته چې هر څوک درځي جانانه!
زمونږ له خولونه خامخا سلام ورسره ځي
اشنا چې د نازونو جامې واغوندي جلانه
دنګ غرونه د ښايست په احترام ورسره ځي
۱۳۸۱/ لړم/۱۶
اريوب ځاځي خېرمېنه
خدای دې راپېښ کړه
تاپسې نظر ګرځوم تا پسې زړه ګرځوم
ستا په ځوانۍ پسې هروخت دوه تنه غله ګرځوم
راټولومه د جانان د راتلو نښه ترېنه
د فا ل نيلی د هرسړي پر اووم پله ګرځوم.
بې کاره نه يمه دا هم لوی مصروفيت ګڼمه
ستا په وړو وړو خبرو پسې خوله ګر ځوم
هسې للو شم د سحر د بانګ نه لږ څه وړاندې
د سحر لمونځ ګرانه! هميش په لمر خاته ګرځوم
مينه به زر په تا ناتوان جلان تاوان کړي اشنا
خدای دې راپېښ کړه تاته لاس کې تيار مړه ګرځوم
۱۳۸۲لړم ۲۰
افغان ادبي بهیر کابل تیمني
زېرى
په ايينو د نرګس ستا د انځور رنګ را درومي
خود به د وخت د ښايستونو تر منځ جنګ را درومي
بلا دې واخلم زېرى واخله د فطرت ښاپيرۍ
ستا د سندرو په ځونډي بوى د لونګ را درومي
زاهد دې وپيي تسبې د حورو شنو خالونه
مونږ ته دا بس دي چې په لوړ غږ دجام كړنګ را درومي
هر مازديګر زما د زړه د وينو تږى جانان
د خپل قلنګ پر غوښتو بې كچې بد رنګ را درومي
په سرو ګوتكيو د جلان د زړه ټوټې ټولې كړه
د روح لاسو ته يې د مرګ د زنځير شرنګ را درومي
۱۳۸۰ د وري ۱۸
ځاځي اريوب خير مېنه
د روح كنډول
په تورو څڼو مست سپرلى څومره عجب غږېږي
لكه د مينې پر كېسه د شاعر لب غږېږي
خود به له چين نه ښاپېرۍ را لېږي ګل د خندا
د سندريز تار په زړه وړونكي تر نګ مطلب غږېږي
د مازديګر په زېړ جبين به ګل، ګل وكرل شي
دا ځوان ګودر به اوس د نجونو په مذهب غږېږي
راځئ په مينه، مينه واورو نوراني خبرې
زما د جانان په طلايي تندي كې رب غږېږي
خدايه! سرۀ ژبه د لمبو يې پرې كوه په توره
زمونږ فردوس ته جهنم ډېر په غضب غږېږي
ګستاخ باڼه د جلان روح كنډول كې مست شور كوي
لكه د پېغلو په لاسو د بنګړو ژرب غږېږي
۱۲۷۹ دلوه د اختر ورځ
اريوب ځاځي خېرمېنه
دوې همزولې پيغلې
واه واه د خندا په توره وار كوي زړه ورېبي
دا خو عجيبه د هنر كار كوي زړه ورېبي
يا د اداګانو جادو ګرې جامې واغوندي
بيا خو خامخا سينې ته لار كوي زړه ورېبي
ګرانه ستا اوبلن نظر چې ستا پر اننګو ساز شي
لكه تود ګبين د خوږو تار كوي زړه ورېبي
دوې همزولې پيغلې په يوه رنګ د يوې كوڅې
بس د شيبو سيوري ته سينګار كوي زړه ورېبي
ستا ساده جانان ساده اجل جلانه پام دې وي
كله كله يونيم خوى هوښيار كوي زړه ورېبي
۱۳۸۳ وري ۱۴
افغان ادبي بهير تيمني کابل
غمازګره سوله
غواړم تخيل ته مې دشوخو نازو رنګ راوړم
اور شه چې غزل ته مې نوښت راوړم اهنگ راوړم
څه ساده انسان يم كشماليو پسې لاړ شمه
پوه نه شم چې بيرته راځم غيږې غيږې بنګ راوړم
بيا يوې تور پړوني نغمه ګرچم را خاموش كړلو
ځم د لمر مطرب نه د جلوو د رباب ترنګ راوړم
ستا دهنرمند نظر وړوكى شان شاګرد خويم
ځكه دمين احساس ورغوي باندې چنګ راوړم
اى! وچې موسكا كې مې د وير لكيرې ولوله
اوس هم انځورونه د دردونو د كړنګ راوړم
اوس چې غماز ګرې سولې زړونه را تړلي دي
خدايه د څلورو ګلو منځ ته څنګه جنګ راوړم ؟
غشى د اوبو چې مې د زړه پر غرمه وګرځي
ماتې ماتې اوښكې د نظر د جام په څنګ راوړم
سوال كوه جلانه چې د مينې پسرلى شمه
تا ته به دعا هم د سندرو له ملنګ راوړم
۱۳۸۳ ورى ۶
كابل
څوك دى؟
د ګل مخ باندې اوده ښكلوكې څوك دى؟
د ښايست په لباس پټ پستوكى څوك دى؟
شغلې هم په سپينو شونډو ترينه مۍ څښي
دا د مستو ميو مست ډنډوكى څوك دى؟
دا د غوڅ زړګي پرهار باندې چې پښې ږدي
د غرور په لار روان مستو كى څوك دى؟
روح مې پروت د عزرائيل جانان په دركې
خلك وايي دا ماشوم وړوكى څوك دى؟
د مخ پړك يې د نښترو څڼې ښكل كړې
د كنډو پر سر ولاړ سپينوكې څوك دى؟
واه نظر له مې خورا شيرين شيرين شو
اى جلانه! د ګبين كنډوكې څوك دى؟
۱۳۷۹ مرغومى ۲۶
اريوب ځاځي خېر مېنه
شومې شپې
مونږه تړي كړۍ كړۍ دي لومې لومې شپې دي
د درد لمبې زېږوي ښې را ته مالومې شپې دي
كه تورې تورې پښې يې هر څومره په شونډو ښكل كړو
رنګ د جانان د څڼو نه راوړي څه شومې شپې دي
وايي دوه ستوري سره غېږ په غېږ شي سوال قبلېږي
اى تور پړونې بوډۍ! وايه هغه كومې شپې دي؟
هغوى خو تل زمونږه قتل ته لمنه وهي
هغوى چې تاسو ته پر پښو رغړي مظلومې شپې دي
زمانو ډيرې د رڼا پيڅې په خولو كې وركړې
خو پېغلې نه شوې لا همغسې ماشومې شپې دي
تور ومه سپين يې كړم جلانه چې يې ولمانځلم
د يو چا تورې تورې سترګې هم معصومې شپې دي
۱۳۸۳كب ۲۹
افغان ادبي بهيرتيمني کابل
بسم الله وايه
په خوله ټپه او مهين لاس چې په چمبه لګوې
دا خو ګلاب زما د ژوند په ګريوانه لګوې
پى مخي مخ كې د غصې كرښې ساده جانانه!
څه تور خاپونه دجنت په ديواله لګوې
منم چې ما به د جانان په نامه نه بولې ته
بيا د نظر منګولې ولې مې په زړه لګوې ؟
د ترنم دا ژوبله ژبه مې راوړې ځكه
وايي چې ته پرې د موسكا خواږه ډېر ښه لګوې
ته كه هر څومره جامې واغوندې د وركو شيبو
لكه هنر مې داحساس په شونډو خوله لګوې
وخت ډېر سپېره دى درنه ناز د مينې ونه لوټي
بسم الله وايه چې بڼو سره باڼه لګوې
هله به ښكل كړې د جلان تندى دخيال په شونډو
چې مړه ډېوه د اسوېليو پر لمبه لګوې
۱۳۸۲/ کب/ ۳۰
رشاد ادبي كره كتنه تيمني کابل
دروند سيوری
وويشت د مرګ کاڼو له کاله مو لوی ور ولوېدو
دروند سيوری د پلار مې هم خالقه له سر ولوېدو
اوس د ژوند اغزنه کږلېچنه لار لا ګرانه شوه
يوړم د تيارو ګرداب له لاسه مې لمر ولوېدو
اوښکو مې د زغم د دېواله ډډه ورسته کړله
ړوند شومه له سترګو مې روڼ اندی نظر ولوېدو
امر دی دخدای چې مور او پلار يې رانه واخيستل
زور راکوي دا په ستړي غږ مې خنجر ولوېدو
داسې جلان پړمخې نسکور د درد څپېړو کړو
ته وا باراني طوفان کې خرپ شو نښتر ولوېدو
۱۲۸۵ کب ۱۰
اريوب ځاځي خيرمېنه
د ګران پلار د مړيني پر وخت
ګېډۍ ګېډۍ لمبې
يو څو زاڼې د زاڼو له قطاره ووتې
ګېډۍ ګېډۍ لمبې مې له پرهاره ووتې
د بل کهکشان غېږ کې چې جلوه جلوه شوې ستوريه!
ګېلې مې له ستومان ارمان مداره ووتې
په غشو ګوتې پرې شوې د ښايست د مطربانو
نغمې د تورو څڼو له هر تاره ووتې
سيالۍ کې د رندانو مې جنون ونه ګټلو
ژوندۍ ژوندۍ توبې مې له خماره ووتې
پيمخې زمانې چې غنم رنګې شيبې راوړې
ما ويل که د بنګ څڼې له کوکناره ووتې
که ژرنده دې د پلاروي هم په وار د هر چا وار وي
جلانه ليونيه ! ته له واره ووتې
۱۳۸۱ غبرګولی ۲۱
اريوب ځاځی خېرمېنه
له نازه ډک فلم
اوس مې د زړه دهوسۍ مرګ ته په خيال شک تېرېږي
ستا د نظر بوڅ غوږی پړانګ چې داسې څک تېرېږي
له نازه ډک فلم دې وينم د ليمو په پردو
ستا هر باڼه د اداکار پر مټ ټوپک تېرېږي
خدايزده د کومې رڼا لپو کې ښېرې د تيارو؟
لمر مو د کلي په سر تور واوړي چابک تېرېږي
د مستانه زړه لېونۍ خندا په کټ کټ وکړي
سرو پرهارونو کې د سپينو تورو پړک تېرېږي
ديدن مې بار کړو د اميد د زلمي ولوباندې
خالقه ! خير د رقيبانو په پاټک تېرېږي
که ګستاخي نه وي يارانو د جلان پر شونډو
قافيه يې شوخه خو رديف پرې ډېر نازک تېرېږي.
۱۳۸۱تله ۲
اريوب ځاځي خېرمېنه
پوستكـى تور
مونږ زړونه مينه ناك لرو مونږ ګورو تصويرونه
مونږ ګورو په ګلپاڼو كې د ستورو تصويرونه
مودې وشوې ليمو نه مو پوستكى تور ښويدلى
ماښامه! راوړه لږ د څڼو تورو تصويرونه
را ځه جانانه! ورك ورك شو نظر كې ديو بل
په نورو كې چې رنګ رنګ شي د نوروتصويرونه
د حال په ژبه وپوښته ماضي ده پرې خبره
دې چم كې ولي شوي د سر زورو تصويرونه
د خيال پرايينو د شوخ زمان له ټسه اوس هم
جلانه! ګرځوو د اور د سيورو تصويرونه
۱۳۸۲/ كب / ۲۱
رشاد كره كتنه تايمني كابل
مهربانه شپه
سترګې په تکه سره غوسه مينځي لمبه راکوي
په ډبرينو جامو پټه ده خوله نه راکوي
د کال په شپو کې يوه شپه تر پخې شپې وروم
دا مهربانه شپه پوره د کال خواږه راکوي
جانان وعدې کوي راتلو ته يې تاله پرته ده
غشي د ځان سره ساتي تشه لينده راکوي
د ژوند په پل کې به يې وکرم ځواني په نذر
خو که جانان د ناز په لپو کې اوبه راکوي
ورباندې ګران يم او په زړه کې يې ځای هم لرمه
خو بيا پرې دومره باور نلرم چې زړه راکوي
يو سور کافر به هم جلانه داسې کارونکړي
لکه دا غرونه غرونه درد چې پښتانه راکوي
۱۳۸۴وري ۱۱
کابل
د سپېڅلتوب خاطر
د درد په سرو وزرو ګر ځمه ټکورنلرم
لکه يتيمه مرغۍ مورنلرم مورنلرم
منم چې دښت يمه د غره په شانې لوړ نه يمه
خو خپل ضمير ته مې د وخت د خولې پېغور نلرم
ستا د حيا د سپېڅلتوب خاطر، خاطر کې لرم
دا چې په سپينو تورو ټوک ټوک يمه شور نلرم
ترکيب مې خپل او خيال مې خپل، غږېږو ټول په پښتو
د چا پور نه منم او زه هم په چا پور نلرم
يم بې سندرو له مودو د تخيل نغري کې
جانانه ستا د ګل غوټيو سترګو اور نلرم
ها پخوانی نه يم چې غر به مې په غېږه کې وړو
جلانه اوس خو د يوې څپېړې زورنلرم
۱۳۸۴ ليندۍ ۲۹
کابل
ډالۍ
دا سايل څوک دی؟ په زړه کې راته ناست دی
پښتونخوا غوندې په خوله کې راته ناست دی
د نغمو پلار مستانه کاروان يې بولې
د سندرو شنه ځنګله کې راته ناست دی
پسرلی د تفکر فلسفې وايي
د هيندارو راڼه غره کې راته ناست دی
دا د نيا مو د پښتو بې زوره مه شه
دروېش ويښ د ننګ شمله کې راته ناست دی
اخ اکبر مې د زرينې ميني برج دی
د نوښت په لمر خاته کې راته ناست دی
انځور ګر د زمانو ليوال مې خوښ دی
د شريعت په ښي مټه کې راته ناست دی
د ښايست دسمندر غاړې جلان شوم
يو ړنګ بنګ د ناز څپه کې راته ناست دی
۱۳۸۴زمری ۲۵
افغان ادبي بهير کابل تايمني
د پښتنو حجرې
راړنګه شه پخې شپې د ديدار له پاره وي
ساړه ساړه وختونه خو د وار له پاره وي
د زړونو راکړه ورکړه ده په مينه کې اړينه
په ژوند کې خو سړی پیدا د کار لپاره وي
د غم کاڼي راوله چې مې ژوند پرې ښايسته وي
جانانه نغری خو د انګار له پاره وي
په تاسې کې خو ستر خلک وي سترې سرمايې
په مونږ کې خو د سر سړي د دار له پاره وي
د چپ ناستي دې ځار شم څه خو ووايه جانانه
حجرې د پښتنو خو د بنډار له پاره وي
په شوق يې د راتللو اوږده لار څاره جلانه
مينې سترګې تل د انتظار له پاره وي
۱۳۸۵سلواغه ۳
شمشاد تلويزيون کا بل
غوڅه زرکه
ملګرو ځکه موځوانۍ د مستۍ اور نه کوي
لارې ګونګۍ دي قدمونه پکې شور نه کوي
د زمانو له ګړدابو مې رايستلی شي خو
جانان له دوو ګوتو نيولی يمه زور نه کوي
زه وم چې زړه مې د غرور بيرغ ته نذرکړلو
ګنې وښيار خلک په جګو غرو کې کور نه کوي
زړګيه ! ژويه د احساس پر شونډو سرې سکروټې
دې چم ګاونډ کې څوک د سپيني خولګۍ پور نه کوي
زما رباب د ستا خاورين منګی د ګوتو لاندې
د احساساتو ژباړې اوس په ټنګ ټکور نه کوي
جلانه ! ځکه لکه غوڅه زرکه تول نه کوم
ست دخوږې ميني د مړاوو سترګو تور نه کوي
۱۳۸۵چنګاښ ۲۸
کابل نوې کارته
تول : دزرکې په پښو خوځښت چې ډېره چټکه روانه وي
مات غمی
يادېږي مې ډېر زيات د وړانګې پل غوندې جانان
راپېښ کړې خدايه! نن دګل غزل غوندې جانان
د زړه د مات غمي شونډې مې تل لولي ملګرو
د ستړي لاروي د ورک منزل غوندې جانان
د شپې په تور بخملو اننګو کې راته خاندي
د ګورو غرو په منځ کې د ځنګل غوندې جانان
چل بازې زمانې څه په خواږه کشمکش يوړ
د زړه له افغانستان نه د کابل غوندې جانان
د ښار د ښايستونو مينارې پسې نسكورې
جلانه جنتي ژوند دی شډل غوندې جانان
۱۳۸۴غبرګولى ۲
کابل
د رڼا ميندې
زموږ ماشوم غږ په ميړانه هر ډګر وړى دى
هر چا له دې چمه په هر مهال مات سر وړى دى
زموږ د كلى له اسمانه هر چا كړې ولجه
چاترېنه لپو كې سپوږمۍ وړې چا لمر وړى دى
خداى خو لرو يتيمې اوښكې به رڼا ميندې شي
خېر دى كه تورو ماښامونو مو سحر وړى دى
اوس را ټوكېږي نيم وزري ګلان دلته ځكه
يو ستمګر باد د سپرلي نه پوست وزر وړى دى
۱۳۸۲سلواغه ۱۷ كابل
د لمبو ژبه
پنجې لګوي اوس په كشماليو انګارونه
راوړي دي د وخت ځيږو سيليو انګارونه
اوس ژبې د لمبو شولې جنډې پر قبرو رپي
شيندي خاورو كې ننه په كوپړيو انګارونه
غوټۍ د تودو وينو د پرهار خوله كې وريتېږي
كفن شول جنازو له د ژڼكيو انګارونه
د مړې زمانې مړو زلمو پاڅون او وحدت وكړئ
ځيږې ګوتې تپې پر ملاليو انګارونه
سپرغۍ چې د جلوو د پښو له تلو را تویږي
اغوستي دي د لمر سپينو كوديو انګارونه
پر كلك زنځير يې وتړل نيم ژاوندي سحرونه
بې كچې زورور شول د تروږميو انګارونه
خبر يې؟ د ګلپاڼو موسكا وينې غورځوي
ژوولي په پستو شونډو سپرليو انګارونه
پوښتې مو نو نور څله چې ژوند څه دى حالت څه دى
جانانه موږ للو كړل په زړګيو انګارونه
۱۳۸۰ ليندئ ۲۹
د ځاځي بابا ادبي غونډه
په ګستاخ ګلبڼ د سپرليو تماشې
مونږ د طبعيت پرتندي تل د وخت تندرو نه خورو
څه وكړو د شوخ نظر په جام كې سره اورونه خورو
سر شلوو ګرېوان شلوو څپېړو باندې مخ وهو
هم د ليونو په څېر تاوكړي زنځيرونه خورو
موږ ستا د ګستاخ ګلبڼ سپرليو تماشې كوو
نه له تا ښايست ژويو او نه دې ګلكڅونه خورو
هغه د توبو جنازې لاړې د ژوند مټونه
اوس خوبه د لپو په كنډول كې شرابونه خورو
موږ سړيخواره نه يو مطربه نغمې سازي كړه
موږه په سازونو د روحونو تصويرونه خورو
وير، د وير كيسې دي د رڼو اوښكو په ژبو مو
مه پوښته موږ مه پوښته بس پرېږده چې خپل زړونه خورو
اوسه مطمئن زموږ هر لفظ د كاڼې كرښه ده
موږه ښكلي نه يو چې وعدې خور قسمونه خورو
وړاندې چې د عشق ډګر ته شو نو بيا دي دوې كيسې
يا جانان ګټو يا به جلانه پرې سرونه خورو
۱۳۸۰ دلوه ۶
اريوب ځاځي خیرمېنه
د ستورو کټوری
شاعر زړګي ته مې خمار د تودې مينې ورکړه
چې مرورې زمانې درته سپرلي راوړي
د شپو پر بام مې جانان ايښي ګل بخملې پاپۍ
د سپينو ستورو کټوري نه به غمي راوړي
که نه يې زړه کې مې يې ګرانه پښتنو کې رواج
مړي قبرو ته وړي واپس ترېنه پټکي راوړي
ته چې پروته شوې په مټو مې خاپوړې کوې
زما شړۍ به هم د سرو ګلو ځونډي راوړي
د بنګاوو د ياغيستان ډېوې به لا مستې شي
که د خيرنو رڼاګانو رنګ زړګي راوړي
اه دنګ جلان دې په چاکو پرې شوې پاڼه بوله
د بېوسۍ سيلۍ يې يو خوا بل خوا وړي راوړي
۱۳۸۴مرغومی ۱۳
افغان ادبي بهير کابل تيمني
دپښو ښكالو
څه شوه خالقه څه شوه څه شوه ړنګه بنګه وړانګه
نن مې په زړه باندې بيا اوري هغه دنګه وړانګه
دپښو ښكالو ته يې تر سپين سحره ويښ اوسيدم
بيګاه ونه ګرځيده ستورو باندې چنګه وړانګه
ښايي د لمر له پا چاهۍ يې ور ته زېرى راوړ
بيا د كابل له اوږو تاو شوله قشنګه وړانګه
دا چې د څڼو رنګ ټومبمه د رڼا پر تندي
ملګرو ډېره مې خوښېږي غنم رنګه وړانګه
اوس د ځوانۍ ولولې پيو د بيلتون په تارو
د زړو د بام څخه مو والوته خوشرنګه وړانګه
دا به تر څو د اشارو په ژبه رمز غږوي
خالقه! تا كړه خبر بوله دغه ګونګه وړانګه
د غرور څلي څه نظر پرې د كرم ونكړو
ګنې څو ځله يې له پښو تاو شوه ملنګه وړانګه
۱۳۸۰ كب ۱۶
اريوب ځاځي خیرمېنه
غزل
ګله! تاوده ساړه وختونه تا ته ياد دي كنه ؟
د فطرتونو اتڼونه تا ته ياد دي كنه ؟
چې د تاوكړو جذبو غېږ كې به لمبه لمبه شو
ها! غوړيدلي ګلكڅونه تا ته ياد دي كنه ؟
د عشق ملكو به چې راوړې جنت ګرې شيبې
مست محفلونه ربابونه تا ته ياد دي كنه ؟
د روح ګلدان كې به للو شو پيڅي پيڅې خمار
په توبو را به غله جامونه تا ته ياد دي كنه ؟
مچكو خرپ به له ښايست نه ترنم جوړه وو
د خوږو مينو تصويرونه تا ته ياد دي كنه ؟
د لمر شغلو به د كنډو پر ټټر و تپلو
د شنه نښتر كاږه لاسونه تا ته ياد دي كنه ؟
زېړ مازديګر به د چينې پرمخ شو شاولې واولې
شول په نڅا به چنارونه تا ته ياد دي كنه ؟
نظر به هم نظر كږليچ باندې تيندك خوړلو
ډېر پكې مات شول تنكي زړونه تا ته ياد دي كنه ؟
۱۳۸۰زمري ۱۹
خېرمېنه
د څلي د غونډئ په سر
د ګلپاڼو پړونى
رنګ د محبت په شيبو پروت ښه دى
څه سرور په ويښو جذبو پروت ښه دى
للمې چې د زړونو كړي خړوب خړوب
مخ دې دښايسته پر اوبو پروت ښه دى
غېږ كې د شوګير اوسم په سرو سترګو
خوب مې دموسكا په تمبو پروت ښه دى
ستا پر سر پړونى د ګلپاڼو ښه
زما پر سر څادر د لمبو پروت ښه دى
را د نرګسي ميو پيالې ساقي
پرېږده زاهدجان په توبو پروت ښه دى
ځوږ ځوږ چې جلانه شي خاموش ماحول
غږ، غږ د ټپو په چمبو پروت ښه دى
۱۳۸۱ورى ۱۸
اريوب ځاځي خېرمېنه
د ارمان تنده
خاورې ايرې شوم د الفت له ژونده پاتې شومه
چې بې جانانه شومه څه بې خونده پاتې شومه
د ديدنونو پر اوبو مې شونډې نه شوې لمدې
د ارمان تنده ومه تنده تنده پاتې شومه
سنګين پولاد وم په پلكونو به هم نه ماتېدم
يو ځل چې مات شوم نو بيا بې پيونده پاتې شومه
نن يې لمن ته توېدم زمانې پرې نه ښودم
بې اسرې اوښكه وم ليمو كې بنده پاتې شومه
را نه خوښي د ژوند يو دوو وښيارو سترګو يوړه
زه ليونى جلان د غم پر دنده پاتې شو مه
۱۳۸۲ سرطان ۲۵
درييم مكروريان كابل
در مات شوى يم
كله چې زه دعشق په ذات شوى يم
له هغې ورځې نه ميرات شوى يم
دهر ارمان له جنازې نه چاپېر
هروختې وېش په څېر د سقات شوى يم
اوس دې د سترګو سيپارو كې اوسم
د ليونۍ مينې ايات شوى يم
راشه چې غبرګ زړونه كړو غاړه غړۍ
ګرانې! را ماته شه در مات شوى يم
۱۳۸۲ زمرى ۱
اريوب ځاځي خیرمېنه
دكږو څڼو پستې پښې
مين احساس شوم د نغمو پښو ته په رمز غږېږم
ته وا د ژوند د ګلكڅو په پښو ته په رمز غږېږم
خود به غرور خولې لګوي ستا د ښايست پر شونډو
ستا د كږو څڼو پستو پښو ته په رمز غږېږم
نازك خيال راوستم په خوند خوند د ساحل غیږې ته
لكه شنه څانګه د څپو پښو ته په رمز غږېږم
ګونګه چمبه وم د پيغلوټو په لاس ورغلمه
خود به بې دريغه د ټپو په پښو ته رمز غږېږم
ترينه مانا د ستا د نوم د پاكو تورو پوښتم
لكه نظر د ايينو پښو ته په رمز غږېږم
جلانه وخت چې په ګلكرو شيبو وتپلم
پښتون غزل شوم د پښتو پښو ته رمز غږېږم
۱۳۸۰/ تله / ۱۶
ځاځي اريوب خېرمېنه
وړانګين مړوند
پر دښته د اميد مو كوږ كږنګ را ولويدو
دامن په پسته لمن كې جنګ راولويدو
د خولې د هر پوكي نه يې خنجر د اجل ځغلي
د كور انګړ ته دا رنګې بدرنګ را ولويدو
د لمر زرينې پيغلې له وړانګين مړوند نه اوس اوس
په څلي د ايرو يو بنګړى شرنګ را ولويدو
دا چا رانه پستو كې غوندې تور په ولجه يو وړو ؟
په لپو د ليمو مې سپينچك رنګ را ولويدو
ګلدان ته مې د زړه د سيلۍ غېږي نه يو بوټى
جلانه كشمالى دې او كه بنګ راولويدو
۱۳۸۰ د لړم ۲۳
ځاځي اريوب
د اريوب غوندې جانانه
د پخي شپي خواږه خوب غوندې جانانه
وخ در ځار د مينتوب غوندې جانانه
چا ڼ،ي مي خيال په تالپې توركاڼي
د شړي د ساده توب غوندې جانانه
د لمبه لمبه زړګي دي را نه غواړي
د اوبو د پيغلتوب غوندي جانانه
د عقلونو فلسفي در نه قربان شه
د ځوانۍ د ليونتوب غوندې جانانه
جلان مرمه پسرلي ته مي زړه كيږي
غيږه را كړه د آريوب غوندې جانانه
1383/ دلو/۸
هله پيڅه كې مې نيسه
څڼې لويشه اوبه راکړه د قاتلې تندې شور شوم
ته د شنو د ښتو سپرلی شوې زه د وچو غنو اور شوم
شوخ نظر دې ګل پلوې د وريتې مينې نشان کړم
ښايي اوس پاک مسلمان شوم ښايي رګ رګ كې دې خورشوم
هله پيڅه کې مې نيسه چې تويېږمه جانانه!
د شلېدلې ايينې غوندې د پرې وړانګو انځور شوم
اوس مې وړي پرکږلېچونوخدايزده کوم ګړنګ مې وخوري؟
اوس د باد پر اوږو سپور شوم اوس د ماتې پاڼې ورور شوم
لکه دنګ سپين غر ياغي وم خو بس ستا د ښايست پښوته
لكه څلې د مړو خاورو دا څه چل و؟ درنسکور شوم
اوس دې ګرد پاکوم ګرانه له ګلچين ګلچين نظر نه
د ليمو نه لږ څه پاسه د بڼو لاندې دې تور شوم
ځان کرمه ځان رېبمه عجيبه غوندې جلان يم
اوس د خپلو جذ بو فصل اوس د خپلو جذبو لور شوم
۱۲۸۳ وږی ۲۸
اریوب ځاځي خیر مېنه
تورې ګوتې
ځان ساته ګل څانګې د تور وخت د اور لمبه دې خوري
ګرځي هره لار باندې د وږي نظر غله دې خوري
لا دتوروږمیو تورې ګوتې دلته ويښې دي
ورو راځه سحره هسې نه چې رانه وه دې خوري
پام دې دى مغروره خپل غرور دې زيږوي ښېرې
تا چې خوري نوخپلې شوخې سترګې شوخ باڼه دې خوري
ستا څه دي رقيبه! يار زما او زه د يار يمه
مينه خو زمونږ ده ضرورت څه دى چې زړه دې خوري
اى! د تورې دښتې پاچاه تور ليوان دې خوشي كړل
ستا انصاف هم دا دى چې رمې دې خوري شپانه دې خوري
ټول كړه د جلان خياله د ښكلي جزيرې پيڅې
شور كوي د تور سمندرګي ځېږه څپه دې خوري
۱۳۸۰ لړم ۱۴
اريوب ځاځي خیرمېنه
غږ مې ورک دی
غږمې ورک دی مورې مورې ستړی غږ په چا وکړم
اخ په خدای نيمګړی شوم نيګړی غږ په چا وکړم
ای ادکې! ووايه بچيه! راته ووايه
اوښکې اوښکې زړه مې دی راوړی غږ په چا وکړم
خوله د ښيرازۍ مې په ډبرو د وخت ماته شوه
مينه مينه ژوند مې اوبو وړی غږ په چا وکړم
درد مې له ياغي ځوانۍ نه څلی د ايرو جوړ کړ
ډېر يم طبع خړی طبع خړی غږ په چا وکړم
بيايي مې جلانه انديښنې د ژړا غرونو ته
ستوني کې مې پروت د سلګو پړی غږ په چاوکړم
۱۳۸۳
اريوب ځاځي خېر مېنه
د خوږې مورجانې د مړينې په وخت
په دې زه هم نه پوهيږم ؟
څه د سرو سلګيو وخت دی چې ترکېږمه وريتېږم
د لوګي سکنی ورور شوم د لمبو په سر ګډېږم
ته مې هم په صبرلمانځې زه هم صبر صبرغواړم
دا چې نه درنه صبرېږم په دې زه هم نه پوهېږم ؟
په شيبه شيبه قاتل يې پېژنم دې پېژنې ځان
ته مې وژنې زه ځان وژنم خو دا ولې نه مړکېږم؟
دا مې لويه سرمايه ده د دردونو د ژوندون
د خپل مات ارمان په پښوکې اوده کېږم بيدارېږم
دا بايللی بخت جلانه د مالګين صابونه لار شوه
پرې غورځېږمه پاڅېږم او چې پاڅېږم غورځېږم
۱۳۸۳کب ۱۱
کابل ازادۍ ريډيو
غزل
درد مې د فن جامې اغوستي غزل خوان دى
اوس مې زړه ديوه حسن ترجمان دى
ټول بدن يې دستم د كفر كور شو
يو ليمو كې يې نظر ناست مسلمان دى
په خوږو پستو كيسو كې زمونږ مرګ دى
اخ د سرو غشو باران زمونږ درمان دى
ديو چا مرګ كلى دارنګې خاموش كړ
ته به وايې چې يو چولى بيابان دى
لټوم دې د ګوتكيو په كوتو كې
ستا لاسو كې پرون ورك را نه ګريوان دى
اوسوو يې د زړه غټ منځ كې جلانه
وا جانان پر موږه ګران لكه ايمان دى
۱۳۸۲ سرطان ۲۸
كابل كلاچه
غــــــزل
څومره په نازدزړوپربام ځې چې راونه غورځې
جينۍ! كمكۍ يې په سترګام ځې چې راونه غورځې
مخ په مړوند كله پټېږي په دې ښه پوهيږم
ته خپل مين ته په سلام ځې چې راونه غورځې
دځوانۍ نوى اور دې زړه دلمس په شګوولي
كه داوموشيدوترجام ځې چې راونه غورځې
نن دزيارت نغرى بياغواړي دنذر ډوډۍ
ته دجمعې په شپه مدام ځې چې راونه غورځې
ها ليونى جلان په مينې پسې ځان مړكوي
هلته به ته ډېره پر بام ځې چې راونه غورځې
۱۳۸۵– ليندۍ– ۲۱
شمشادټلويزيون كابلtaand